Dzieci

Mamo, on chce, żebym to dla niego zrobiła… Mówi, iż wszystkie dobre żony to potrafią… A ja nie jestem dobra? Naucz mnie… Skoro inne kobiety to umieją, to ja też powinnam umieć… Wciąż nie mogę uwierzyć, iż moja siostrzenica znalazła męża tylko dzięki swojej mamie. Gdy Alina była dzieckiem, moja siostra nie pozwalała jej chodzić do przedszkola, jako nastolatka nie mogła wychodzić z domu, ciągle siedziała w czterech ścianach, zrobiła się z niej pustelniczka. choćby gdy studiowała w naszym mieście, mama pilnowała, żeby najpóźniej o 18:00 była z powrotem w domu. Miała już 20 lat, a jej mama o 19:30 dzwoniła z pretensjami, czemu jeszcze nie wróciła. To było absurdalne, ale cóż… Alina poznała przyszłego męża na drugim roku studiów, poznali się w bibliotece, on był dwa lata starszy, udostępniał jej notatki, pomagał w nauce, aż w końcu zakochał się w niej i zaczęli się spotykać. Wtedy siostrzenica zaczęła naginać domowe zasady. Wyszła za mąż i jej mama w końcu pozwoliła jej zacząć nowe życie. A teraz chcę opowiedzieć historię, która wydarzyła się niedawno. Siedziałam z siostrą, gdy Alina zadzwoniła, a w jej głosie mieszał się śmiech ze łzami, iż ledwie można było ją zrozumieć. – Mamo, on chce, żebym to dla niego zrobiła… Mówi, iż każda porządna kobieta umie… A ja nie jestem porządna? Naucz mnie… Skoro wszystkie Polki to potrafią, to ja też powinnam… W tym momencie mina mojej siostry zmieniła się błyskawicznie, kazała córce się uspokoić i wytłumaczyć, co to niby każda dobra żona powinna umieć. – Zupę, mamo – odpowiedziała, a my wybuchłyśmy śmiechem. – Nie śmiejcie się! Nigdy mnie nie nauczyłyście jak się gotuje zupę, szukałam przepisów w internecie, ale mi nie wychodzi… gwałtownie wytłumaczyłyśmy jej krok po kroku, jak ugotować dobrą zupę, co chwilę przy tym chichocząc. Wieczorem zadzwoniła z podziękowaniami – mąż ją pochwalił, zupa była pyszna, a ona stwierdziła, iż teraz jest już prawdziwą kobietą!

Mamo, on chce, żebym to dla niego zrobiła… Mówi, i...

twojacena.pl 7 minut temu Mamo, on chce, żebym to dla niego zrobiła Mówi, iż wszystkie porządne kobiety potrafią A ja nie jestem porządna? Naucz mnie tego, skoro inne mogą, to ja też powinnam umieć Wciąż nie mogę uwierzyć, iż moja siostrzenica znalazła sobie...
Pewnego dnia ujrzałem moją szczęśliwą siostrę w centrum handlowym, trzymającą za rękę eleganckiego mężczyznę – oboje mieli na palcach obrączki

Pewnego dnia ujrzałem moją szczęśliwą siostrę w ce...

naszkraj.online 36 minut temu Dawno temu, w małym miasteczku pod Krakowem, mieszkały bliźniaczki Zofia i Jadwiga Nowak. Od najmłodszych lat były jak dwie krople wody. Wychowywane były przez skromnych, pracowitych rodziców, którzy robili, co mogli, by zapewnić córkom godne dzieciń...
Niechciane dziecko – Jak chcecie nazwać swoją córeczkę? – Starszy pan doktor z zawodowym uśmiechem spojrzał na swoją młodą pacjentkę. – Jeszcze nie wymyśliliśmy imienia – wtrąciła się Natalia, siedząca na krześle obok łóżka. – To poważna sprawa, Daria musi się porządnie zastanowić. – Wcale nie chcę – powiedziała niespodziewanie młoda mama. – Nie zamierzam jej zabierać. Złożę zrzeczenie. – Co ty opowiadasz?! – zerwała się kobieta i rzuciwszy gniewne spojrzenie dziewczynie, zwróciła się do lekarza: – Nie wie, co mówi. Oczywiście, iż zabierzemy dziecko do domu. – Zajrzę później, proszę odpoczywać – lekarzowi zupełnie nie zależało na obecności przy rodzinnej sprzeczce. Gdy tylko drzwi za lekarzem się zamknęły, matka napadła na dziewczynę z pretensjami. – Jak śmiesz mówić takie rzeczy? Co ludzie o nas pomyślą? I tak musieliśmy się przeprowadzić do tego miasta, żeby uniknąć skandalu. To dziecko zostaje w naszej rodzinie. – A czyja to wina? – Daria spojrzała na kobietę prosto w oczy. – Gdybyś kiedyś mnie posłuchała, niczego by nie było. Skończyłabym liceum i poszła na studia. Więc skoro tobie to dziecko potrzebne, sama je sobie zabierz. Dziewczyna odwróciła się do ściany, jednoznacznie kończąc rozmowę. Natalia jeszcze przez chwilę próbowała przemówić do rozsądku córki, ale wtedy zajrzała pielęgniarka i poprosiła, by opuściła salę – pacjentce potrzebny jest spokój. Daria została sama i cicho szlochała w poduszkę, modląc się, żeby to wszystko już się skończyło. Nagle usłyszała nieśmiałe pukanie. Otarła łzy, głęboko westchnęła i powiedziała: – Proszę wejść. Myślała, iż to ktoś z personelu, albo w najgorszym razie ojciec. Tymczasem wszedł ktoś jej zupełnie nieznany. – W czym mogę pani pomóc? – nie każdy wiedziałby, ile kosztuje ją utrzymanie maski spokoju! – Słyszałam… przypadkiem, jak lekarze rozmawiali przy mojej sali… – kobieta krępowała się zadać prosto pytanie. – Tak, chcę się zrzec dziecka. Pewnie o to pani chodzi? – Widziałam, jak twoja mama… – To nie moja mama! – warknęła Daria, tracąc pozory spokoju. – Tylko macocha, która sobie dużo wyobraża. Moja mama pracuje za granicą. – Przepraszam, nie chciałam cię urazić – kobieta się zakłopotała. – Mam troje własnych dzieci i nie potrafię zrozumieć twojej decyzji. Sama całe dzieciństwo spędziłam w domu dziecka i bardzo się boję o twoją malutką. Przecież ona nie jest niczemu winna! – Takie maleństwa gwałtownie znajdują dom – wzruszyła ramionami Daria. – A ja nie mogę się zmusić, żeby ją wziąć choćby na ręce, nie mówiąc o czymś więcej. Gdyby nie wtrąciła się wtedy Natalia, nie byłoby mnie tu. – Ale jesteś dorosła, możesz decydować. Masz więcej niż piętnaście lat, prawda? – Jaki to wstyd! – sparodiowała macochę Daria. – Jakże pokażemy się ludziom?! – Nie rozumiem… – Zaraz opowiem, to może pani przestanie mnie oceniać. ********************************************** Dla Darii ostatni rok w liceum okazał się pasmem nieszczęść. Najpierw zabrano do wojska Pawła, jej ukochanego, a potem do klasy dołączył Michał – zadufany w sobie syn bogacza z Warszawy, wysłany przez ojca na prowincję za złe zachowanie. Michał rozdawał drogie prezenty, zapraszał dziewczyny do klubów, restauracji. Jedna po drugiej ulegały, każda marzyła o zostaniu „księżniczką”. Tylko Daria nie dała się zwieść. Kochała Pawła i nikt inny nie był jej potrzebny. Chłopak w końcu odpuścił – przynajmniej tak jej się wydawało. Jak bardzo się myliła! Pod koniec grudnia, na urodzinach przyjaciółki, pojawiła się cała klasa; przyszedł także Michał. Ledwo usiedli, telefon Darii zadzwonił, więc wyszła zadzwonić na korytarz. Gdy wróciła, obok jej miejsca siedział Michał. Nie zwróciła na to uwagi… potem zrobiło jej się słabo. Rano z trudem otworzyła oczy. Obok leżał Michał, zadowolony. – A widzisz – rzekł jakby nigdy nic. – To taka rekompensata. choćby się zdziwiłem, twój Paweł to niezły frajer. Do domu wracała z trudem, zataczając się pod pogardliwym wzrokiem przechodniów. Nie otwierała drzwi, tylko zadzwoniła, bo wiedziała, iż macocha jest w domu. – Gdzieś się włóczyła?! – warknęła Natalia już otwierając drzwi. – Nocą nie wracasz, nie odbierasz telefonu, o twoim stanie nie wspomnę! Ojciec jakby zobaczył… – Wezwij lekarza i policję – przerwała jej Daria. – Złożę doniesienie. Niech go zamkną. Natalia zesztywniała. Zrozumiała sytuację. – Kto? – Michał, kto inny – trudno było Darii mówić. – Nikt poza nim by się nie odważył. Dzwoń, albo sama zadzwonię. – Poczekaj… – Natalia myślała jak zawsze o korzyściach. – I tak go wybronią. Załatwimy to inaczej. Skontaktuję się z jego ojcem. Niech płaci odszkodowanie. – Oszalałaś?! – Daria nie wierzyła własnym uszom. – Jakie odszkodowanie?! Idę na policję! – Nigdzie nie pójdziesz! – kobieta chwyciła ją za rękę i zaciągnęła do pokoju. Daria nie miała siły, żeby się wyrwać. – Sama będziesz winna. Cała wieś będzie palcami pokazywać. Ja się tym zajmę. Telefon Darii zniknął, być może został u przyjaciółki albo gdzieś go zgubiła. Drzwi zostały zamknięte na klucz. Kręciło jej się w głowie, chciała tylko spać… Po kilku dniach Daria pojechała do babci, do małego miasteczka, 100 kilometrów dalej. Nie chciała jej martwić, więc udawała, iż wszystko jest w porządku. Miesiąc później okazało się, iż jest w ciąży. Natalia była zachwycona. To dziecko zapewni rodzinie dostatnie życie! Dziadek dobrze zapłaci, by ukryć sprawę syna. Ważne tylko, by nie mówić o niczym do piątego miesiąca. Darii nikt nie pytał o zdanie. Gdy tylko wspomniała, iż chce usunąć ciążę, Natalia zrobiła awanturę i zamieniła jej życie w więzienie. Dziadek nie był zachwycony sytuacją, ale pieniądze dał – i obiecał płacić dalej. ************************************************ – No widzi pani? Przez to dziecko przeszłam piekło. Paweł mnie zostawił, nie uwierzył. Przyjaciółki się odwróciły, musiałam się przeprowadzić, choćby liceum nie skończyłam! – Przepraszam, nie wiedziałam – kobieta zawstydziła się. – Ale malutka naprawdę niczemu nie jest winna. – Daria, musimy poważnie porozmawiać! – do sali wkroczyła Natalia, ciągnąc za sobą męża. – Proszę opuścić pokój, to sprawy rodzinne! Kobieta spojrzała na Darię ze współczuciem i wyszła. – Nie pozwolisz mi zniszczyć mojego planu! Jak tu zostawisz dziecko, do domu nie wracaj! Gdzie pójdziesz? Ukochana babcia już nie żyje, mieszkanie dała wujkowi. Będziesz żebrać? – Nie, pojedzie ze mną – do sali weszła elegancka kobieta. W oczach Darii zaświeciła radość. – Mamo! Przyjechałaś! – Oczywiście, nie zostawię cię w biedzie – Albina mocno przytuliła córkę. – Gdybyś mi wcześniej wszystko powiedziała, dawno byś była u mnie. Myślałam, iż tu ci łatwiej skończyć szkołę. – Myślałam, iż mnie nie chcesz… – szepnęła Daria, ciągle jeszcze dziecko. – Ktoś mi mówił, iż nie chcesz ze mną rozmawiać. Prezentów nie przyjmowałaś, nie mogłam się dodzwonić. Myślałam, iż nie wybaczysz… Wszystko będzie dobrze – powiedziała kobieta, ocierając łzy córki. – Wyjedziemy i zapomnisz o wszystkim… ******************************************************** Daria wyjechała. Dziecko zabrała Natalia, z nadzieją na dostatnie życie. Ale kiedy wpływowy dziadek się dowiedział, przyjechał i zabrał dziecko do siebie. Michał został zmuszony do uznania ojcostwa. Daria jest szczęśliwa. W końcu jest przy tej, która nigdy nie zdradzi i zawsze ją wesprze…

