Biała Podlaska. Odszedł człowiek o wielkim sercu

slowopodlasia.pl 4 godzin temu
Przedsiębiorca odszedł 12 listopada. Droga zawodowa Stanisława Romaniuka mogła potoczyć się zupełnie inaczej. Urodzony w 1945 roku w Piszczacu, w młodości mocno związany był z lokalnym Kościołem. Przez kilkanaście lat służył jako gorliwy ministrant, a jego marzeniem było ukończenie liceum ogólnokształcącego i wstąpienie do seminarium duchownego. Życie napisało jednak inny scenariusz. Za namową kolegów wybrał szkołę budowlaną. Edukację rozpoczął na Śląsku, a dokończył w Lublinie. Choć zjeździł kawał Polski, w czasach, gdy nie obowiązywały już nakazy pracy, bez wahania wrócił na ukochane południowe Podlasie. Jak sam przyznawał po latach, nigdy tej decyzji nie żałował, a wartość służby, wyniesioną z lat spędzonych przy ołtarzu, przeniósł na grunt rzetelnej, uczciwej pracy.Dobry fachowiecKarierę w budownictwie rozpoczął w 1967 roku. Bardzo gwałtownie dał się poznać jako fachowiec od zadań trudnych i niestandardowych – najpierw w Bialskim Przedsiębiorstwie Usługowo-Produkcyjnym Przemysłu Terenowego, następnie w Bialskim Przedsiębiorstwie Budowlanym oraz w Wojewódzkim Przedsiębiorstwie Budownictwa Komunalnego. Już wtedy powierzano mu najważniejsze inwestycje.W Błotkowie koło Terespola oraz w Janowie Podlaskim wznosił zakłady metalowe, w Białej Podlaskiej i Międzyrzecu Podlaskim nadzorował budowę osiedli mieszkaniowych, obiektów szpitalnych, przychodni oraz infrastruktury na bialskim lotnisku. Jego wizytówką była terminowość i bezkompromisowa jakość. W lokalnym środowisku krążyły opowieści o remoncie szkoły podstawowej mieszczącej się przy ul. Stanisława Moniuszki w Białej Podlaskiej, którego nikt nie chciał się podjąć ze względu na krótki, pięćdziesięciodniowy termin wakacyjny. Romaniuk dokonał niemożliwego, oddając odnowiony budynek przed czasem, za co zyskał przydomek „Wujek Romaniuk”. Podejmował się też prac pod ścisłym nadzorem służb, takich jak budowa pancernych skarbców w bialskich oddziałach banków NBP, PKO i BGŻ, gdzie montaż ważących kilka ton drzwi wymagał nie lada inżynieryjnego sprytu. - Stanisław Romaniuk w pamięci utkwił mi przede wszystkim jako budowlaniec, świetny fachowiec, który postawił dwa budynki pod hurtownię alkoholu w Białej Podlaskiej - mówi Irena Niczyporuk, pełniąca wówczas funkcję kierownika oddziału hurtowni. - Bloki zaczął budować dopiero później, a około 1997 roku, stawiał u nas hurtownię przy ulicy Sidorskiej 2. Teren przypominał grzęzawisko, dlatego posadowił dwa budynki na dwumetrowych studniach – do dziś działa tam hurtownia mięsna Publimar. Pamiętam, iż w codziennych uzgodnieniach był normalnym człowiekiem, a sama kooperacja i rozliczenia układały się bez żadnych problemów - wspomina kobieta.Firma o ugruntowanej pozycjiPrzełomem był rok 1986, kiedy Stanisław Romaniuk zdecydował się przejść na swoje i założył Zakład Remontowo-Budowlany. Firma błyskawicznie rozwinęła skrzydła, zatrudniając w szczytowym okresie ponad sto osób. Pan Stanisław wyznawał zasadę, iż szef i kierownik budowy nie boją się pobrudzić rąk i są zawsze blisko swoich ludzi. Jako deweloper wyznaczał w Białej Podlaskiej nowe standardy. Na osiedlach w rejonie ulic Janowskiej, Podmiejskiej i Francuskiej jako jeden z pierwszych wprowadził windy towarowo-osobowe, podjazdy dla wózków i osób starszych, garaże podziemne oraz indywidualne, ekologiczne ogrzewanie gazowe w mieszkaniach. Co więcej, z własnych środków wybudował dla miasta m.in. parkingi i chodniki.Ostatnie lata działalności przyniosły jednak bolesne zderzenie z rynkową rzeczywistością. Gwałtowny wzrost cen materiałów budowlanych oraz rygorystyczne wymogi dotyczące liczby miejsc postojowych przy jednej z ostatnich inwestycji zachwiały finansami przedsiębiorstwa, generując wielomilionowe straty. Mimo dramatycznej sytuacji Stanisław Romaniuk nie zostawił swoich klientów ani podwykonawców. Dzięki wsparciu rodziny i zaufaniu ludzi, którzy znali jego słowność, dokończył budowę i przekazał mieszkania lokatorom, a dopiero po uregulowaniu formalności zamknął firmę i odszedł na zasłużony odpoczynek do Swór. - Szczególnie mocno zapamiętałem ostatnie lata, kiedy sam zmagał się z problemami swojej firmy. Starałem się wspierać Go w tych trudnych chwilach. Widziałem, jak bardzo walczył o utrzymanie przedsiębiorstwa, ale przede wszystkim o ludzi, którzy w nim pracowali. Nie chodziło Mu wyłącznie o firmę. Chodziło o pracowników, o ich rodziny, o miejsca pracy, które budował przez lata. To wiele