Niechciane dziecko – Jak chcecie nazwać swoją córe...

newskey24.com 1 godzina temu Jak chcecie nazwać swoją córeczkę? Starszy lekarz z profesjonalnym uśmiechem patrzy na młodą pacjentkę. Jeszcze nie wybraliśmy imienia wtrąca się Natalia, która siedzi na krześle obok łóżka. To ważna sprawa, Zuzia musi dobrze przemyśleć. Wcale nie ch...
Pukanie do Drzwi: Rozpłakana Teściowa i Ukryty Dramat

Pukanie do Drzwi: Rozpłakana Teściowa i Ukryty Dra...

polregion.pl 1 godzina temu Zapukano do drzwi. Otworzyłam, a przede stała moja teściowa, przemoczona do suchej nitki, z oczami spuchniętymi od płaczu. Okazało się, iż kochanka zabrała im ostatni grosz. Piętnaście lat temu pobraliśmy się z Witoldem. Jego matka od razu dała mi......
Przyjaźnie w szkole mogą ranić. Mama: Jak wytłumaczyć dziecku, iż ktoś go nie lubi?

Przyjaźnie w szkole mogą ranić. Mama: Jak wytłumac...

mamadu.pl 1 godzina temu Dla wielu dzieci przyjaźnie szkolne są trudne. Mama pewnego dziesięcioletniego chłopca z ADHD zwróciła się o pomoc na forum Mommit, bo jego najlepszy przyjaciel odrzucił go, tłumacząc, iż jest "niegrzeczny i nadpobudliwy". Jak wyjaśnić dziecku, iż pr...
Ostatnio odwiedziłam synową, a w domu była obca kobieta odpowiedzialna za porządki – mimo iż to my kupiliśmy i wyremontowaliśmy dla nich ten dom, a oni przez cały czas korzystają z naszej pomocy finansowej! Jak moja synowa może sobie pozwolić na zatrudnienie gosposi zamiast sama sprzątać, zwłaszcza gdy twierdzi, iż na urlopie macierzyńskim została blogerką i zarabia w internecie? Czy to w ogóle praca i czy można jej wierzyć? Wypędziłam gosposię i zaproponowałam, iż sama będę sprzątać za wynagrodzenie, ale syn i mąż uważają, iż młodzi sami powinni decydować o swoim życiu – a ja nie mogę się z tym pogodzić! Co sądzicie o takiej sytuacji?

Ostatnio odwiedziłam synową, a w domu była obca ko...

twojacena.pl 2 godzin temu Ostatnio byłam u mojej synowej i wyobraźcie sobie, iż po domu kręciła się jakaś kobieta, która zajmowała się porządkami. Od zawsze powtarzałam mojemu synowi, iż status majątkowy przyszłej żony nie ma dla nas żadnego znaczenia, niech wybiera sercem! N...
Obcy synek — Twój mąż jest ojcem mojego dziecka. Z takimi słowami do spokojnie jedzącej obiad Krystyny podeszła nieznajoma kobieta. Bezczelnie siadła naprzeciwko i czekała na jakąkolwiek reakcję na swoje słowa. — I ile lat ma twoje dziecko? — odpowiedziała Krystyna zupełnie spokojnie, jakby to była codzienność i słyszała podobne rzeczy każdego dnia. — Osiem — odparła niezadowolona Marlena. Nie takiej reakcji się spodziewała! Gdzie oburzenie? Zarzuty o kłamstwo? W końcu choć trochę pogardy? — Świetnie — Krystyna uśmiechnęła się ledwo zauważalnie i wróciła do pysznej tarty wiśniowej, którą serwują tylko w tej kawiarni. — Jesteśmy z Arturem małżeństwem dopiero od trzech lat, więc wszystko, co było PRZEDE MNĄ, mnie nie interesuje. Tylko jedno pytanie — pozwoliła sobie na lekkie zaciekawienie — Artur o tym wie? — Nie — kobieta odchyliła się zirytowana na oparcie krzesła. — Ale nie ma to żadnego znaczenia! Wnoszę pozew o alimenty! I on będzie płacił, jasne? — Oczywiście, iż będzie — zgodziła się Krystyna. — Mój mąż uwielbia dzieci. Gdyby wiedział wcześniej, na pewno zaangażowałby się w życie swojego syna. Jak w ogóle na niego wołają? — Igor — odpowiedziała automatycznie Marlena i zaraz spochmurniała. — Serio ci nie przeszkadza, iż twój ukochany ma dziecko na boku? — Powtórzę jeszcze raz: to, co było przed naszym ślubem, mnie nie obchodzi — miękki uśmiech nie znikał z ust Krystyny. — Wychodząc za mąż za faceta po trzydziestce, wiedziałam, iż pewnie miał już jakieś romanse. Do mnie należy tylko teraźniejszość. Teraz jestem jedyna. — Dobrze, zobaczymy się w sądzie. Szykuj portfel, będę żądać wszystkiego, co mojemu synkowi należy się z mocy prawa. Marlena wyszła, zostawiając za sobą ciężki zapach perfum. Krystyna z trudem powstrzymała się od skrzywienia — wyglądało na to, iż rozmówczyni wylała na siebie pół flakonu. — No to próbuj — westchnęła filozoficznie Krystyna, kończąc ostatni kawałek ciasta. — Ciekawe, co powiesz, gdy się dowiesz, iż oficjalna pensja Artura to tylko cztery tysiące? Biznes jest przecież na ojca zapisany… A na dodatek teścia trzeba opiekować — ledwo mają na życie. Jednak było jej trochę żal niewinnego dziecka. Może powinna odwiedzić ich w domu? Zobaczyć, jak żyją. Może dogadać się na jakąś uczciwą sumę na dziecko co miesiąc. No chyba, iż Igor faktycznie jest synem Artura. Bo ona znała już podobne przypadki… ********************* Test DNA zrobili bardzo gwałtownie — jak są pieniądze, większość spraw da się załatwić od ręki. Wynik był jednoznaczny — Igor był synem Artura. Chłopiec wydał się Krystynie niesamowicie cichy i przygaszony. No bo jak to, żeby ośmiolatek przez półtorej godziny, gdy załatwiano dokumenty i przygotowywano do pobrania próbki, siedział bez ruchu, wpatrzony w jeden punkt? Nie prosił o włączenie bajek, nie biegał po korytarzu, nie hałasował… Zupełnie nie jak jego rówieśnicy, którym każesz czekać. To było dziwne. Krystyna utwierdziła się więc tylko w przekonaniu, iż powinna odwiedzić nowego krewnego. Mieszkanie w dobrej dzielnicy. Portier na wejściu. Dwa pokoje, nowoczesna aranżacja. Dobry remont… Krystyna instynktownie zwracała uwagę na takie rzeczy i nie potrafiła zrozumieć, jak kobieta, która żyje w takich warunkach, może narzekać na brak pieniędzy? — Rozprawa za tydzień — powiedziała niechętnie Marlena, wpuszczając nieproszoną gościnę do mieszkania. — Tam można było pogadać. — Chciałam lepiej poznać Igora. Skoro Artur zdecydowanie chce wziąć udział w jego życiu. Może choćby zabierać na weekendy, gdy chłopiec się przyzwyczai. — Nikt mu nie pozwoli! — oburzyła się kobieta. — Sąd — odbiła spokojnie Krystyna. — Jest ojcem i ma do tego prawo. Swoją drogą, nie widzę tu żadnej zabawki… — Nie mam na takie bzdury pieniędzy — odpowiedziała z pogardą Marlena — na ubrania ledwo starcza. O jakich zabawkach mowa? — Serio? — Krystyna spojrzała znacząco na drogą markową torebkę stojącą na stoliku, na rozrzucone na kanapie drogie ubrania i ekskluzywne kosmetyki stojące przy lustrze. — Naprawdę brakuje tu pieniędzy? — Jestem jeszcze młoda i chcę ułożyć sobie życie — wycedziła przez zęby Marlena. Niezwykle jej się nie spodobał ton, jakim mówiła gościnia. — Poza tym, to nie pani sprawa! — A z kim zostawia pani syna, kiedy biega pani na randki? — naciskała Krystyna, zaczynając rozumieć, dlaczego chłopiec wydał się taki cichy i przygaszony. — Już nie jest mały, sam może posiedzieć. Czy to wszystkie pytania? jeżeli tak, to widzimy się w sądzie! — Będę domagać się, by każde pieniądze miały odpowiednie rozliczenie na potrzeby dziecka — Krystyna sama nie chciała dłużej tu zostawać. Widząc takie podejście matki do własnego dziecka, czuła złość i rozgoryczenie! — Obawiam się, iż wyrok sądu pani się nie spodoba… ********************** — …sąd postanawia: powództwo Marleny Lipińskiej częściowo uwzględnić. Uznaje się, iż Artur Malin jest ojcem Igora Lipińskiego oraz zobowiązuje USC do wpisania odpowiednich zmian w akcie urodzenia. W pozwie o alimenty na rzecz małoletniego Igora — oddalić. Powództwo wzajemne Artura Malina o ustalenie miejsca pobytu dziecka — uwzględnić… Krystyna uśmiechnęła się z satysfakcją, osiągnęła cel — Igor będzie mieszkał z nimi. Może ktoś ją za to osądzi, iż „zabrała dziecko prawdziwej matce”, ale była pewna, iż to słuszne. Wszyscy sąsiedzi Marleny zgodnie twierdzili, iż do syna jej nie zależy, iż kobieta ciągle na niego krzyczy bez powodu, przy ludziach choćby bije. Psycholog dziecięcy był równie zgodny — dziecko trzeba odebrać matce. Nauczyciele i wychowawcy również to potwierdzili. Teraz Igor będzie miał własny, duży pokój, mnóstwo zabawek, komputer… A najważniejsze — miłość rodziców, której nigdy wcześniej nie dostał, bo i Artur, i Krystyna z całego serca pokochali tego wspaniałego chłopca…

Obcy synek — Twój mąż jest ojcem mojego dziecka. Z...

newskey24.com 2 godzin temu Twój mąż jest ojcem mojego dziecka. Z takimi słowami do spokojnie jedzącej szarlotkę w kawiarni Karoliny podeszła nieznajoma kobieta. Usadowiła się bezceremonialnie naprzeciwko i czekała na jakąkolwiek reakcję. I ile lat ma twoje dziecko? Karolina od...
„Urodziłam ci syna, ale niczego od ciebie nie chcę” – zadzwoniła kochanka. Kiedy żona dowiaduje się, iż jej mąż ma dziecko z inną, cały świat wywraca się do góry nogami. Lera z trudem przyjmuje wiadomość, iż ukochany Kola został ojcem poza ich małżeństwem. Wydaje się, iż wszystko w ich poukładanym, polskim domu traci sens. Zdrada, przypadkowe spotkania, pojawienie się nowego syna – oto dramat rodziny, w której mężczyzna musi wybrać między obowiązkiem ojca a lojalnością wobec żony i dzieci, które wychował jak swoje. Jak poradzić sobie z szokującą prawdą i czy rodzina przetrwa tę próbę?