mówi o człowieku. O jego odpowiedzialności, charakterze i sercu - opowiada Dariusz Stefaniuk.Wspierał bialski sportStanisław Romaniuk zapisał się w pamięci mieszkańców nie tylko jako przedsiębiorca, ale przede wszystkim jako człowiek o wielkim sercu i głębokim poczuciu patriotyzmu. Przez lata po cichu pomagał ubogim rodzinom, opłacając dzieciom przedszkole i fundując świąteczne paczki. Bezinteresownie budował i remontował kapliczki, krzyże przydrożne oraz pomniki. Szczególnym kultem otaczał marszałka Józefa Piłsudskiego – sfinansował m.in. tablicę pamiątkową na dworcu kolejowym oraz pomnik przy Szkole Podstawowej nr 5, osobiście dbając o to, by zawsze stały pod nim świeże kwiaty. - Pamiętam jego ogromne zaangażowanie w pielęgnowanie polskiej historii. Fundował tablice i miejsca pamięci poświęcone Józefowi Piłsudskiemu, wspierał inicjatywy patriotyczne, dbał o to, aby pamięć o naszej niepodległości była przekazywana kolejnym pokoleniom. Robił to z własnej potrzeby serca, z głębokiego przekonania, iż tak właśnie należy służyć ojczyźnie - mówi poseł Dariusz Stefaniuk.Przedsiębiorca wspierał też bialski sport. - Wspominam pana Stanisława bardzo ciepło i przyjaźnie. Był uczynny i chętnie nam pomagał – szczególnie piłce manualnej, której był jednym z głównych sponsorów, ale też innym dyscyplinom sportowym. Zanim piłka ręczna wyodrębniła się jako osobny klub, działała w strukturach stowarzyszenia AZS AWF i pan Stanisław wspierał całe to środowisko. Wszyscy wspominają go bardzo serdecznie. Pojawiał się również na meczach. Szczególnie utkwiło mi w pamięci spotkanie pucharowe z Orlenem Wisłą Płock – wypełniona po brzegi hala kibiców - wspomina Mariusz Lichota – prezes zarządu Akademickiego Klubu Piłki manualnej AZS AWF Biała Podlaska Sp. z o.o. - Bardzo szkoda, iż odeszła taka osoba – nie tylko jako sponsor sportu, ale też swoista ikona miasta. Sport nie był jedynym obszarem jego zaangażowania; istotną częścią jego życia była działalność społeczna oraz inne inicjatywy, którym poświęcał uwagę i środki - dodaje.Ogromną wagę przywiązywał do wychowania młodzieży. W swoim zakładzie wykształcił rzesze młodych adeptów rzemiosła, wierząc, iż nauka konkretnego fachu chroni młodych ludzi przed życiowym zagubieniem. Za tę działalność wraz z żoną został uhonorowany prestiżowym, ogólnopolskim tytułem „Pracodawcy Przyjaznego Ochotniczym Hufcom Pracy”.Laureat Niedźwiedzia BiznesuStanisław Romaniuk wspierał też "Słowo Podlasia" i wydarzenia organizowane przez tygodnik. - Współpracowałam z panem Stanisławem z ramienia naszej gazety. Był naszym klientem, angażował się także finansowo w nasze wydarzenia biznesowe. Był także laureatem nagrody w organizowanym przez nas plebiscycie Niedźwiedzie Biznesu. Dobrze zapamiętałam ten czas kiedy jego firma brała udział w plebiscycie, bo to pracownicy pana Stanisława zgłosili przedsiębiorstwo do konkursu. Oddali także rekordową liczbę głosów i z każdym dostarczonym do redakcji kuponem dostawaliśmy informację o tym, jakim dobrym człowiekiem, solidnym pracodawcą i kontrahentem jest pan Romaniuk. Ludzie mówili o szacunku, jaki miał do pracowników, iż stawiał ludzi ponad własne dobro, iż nigdy nie przechodził obojętnie obok cudzej "biedy". Czuł się współodpowiedzialny za dobro wspólne naszej społeczności. Moja kooperacja z panem Stanisławem przebiegała zawsze w głębokim szacunku i uważności. Kiedy umawiałam się z nim choćby na krótkie, z pozoru mało ważne spotkanie, otrzymywałam zawsze 100 proc. uwagi z jego strony - wspomina dyrektor biura reklamy "Słowa Podlasia", Joanna Olęcka.W ostatnich rozmowach Stanisław Romaniuk często wracał do swojej głębokiej wiary, której przypisywał cudowne ocalenie po ciężkim zawale serca i siedemnastogodzinnej operacji w 2005 roku. Pozostawił po sobie nie tylko dziesiątki budynków, które przez kolejne pokolenia będą służyć mieszkańcom Białej Podlaskiej, ale przede wszystkim przykład człowieka pracy, który nigdy nie odmówił pomocy potrzebującym. To dzięki temu w gabinecie właściciela wisi kilkadziesiąt medali i odznaczeń – Jestem przekonany, iż trzeba pomagać ludziom, bo czasem potrzeba niewiele, żeby człowiek potrafił już radzić sobie sam – mówił nam w 2020 r. Stanisław Romaniuk. Jego pogrzeb odbył się 20 listopada, a ciało spoczęło na cmentarzu parafialnym w Białej Podlaskiej.Czytaj także:Nadano nową nazwę rondu upamiętniając ofiary Zbrodni WołyńskiejKto zasłuży na wyróżnienie „Dobre, bo Bialskie”?Ruszyła 26. edycja Szlachetnej Paczki
Idź do oryginalnego materiału