„Urodziłam ci syna, ale niczego od ciebie nie chcę...

twojacena.pl 3 godzin temu Urodziłam ci syna, ale nic od ciebie nie chcemy usłyszał przez telefon mój mąż. Tomek spojrzał na Laurę oczami zbitego psa. Tak, dobrze słyszałaś powiedział cicho. Lauruś, pół roku temu miałem kogoś innego. To było tylko kilka spotkań, nic...
Dziadkowie nie mogą być na Dniu Babci i Dziadka. "Nie wiem, co robić, nie chcę, by córka była smutna"

Dziadkowie nie mogą być na Dniu Babci i Dziadka. "...

gazeta.pl 3 godzin temu Dzień Babci i Dziadka kojarzy się z laurkami, wzruszeniem i gromkimi brawami z pierwszego rzędu. A co wtedy, gdy na widowni nie ma komu klaskać? Dla części rodzin to nie święto, a prawdziwy dylemat i pytanie, które potrafi spędzić...
Rodzice pod lupą policji. 21 dzieci odebranych po doniesieniach o surowym traktowaniu

Rodzice pod lupą policji. 21 dzieci odebranych po ...

mamadu.pl 3 godzin temu Amerykańskie służby odebrały chińskiej parze w Kalifornii 21 dzieci po doniesieniach o możliwej przemocy. Sprawa wywołała szeroką dyskusję na temat surogacji i bezpieczeństwa dzieci w USA. Wstrząsająca interwencja w Kalifornii Chińska para mieszkając...
– Nie muszę mówić, iż to wszystko moja wina! – Siostra mojego chłopaka szlocha. – choćby nie potrafiłam sobie wyobrazić, iż coś takiego się wydarzy! Teraz nie wiem, co dalej, ani jak wyjść z tej sytuacji, żeby nie stracić twarzy. Siostra mojego chłopaka wyszła za mąż kilka lat temu. Po ślubie postanowiono, iż młodzi zamieszkają u matki męża. Jego rodzice mają duże, trzypokojowe mieszkanie i tylko jednego syna. – Ja zostawiam sobie jeden pokój, reszta jest wasza! – powiedziała teściowa. – Jesteśmy kulturalnymi ludźmi, więc myślę, iż dobrze się dogadamy. – W każdej chwili możemy się wyprowadzić! – mówił potem mąż do żony. – Nie widzę nic złego w próbie zamieszkania z mamą pod jednym dachem. jeżeli się nie dogadamy, wynajmiemy mieszkanie… I właśnie tak zrobili. Wspólne życie okazało się jednak sporym wyzwaniem. Zarówno synowa, jak i teściowa, próbowały, ale z każdym dniem sytuacja stawała się coraz trudniejsza. Napięcie narastało, a kłótnie wybuchały coraz częściej. – Mówiłeś, iż jak nie wytrzymamy, to się wyprowadzimy! – żaliła się żona mężowi przez łzy. – Przecież nic się takiego nie dzieje! – uśmiechała się protekcjonalnie teściowa. – To tylko drobiazgi. Dla takich rzeczy nie warto pakować walizek. Dokładnie rok po ślubie żona zaszła w ciążę i urodziła zdrowego synka. Narodziny wnuczka przypadły akurat na czas, gdy teściowa straciła pracę i nie mogła znaleźć nowej, bo nikt nie chciał zatrudnić kobiety tuż przed emeryturą. Synowa i teściowa spędzały więc całe dnie razem, co tylko potęgowało napięcie. Mąż tylko wzruszał ramionami i wysłuchiwał narzekań: to on utrzymywał rodzinę. – Nie możemy zostawić mojej mamy samej na lodzie, nie ma z czego żyć. Nie stać mnie, by wynajmować mieszkanie i jeszcze jej pomagać. Jak znajdzie pracę, wtedy się wyprowadzimy! Ale cierpliwość młodej kobiety się kończyła. Spakowała swoje rzeczy i synka i przeprowadziła się do swojej matki. Mężowi powiedziała, iż do domu jego matki już nie wróci. jeżeli zależy mu na rodzinie, musi coś wymyślić. Pewna była, iż mąż natychmiast zacznie walczyć o rodzinę. Myliła się jednak bardzo. Minęły trzy miesiące od przeprowadzki, a mąż nie zrobił nic, by ją odzyskać. Został z matką, z żoną i dzieckiem rozmawia tylko przez wideorozmowy po pracy i odwiedza ich w weekendy u teściowej. Korzysta z uwagi i opieki dwóch kobiet jednocześnie, a do tego wzbudza litość ojca, bo „wredna żona go porzuciła” — ale dzieckiem wcale nie musi się zajmować. To on tu jest wygrany! Teściowa też świetnie się ustawiła — nic nie straciła! A młoda żona nie jest szczęśliwa w tej sytuacji. Bardzo kocha męża, choć wie, iż nie zachował się adekwatnie. – Czego się spodziewałaś, kiedy wyszłaś? – pyta mąż. – Możesz wrócić, jeżeli chcesz. Chyba nie zamierza opuścić matki i wynajmować mieszkania, bo na urlopie macierzyńskim zwyczajnie jej na to nie stać. Czy to naprawdę koniec tej rodziny? Co sądzicie, czy dziewczyna ma jakiekolwiek szanse wrócić do domu teściowej i nie stracić przy tym twarzy?

– Nie muszę mówić, iż to wszystko moja wina! – Sio...

naszkraj.online 4 godzin temu Nie muszę chyba mówić, iż to wszystko to wyłącznie moja wina! szlocha siostra mojego chłopaka. choćby nie wyobrażałam sobie, iż coś takiego mogłoby się wydarzyć! Teraz naprawdę nie wiem, co dalej. Nie mam pojęcia, jak to wszystko poskładać, żeby...
Zebrałem wszystkie rzeczy i odszedłem w pokoju – powiedziała żona

Zebrałem wszystkie rzeczy i odszedłem w pokoju – p...

twojacena.pl 4 godzin temu Zebrałem rzeczy i odszedłem w pokoju napisała żona wczoraj. Nie obchodzi mnie twoje życie, Witek. Wszystko i tak jest jasne. Pakuj swoje złotówki i jedź w cztery strony, czy to do byłej, czy do nowej. Co masz na myśli...
Kolejne dziecko w rodzinie

Kolejne dziecko w rodzinie

newsempire24.com 7 godzin temu Kasia ledwo wracała do swojego mieszkania po pracy, do tych pustych pokoi. Od razu włączała telewizor, podkręcała głośność, próbując udawać, iż w domu ktoś jest. Choć córka Ania już wyszła za mąż. A mąż mąż Marek porzucił ją dla...
„Mamo, on chce, żebym to dla niego zrobiła… Mówi, iż wszystkie dobre żony to potrafią… A ja nie jestem dobra? Naucz mnie… Skoro wszystkie potrafią, ja też powinnam umieć…” Wciąż nie mogę uwierzyć, iż moja siostrzenica znalazła męża – i to dzięki swojej mamie. Kiedy Alina była dzieckiem, moja siostra nie pozwalała jej chodzić do przedszkola, w wieku nastoletnim nie mogła wychodzić z domu, całe dnie spędzała w czterech ścianach, wyrastała na samotniczkę. choćby gdy studiowała w naszym mieście, mama pilnowała, by była w domu przed 18:00. Gdy miała 20 lat, mama dzwoniła o wpół do ósmej, krzycząc, dlaczego jeszcze nie wróciła. Było to już przesadne i zwyczajnie niedorzeczne. Alina poznała swojego przyszłego męża na drugim roku studiów – uczyli się razem w bibliotece, on był dwa lata starszy, dawał jej notatki, pomagał, i zanim się obejrzał, zakochał się, a potem zaczęli się spotykać. Wtedy właśnie moja siostrzenica zaczęła łamać wszelkie zakazy mamy. W końcu wyszła za mąż i mama pozwoliła jej zacząć nowe życie. Ostatnio wydarzyła się jednak taka historia: Siedziałam u mojej siostry, gdy zadzwoniła Alina i zaczęła mówić takim głosem, iż trudno było rozróżnić, czy płacze, czy się śmieje: — Mamo, on chce, żebym to dla niego zrobiła… Mówi, iż wszystkie dobre żony to potrafią… To ja nie jestem dobra? Naucz mnie… Skoro inne potrafią, ja też powinnam… W tym momencie twarz mojej siostry zmieniła się błyskawicznie, poprosiła córkę, żeby się uspokoiła i wytłumaczyła, co to takiego potrafią wszystkie dobre żony. — Zupę, mamo — odpowiedziała Alina, a my wybuchnęłyśmy śmiechem, — Nie śmiejcie się ze mnie! — oburzyła się Alina. — Nie nauczyłaś mnie gotować zupy, szukałam przepisów w internecie, ale nie wychodzi mi smaczna! gwałtownie więc wytłumaczyłyśmy, krok po kroku, jak ugotować zupę, co chwilę śmiejąc się z całej sytuacji. Wieczorem Alina zadzwoniła z podziękowaniami, mąż pochwalił jej zupę, mówiąc, iż była pyszna — i teraz czuje się już prawdziwą polską żoną!

„Mamo, on chce, żebym to dla niego zrobiła… Mówi, ...

naszkraj.online 13 godzin temu Słuchaj, muszę Ci opowiedzieć historię, która wydarzyła się ostatnio i do dziś zbiera mi się na śmiech, jak tylko o niej pomyślę. Nie wiem, czy pamiętasz moją siostrzenicę Zosię. To ta, która całe dzieciństwo i młodość spędziła praktycznie pod...
Prawda, która ścisnęła wszystko w środku Wieszając pranie na podwórku, pani Tatiana usłyszała ciche łkanie i zerknęła przez płot. Tam, pod ogrodzeniem, siedziała ośmioletnia Sonia – córka sąsiadów. Choć chodziła już do drugiej klasy, wyglądała drobno i chudo, jakby miała sześć lat. – Sonia, znowu cię kto skrzywdził? Wejdź do mnie, – powiedziała pani Tatiana, odsuwając poluzowaną sztachetę. Sonia często uciekała do nich, szukając wsparcia. – Mama mnie wyrzuciła. Powiedziała: „wynoś się!” i wypchnęła za drzwi. Teraz z wujkiem Andrzejem śmieją się w domu. – wyjaśniała dziewczynka, ocierając łzy. – No chodź, wejdź do domu. Ela z Michałem jedzą obiad, dam ci coś do jedzenia. Pani Tatiana nieraz ratowała Sonię przed twardymi rękami matki, która często wyładowywała swoje emocje na córce. Mieszkali po sąsiedzku za płotem, więc Tatiana zabierała Sonię do siebie, dopóki jej mama – Anna – nie ochłonęła i nie uspokoiła się. Sonia zawsze zazdrościła Eli i Michałowi – dzieciom pani Tatiany. W ich domu było spokojnie, a relacje między rodzicami pełne ciepła i troski. „Tantka” Tadek z żoną byli kochającymi i opiekuńczymi rodzicami. Sonia czuła, jak bardzo chciałaby takiego domu, aż ściskało ją w środku i dusił ją niemy żal. Bardzo lubiła przebywać w takiej atmosferze pełnej ciepła. W swoim domu Sonia miała wszystko zakazane. Matka kazała jej nosić wodę, sprzątać w komórce, plewić grządki, myć podłogi. Anna urodziła Sonię bez męża, sama, i od pierwszej chwili nie potrafiła pokochać córki. Gdy żyła jeszcze babcia – matka Anny, choć schorowana, bardzo kochała Sonię i broniła jej, ale po śmierci babci, gdy Sonia miała sześć lat, zaczęły się ciężkie czasy dla dziecka. Matka, zgorzkniała swoją samotnością, ciągle szukała kogoś do życia. Anna pracowała jako sprzątaczka w bazie autobusowej, gdzie dominowali mężczyźni. Pewnego dnia pojawił się tam nowy kierowca – Andrzej. gwałtownie nawiązali bliższą relację. Andrzej, rozwiedziony, miał syna i płacił alimenty. Anna gwałtownie zaproponowała mu wspólne zamieszkanie. Andrzej był zadowolony z dachu nad głową i nie przejmował się obecnością małej Soni. – Niech się plącze, podrośnie, będzie pomagać – myślał. Anna poświęcała Andrzejowi całą uwagę, a Sonię traktowała jak służącą, karcąc i bijąc, grożąc, iż odda ją do domu dziecka. Brakowało Soni sił na pracę w komórce. Siedziała więc pod krzakiem porzeczek przy płocie sąsiadki, cicho płacząc. Pani Tatiana gwałtownie zabierała ją do siebie, dając poczucie bezpieczeństwa. Sonia rosła wycofana i zamknięta w sobie. Mieszkańcy osiedla krytykowali Annę za sposób, w jaki traktowała córkę. Pani Tatiana głośno zabierała głos w obronie Soni, ale Anna rozpuściła plotki: – Nie słuchajcie tej Tadki, ona zazdrości mojego Andrzeja, dlatego wmawia wam, iż źle traktujemy dziewczynę. Anna i Andrzej często urządzali huczne spotkania, Sonia wtedy uciekała do sąsiadów, gdzie była traktowana z serdecznością. Tatiana rozumiała jej stan jak nikt inny. Czas mijał. Sonia dobrze się uczyła i rosła. Po ukończeniu podstawówki chciała iść do liceum medycznego w mieście, ale matka postawiła sprawę ostro: – Idź do pracy, już jesteś dorosła! Do nauki to my pieniędzy nie mamy – Sonia z płaczem wybiegła z domu, bo tam choćby płakać jej nie pozwalano. Po uspokojeniu się Sonia poszła do sąsiadów i zwierzyła się pani Tatianie. Jej dzieci już studiowały w mieście. Tym razem Tatiana nie wytrzymała i poszła prosto do Anny: – Anka, ty nie matka, ale złośliwość wcielona! Inni dla dzieci się poświęcają, a ty własną córkę gubisz. Masz obowiązek matki i zwykłą ludzką przyzwoitość. Sonia świetnie ukończyła dziewiątą klasę, powinna się dalej uczyć! To twoje dziecko, pamiętaj, potem sama będziesz do niej przychodziła. – A co ty się wtrącasz? Zajmij się własnymi dziećmi! – Anka, ogarnij się. Twój Andrzej własnego syna wysłał do miasta, a ty krzywdzisz córkę. Obudź się! Anna wściekała się i krzyczała, ale w końcu, zmęczona, siadła na sofie. – No tak, jestem surowa, ale to dla jej dobra. Nie chcę, żeby skończyła jak ja. Niech jedzie, niech próbuje się uczyć – burknęła. Sonia bez problemu dostała się do medycznej szkoły. euforia była ogromna. Trochę wstydziła się skromnego ubioru, wyróżniała się, ale nie była odosobniona, bo były tam także dziewczyny z wsi. Do domu wracała rzadko. Nie chciała odwiedzać matki i Andrzeja. W czasie wakacji najpierw biegła do pani Tatiany, która serdecznie ją przyjmowała, częstowała obiadem i obdarowywała uwagą. Tatiana i jej mąż byli dla niej jak druga rodzina. Anna miała swoje zmartwienia; Andrzej w końcu zostawił ją dla młodszej kobiety. Anna była roztrzęsiona, wyładowywała złość na Soni, gdy ta wracała na wakacje. – Po co przyjechałaś, tylko siedzisz mi na głowie… Masz wakacje, idź do pracy. Pewnego dnia Andrzej spakował swoje rzeczy. – Dokąd to się wybierasz? – krzyczała Anna. – Rita czeka na moje dziecko. Ja nie zostawię swojego potomka. Tobie własna córka jest niepotrzebna, a ja swojego syna nie porzucę. Moje dziecko musi znać matkę i ojca, żyć w miłości, – odpowiedział, po czym wyszedł. Te słowa zrujnowały Annę. Prawda, która zamknęła jej usta, przygniotła serce, nie miała siły płakać. Sonia wszystko słyszała. Przed oczami przypomniała sobie sceny bicia i wyganiania z domu, braku wsparcia. Andrzej nigdy jej nie bronił, a matka za byle co potrafiła ją uderzyć. Na ostatnim roku Sonia zaczęła pracować w szpitalu, sama się utrzymywała. Do matki już nie wracała, Anna piła, była zaniedbana, prawie nie starczało jej na życie. Sonia zmieniła się – stała się piękną, odpowiedzialną młodą kobietą, kochaną przez chorych i szanowaną w pracy. Wszyscy ją cenili i chwalili Annę za jej wychowanie, ale Sonia wiedziała, kto jej naprawdę pomógł: – Jakie wychowanie?! – myślała – To wszystko dzięki pani Tatianie: za wsparcie, za zrozumienie, za troskę, za nową drogę w życiu, za ukochaną profesję. Anna coraz częściej sprowadzała do domu nieznajomych pijaków. Sonia coraz rzadziej, ale zawsze z szokiem patrzyła na matkę. Anna dawno straciła pracę. Sonia nie miała już sił na rozmowy, prośby czy próby zrozumienia. Chciała wyrzucić wszystkich znajomych matki, odnowić dom i zacząć z Anną na nowo, zapomnieć o zawiedzionym dzieciństwie. Ale matka nie chciała zmian, pogłębiała swoje dno. Nie popłakała się ze wzruszenia Po ukończeniu szkoły medycznej Sonia przyjechała do domu. Anna, sama, spojrzała na córkę z niechęcią. – Po co wróciłaś? Na długo? Nie mam jedzenia, lodówkę wyłączyłam. Daj pieniądze, bo mnie głowa boli. Soni ścisnęło gardło, ale nie zapłakała. Powiedziała: – Nie zostanę długo. Skończyłam szkołę z wyróżnieniem, wyjeżdżam do województwa, dostałam pracę w szpitalu. Nie będę często odwiedzać, postaram się wysyłać trochę pieniędzy. Do zobaczenia, mamo. Anna choćby nie zrozumiała słów córki, chciała tylko pieniędzy na alkohol. – Daj mi pieniądze… Nie żal ci matki? Co z ciebie za córka? Sonia wyjęła trochę gotówki, położyła na stole, cicho zamknęła za sobą drzwi. Stała chwilę za drzwiami, czekając, iż matka wybiegnie i ją przytuli. Ale nie doczekała się. Wolnym krokiem poszła do sąsiadów. Pani Tatiana była bardzo szczęśliwa. Posadziła Sonię za stołem. – Chodź, Soniu, akurat jemy obiad, – jej mąż już czekał. – Ach, zapomniałam – z drugiego pokoju przyniosła torebkę – To prezent za wyróżnienie, trochę pieniędzy na początek. Sonia podziękowała i rozpłakała się. – Ciociu Taniu, dlaczego tak? Skąd taka niesprawiedliwość – dlaczego mama mnie nie kocha, jakby była dla mnie obca? – Nie płacz, Soniu, – przytuliła ją Tatiana – nie płacz, już nic nie zmienisz… Anna taka jest. Po prostu urodziłaś się nie w tym miejscu. Ale jesteś mądra, piękna, znajdziesz szczęście i będziesz kochana. Sonia wyjechała do większego miasta, pracowała jako pielęgniarka na chirurgii, poznała przystojnego lekarza Olka, z którym gwałtownie się pobrali. Na weselu u boku Soni była pani Tatiana, prawdziwie szczęśliwa. Anna dostawała od córki pieniądze i chwaliła się przed znajomymi: – Taką wykształciłam córkę, teraz mi przysyła pieniądze. Ale na ślub nie zaprosiła, wnuków nie widziałam, zięcia nie znam. Po pewnym czasie Tatiana znalazła Annę martwą w domu. Leżała nie wiadomo jak długo. Sąsiadkę zaniepokoiła cisza na podwórku. Sonia z mężem pochowała Annę, dom niedługo sprzedali. Z czasem odwiedzali już tylko Tatianę i jej rodzinę.

Prawda, która ścisnęła wszystko w środku Wieszając...

polregion.pl 13 godzin temu Prawda, która ścisnęła wszystko w środku Wieszając świeżo wyprane ubrania na sznurku w ogrodzie, Zofia usłyszała ciche szlochanie, więc zajrzała przez płot. Tam, pod jej ogrodzeniem siedziała sąsiadka ośmioletnia dziewczynka, Kasia. Choć już chodziła...
„Urodziłam ci syna, ale niczego od ciebie nie chcę” – zadzwoniła kochanka. Mąż patrzył na Lerkę jak zbity pies. „Tak, dobrze słyszałaś. Lerk, pół roku temu miałem inną… Parę razy się spotkaliśmy, po prostu przygoda. Teraz mam tam syna. Urodził się niedawno…” Lerkę zatkało. Jej kochający, wierny mąż – i dziecko na boku! Nie mogła uwierzyć w to, co właśnie usłyszała…

„Urodziłam ci syna, ale niczego od ciebie nie chcę...

newskey24.com 14 godzin temu Urodziłam ci syna, ale nic od ciebie nie chcemy zadzwoniła kochanka. Mąż spojrzał na Lidię wzrokiem zbitego psa. Tak, nie przesłyszałaś się. Lidziu, miałem romans pół roku temu. To było tylko kilka spotkań, taki… kaprys. I ona właśnie urodziła...
Przenieś się na „swoje podwórko” – oznajmił mąż

Przenieś się na „swoje podwórko” – oznajmił mąż

twojacena.pl 14 godzin temu 26 marca 2025 r. Wczoraj wieczorem przy stole w naszej kuchni w Warszawie musiałem przełamać ciszę, której nie mogłem dłużej unikać. Aldono, usiądź poprosiłem, a ona wyłączyła gaz i obróciła się powoli. Co się stało? zapytała, zaniepokojona. Nie mogł...
Nowa moda w przedszkolach. Solenizant rozdaje prezenty całej grupie. Matka: Postawiono granicę

Nowa moda w przedszkolach. Solenizant rozdaje prez...

gazeta.pl 15 godzin temu Ten trend szturmem podbija urodzinowe imprezy maluchów. Chodzi o wręczanie drobnych upominków kolegom z przedszkola, którzy świętują z dzieckiem. - W poprzedniej placówce syna było tak, iż w dniu urodzin dziecko przynosiło prezenciki dla wszystkich. ...
Lekcja dla żony: Kiedy Eryk ma dość nieudanych obiadów i lenistwa, a Anfisa broni swoich „praw” – mocna domowa kłótnia o opiekę nad dzieckiem, rolę kobiety w rodzinie i zapowiedź rozwodu, która wywraca wszystko do góry nogami, aż choćby własna matka staje przeciw córce

Lekcja dla żony: Kiedy Eryk ma dość nieudanych obi...

newskey24.com 15 godzin temu Dzień 41 Lekcja dla żony Mam już dość! z irytacją odsunąłem łyżkę i spojrzałem ostro na moją żonę. Czy to w ogóle można nazwać obiadem? Kluchy rozgotowane aż do granic możliwości, wyglądają jak kasza, a do tego dwa nie...
TikTok wprowadza nową metodę weryfikacji wieku w Europie

TikTok wprowadza nową metodę weryfikacji wieku w E...

rmf24.pl 16 godzin temu TikTok ogłasza wdrożenie w Europie nowego systemu sprawdzania wieku, który ma lepiej chronić najmłodszych użytkowników. Decyzja platformy społecznościowej zbiega się z narastającą na świecie presją, by lepiej chronić dzieci w internecie.
Wnuczka. Odkąd przyszła na świat, Olka była dla swojej matki, Żanety, nikim więcej niż niepotrzebnym meblem. Jej ojciec odszedł, a matka coraz częściej wyładowywała się na córce, grożąc, iż zostawi ją choćby na dworcu albo wyrzuci przez okno. Sytuacja stawała się coraz trudniejsza, aż w końcu Żaneta zapakowała pięcioletnią Olkę do taksówki, by podrzucić dziecko matce ojca – pani Ninie, która mieszkała pod Warszawą. Ta od razu pokochała wnuczkę jak własne dziecko. Dzięki miłości babci, Olka wyrosła na dobrą, mądrą i wrażliwą dziewczynę, choć przez całe życie tęskniła za ojcem, który nigdy jej nie uznał. Lata mijały, Olka skończyła liceum z wyróżnieniem i dostała się do medycznego kolegium, a gdy poznała swoją wielką miłość, Szymona, babcia była najważniejszym gościem na ich skromnym weselu. Po śmierci Niny Ivanovny rodzina ojca pojawiła się, by odebrać jej dom, ale Olka, zgodnie z wolą babci, otrzymała w spadku rodzinny dom i mogła zacząć nowe życie u boku ukochanego. W gąszczu wspomnień i wzruszeń wiedziała jedno: to miłość babci nadała sens jej istnieniu.

Wnuczka. Odkąd przyszła na świat, Olka była dla sw...

newsempire24.com 16 godzin temu Wnuczka Od pierwszych dni swojego życia Oleńka była dla swojej matki, Żanety, kimś zupełnie zbędnym. Matka traktowała ją nie jak córkę, ale jak zwykły mebel w mieszkaniu czy była, czy jej nie było, nie robiło jej różnicy. Bez przerwy...
Pukanie do Drzwi: Rozpłakana Teściowa i Dramat, Który Wyszedł na Jaw

Pukanie do Drzwi: Rozpłakana Teściowa i Dramat, Kt...

twojacena.pl 16 godzin temu Pukanie do drzwi: Płacząca teściowa i odsłonięty dramat Zapukano do drzwi. Otworzyłam, a tam stała moja teściowa, przemoczona do suchej nitki, z oczami opuchniętymi od płaczu. Okazało się, iż kochanka zabrała im choćby ostatni grosz. Piętnaście lat t...
Daj mi tylko powód – Miłego dnia – Denis pochylił się i musnął wargami jej policzek. Anastazja skinęła głową odruchowo. Policzka nie rozgrzał ani czuły pocałunek, ani nagłe zdenerwowanie. Tylko skóra, tylko dotyk. Drzwi się zamknęły i mieszkanie wypełniła cisza. Stała w przedpokoju jeszcze przez dziesięć sekund, nasłuchując samej siebie. Kiedy to się adekwatnie stało? Kiedy wewnątrz coś pękło i zgasło? Anastazja pamiętała, jak dwa lata temu płakała w łazience, bo Denis zapomniał o ich rocznicy. Jak rok temu trzęsła się ze złości, gdy znów po raz kolejny nie odebrał Wiktorii z przedszkola. Jak pół roku temu jeszcze próbowała rozmawiać, tłumaczyć, prosić. Teraz – pusto. Czysto i gładko, jak wypalone pole. Anastazja weszła do kuchni, nalała sobie kawy i usiadła przy stole. Dwadzieścia dziewięć lat. Siedem z nich w małżeństwie. I teraz siedzi w pustym mieszkaniu z wystygłą filiżanką i myśli o tym, iż przestała kochać męża tak cicho i zwyczajnie, iż sama nie zauważyła, kiedy to się wydarzyło. Denis dalej żył swoim trybem. Obiecywał odebrać córkę z przedszkola – nie odbierał. Obiecywał naprawić cieknący kran w łazience – kapał już trzeci miesiąc. Przysięgał, iż w weekend na pewno pojadą do zoo – ale w sobotę wypadały mu pilne sprawy z kolegami, a w niedzielę po prostu leżał na kanapie. Wiktoria przestała już pytać, kiedy tata się z nią pobawi. W wieku pięciu lat nauczyła się: mama jest pewna, tata – ktoś, kto czasem pojawia się wieczorem i patrzy w telewizor. Anastazja już nie wszczynała awantur. Nie płakała w poduszkę. Nie snuła planów, jak to wszystko naprawić. Po prostu wykreśliła Denisa z równania swojego życia. Trzeba zawieźć auto na przegląd? Załatwiała sama. Zepsuł się zamek w drzwiach balkonowych? Wzywała fachowca. Wiktoria potrzebowała stroju śnieżynki na jasełka? Anastazja szyła go nocami, gdy mąż chrapał w sąsiednim pokoju. Rodzina stała się dziwną konstrukcją – dwójka dorosłych prowadzących równoległe życia pod jednym dachem. Pewnej nocy Denis w sypialni spróbował się do niej przytulić. Anastazja delikatnie się odsunęła, tłumacząc się bólem głowy. Później zmęczeniem. Potem – chorobami, których nie było. Krok po kroku budowała mur, coraz wyższy przy każdym odmówieniu. „Niech znajdzie sobie kogoś na boku” – myślała chłodno. – „Niech da mi powód. Jasny, zrozumiały powód, za który nie będę musiała tłumaczyć się mamie czy teściowej. Powód, który każdy zaakceptuje”. Bo jak wytłumaczyć mamie, iż rozchodzi się z mężem tylko dlatego, iż on… żaden? Nie bije, nie pije, pieniądze do domu przynosi. No, nie pomaga w domu – ale tak jest wszędzie. No, nie zajmuje się dzieckiem – mężczyźni po prostu nie potrafią. Anastazja założyła osobne konto w banku i zaczęła odkładać część pensji. Zapisała się na siłownię – nie dla męża, dla siebie. Dla tego nowego życia, które majaczyło gdzieś za horyzontem nieuniknionego rozwodu. Wieczorami, gdy Wiktoria zasypiała, Anastazja zakładała słuchawki i słuchała podcastów po angielsku. Zwroty, korespondencja biznesowa. Jej firma współpracowała z zagranicą – swobodny angielski mógł otworzyć nowe drzwi. Kursy doszkalające pochłaniały dwa wieczory w tygodniu. Denis marudził, iż musi zostać z Wiktorią, choć „zostać” oznaczało w jego wykonaniu włączyć bajki i gapić się w telefon. Weekendy Anastazja spędzała z córką. Parki, place zabaw, kawiarnie z koktajlami, wypady do kina na bajki. Wiktoria przywykła, iż to ich czas – mamy i jej. Tata istniał gdzieś na peryferiach życia, jak mebel. „Nawet nie zauważy”, – przekonywała się Anastazja. – „Jak się rozwiedziemy, w jej życiu prawie nic się nie zmieni”. To myśl wygodna. Trzymała się jej jak koła ratunkowego. A potem coś się zmieniło. Anastazja nie zorientowała się od razu, co. Po prostu pewnego wieczoru Denis sam zaproponował, iż położy Wiktorię spać. Potem – iż odbierze ją z przedszkola. Potem – zrobił kolację, choć prostą: makaron z serem, ale sam, bez przypominania, bez próśb. Anastazja patrzyła z podejrzliwością. Co się stało? Wyrzuty sumienia? Chwilowa fanaberia? Jakieś przewinienie, o którym nie wie? Ale dni mijały, a Denis nie wracał do poprzedniego trybu. Wstawał wcześniej, odprowadzał Wiktorię do przedszkola. Naprawił cieknący kran. Zapisał córkę na basen i sam zawoził ją na zajęcia w soboty. – Tato, tato, popatrz, potrafię teraz zanurkować! – Wiktoria latała po domu, udając pływaczkę. Denis łapał ją, podrzucał pod sufit, a dziewczynka śmiała się szczerze i radośnie. Anastazja obserwowała tę scenę z kuchni i nie poznawała własnego męża. – Mogę z nią posiedzieć w niedzielę – rzucił Denis wieczorem. – Masz spotkanie z koleżankami? Anastazja powoli kiwnęła głową. Nie miała spotkania, chciała po prostu posiedzieć sama w kawiarni z książką. Skąd Denis wie o koleżankach? Przysłuchuje się rozmowom przez telefon? Tygodnie układały się w miesiące. Miesiąc w dwa. Denis się nie wycofywał, nie wracał do dawnego obojętnego trybu. – Zarezerwowałem nam stolik w tej włoskiej restauracji na piątek – oznajmił któregoś dnia. – Mama zgodziła się posiedzieć z Wiktorią. Anastazja podniosła wzrok znad laptopa. – Dlaczego akurat teraz? – Po prostu. Chcę z tobą zjeść kolację. Zgodziła się. Z ciekawości, tłumaczyła sobie. Żeby zobaczyć, co wymyślił. Restauracja okazała się przytulna, z nastrojowym światłem i muzyką na żywo. Denis zamówił jej ulubione wino – i Anastazja ze zdziwieniem zauważyła, iż pamięta, które lubi najbardziej. – Zmieniłeś się – powiedziała wprost. Denis zakręcił kieliszkiem w dłoni. – Byłem ślepy. Kompletna, klasyczna ciapa. – To nie nowość. – Wiem. – Uśmiechnął się krzywo, bez radości. – Myślałem, iż pracuję dla rodziny. Że potrzebujecie pieniędzy, większego mieszkania, lepszego auta. A tak naprawdę… uciekałem. Przed odpowiedzialnością, codziennością, wszystkim. Anastazja milczała, pozwalając mu mówić. – Zauważyłem, iż się zmieniłaś. Stało ci się wszystko jedno. I to… to było straszniejsze niż jakakolwiek awantura. Krzyczałaś, płakałaś, wymagałaś – to było normalne. A potem po prostu przestałaś. Jakby mnie nie było. Odłożył kieliszek. – Prawie was straciłem. Ciebie i Wiktorię. I dopiero wtedy zrozumiałem, jak bardzo wszystko zepsułem. Anastazja długo patrzyła na tego mężczyznę, który wreszcie mówił jej to, na co czekała latami. Za późno? Czy nie? – Chciałam się rozwieść – szepnęła. – Czekałam, aż dasz mi powód. Denis pobladł. – Boże, Anka… – Odkładałam pieniądze. Szukałam mieszkania. – Nie wiedziałem, iż to aż tak… – Ale powinieneś wiedzieć – weszła mu w słowo. – To twoja rodzina. Powinieneś widzieć, co się dzieje. Cisza zawisła między nimi, ciężka, gęsta. Kelner, wyczuwając atmosferę, omijał ich stolik. – Chcę walczyć. O nas. jeżeli mi pozwolisz. – Jedna szansa. – Jedna – to więcej, niż zasługuję. Siedzieli w restauracji do zamknięcia. Rozmawiali o wszystkim: o Wiktorii, pieniądzach, podziale obowiązków, o tym, czego oczekują. Po raz pierwszy od lat była to prawdziwa rozmowa, nie wymiana pretensji czy rutynowe zdania. Odbudowa trwała powoli. Anastazja nie rzuciła się mężowi w ramiona następnego ranka. Przyglądała się, sprawdzała, czekała na fałszywy ruch. Ale Denis wytrwale trwał. Wziął gotowanie w weekendy na siebie. Ogarnął rodzicielskie czaty w przedszkolu. Nauczył się robić Wiktorii warkoczyki – krzywe, ale samodzielnie. – Mamo, patrz, tata zrobił mi smoka! – Wiktoria wbiegła do kuchni, pokazując „dzieło” z kartonów i kolorowego papieru. Anastazja popatrzyła na tego „smoka” – koślawa, przekrzywiona figura z jednym większym skrzydłem – i się uśmiechnęła… …Pół roku minęło niepostrzeżenie. Był grudzień. Całą rodziną pojechali do rodziców Anastazji na działkę. Stary dom pachnący drewnem i ciastem, zasypany ogród, skrzypiący próg. Anastazja siedziała przy oknie z herbatą i patrzyła, jak Denis z Wiktorią lepią bałwana. Córka wydawała rozkazy – nos tu, oczy wyżej, szalik źle! – a Denis sumiennie słuchał, co chwila łapiąc ją i podrzucając w górę. Śmiech Wiktorii niósł się po okolicy. – Mamo! Chodź do nas! – machała ręką dziewczynka. Anastazja narzuciła kurtkę i wyszła na próg. Śnieg skrzył się w słońcu, mróz szczypał policzki – i nagle śnieżka trafiła ją w bok. – To tata! – natychmiast wydała winnego Wiktoria. – Zdrajczyni! – odgryzł się Denis. Anastazja złapała garść śniegu i rzuciła w męża – nie trafiła. Oboje wybuchnęli śmiechem, zaraz cała trójka turlikała się po zaspach, zapominając o bałwanie i mrozie. Wieczorem, gdy Wiktoria zasnęła na kanapie przed końcem bajki, Denis delikatnie przeniósł ją do łóżka. Anastazja patrzyła, jak przykrywa córkę kołdrą, poprawia poduszkę, odsłania włosy z jej czoła. Usiadła przy kominku, grzejąc dłonie herbatą. Za oknem padał śnieg, cichy i puszysty. Denis dosiadł się obok. – O czym myślisz? – O tym, jak dobrze, iż się nie pospieszyłam. Nie musiał pytać „z czym”. Zrozumiał. Związek wymaga codziennego wysiłku. Nie spektakularnych czynów, a zwykłej uważności: wysłuchać, pomóc, zauważyć, wesprzeć. Anastazja wiedziała, iż będą jeszcze trudne dni, nieporozumienia, kłótnie o drobiazgi. Ale teraz, w tej chwili, jej mąż i córka byli obok. Prawdziwi, żywi, ukochani. Wiktoria wybiegła do nich i wgramoliła się między rodziców na kanapę. Denis objął obie, a Anastazja pomyślała, iż są rzeczy, o które warto walczyć…

Daj mi tylko powód – Miłego dnia – Denis pochylił ...

naszkraj.online 17 godzin temu Miłego dnia Łukasz pochylił się, musnął wargami jej policzek. Małgorzata kiwnęła automatycznie głową. Policzek pozostał chłodny i suchy żadnego ciepła, żadnej irytacji. Po prostu skóra, po prostu dotyk. Drzwi zamknęły się i mieszkanie wypełniła cisza...
Obca im jest, tym pięciorgu… Ale któż by się odważył powiedzieć…

Obca im jest, tym pięciorgu… Ale któż by się odważ...

twojacena.pl 17 godzin temu Nie była im rodzona, tej piątce Ale któż to powie Jerzy został sam, bez żony. Nie udało jej się podnieść po ostatnim porodzie. Można się martwić lub nie, ale pięcioro dzieci zostało. Najstarszy, Krzysiu, miał dziewięć lat. Iłja siedem....
Dar z nieba… Poranek był pochmurny, ciężkie chmury snuły się nisko po niebie, gdzieś w oddali słychać było głuche grzmoty. Nadciągała burza. Pierwsza burza tej wiosny. Zima się skończyła, ale i wiosna nie spieszyła się, by przejąć panowanie. Wciąż było chłodno, wiał porywisty wiatr, tumany kurzu unosiły zeszłoroczne liście, przerzucając je z miejsca na miejsce. Młoda trawa nieśmiało przebijała się przez zbitą ziemię, pąki na drzewach nie chciały jeszcze ujawnić swych skarbów. Przyroda tęsknie wyczekiwała deszczu. Zima była mało śnieżna, wietrzna i mroźna. Ziemia nie odpoczęła jak należy, nie napiła się wilgoci, nie wyspała się pod śnieżną pierzyną – więc teraz czekała na burzę z utęsknieniem. Burza przyniesie upragnioną wilgoć, napoi ją rzęsistym deszczem, oczyści z kurzu i brudu, przywróci do życia. Dopiero wtedy zacznie się prawdziwa wiosna, hojna i kwitnąca, jak młoda, pełna miłości i czułości kobieta. A wtedy ziemia wyda zieloną trawę i barwne kwiaty, drżące liście i słodkie owoce na drzewach. Radośnie zaćwierkają ptaki, zaczną budować gniazda pośród młodych liści w kwitnących sadach. Życie trwa dalej. – Saszku, chodź na śniadanie! – zawołała Wiktoria. – Kawa stygnie. Z kuchni niósł się zapach kawy i jajecznicy. Trzeba wstać. Po wczorajszej ciężkiej rozmowie, łzach Wiktorii, bezsennej nocy, ponurych myślach, nie chciało się wstawać. Ale trzeba – życie toczy się dalej. Wiktoria wyglądała na równie zmęczoną, oczy miała zaczerwienione, pod nimi ciemne cienie. Podstawiła mu do pocałunku bladą twarz, uśmiechnęła się słabo. – Dzień dobry, kochanie! Chyba będzie burza. Boże, jak bardzo chciałabym, żeby już popadało! Kiedy w końcu przyjdzie ta prawdziwa wiosna? Wiesz, przyszły mi do głowy wiersze: Czekam na wiosnę jak na wybawienie Od zimowego chłodu i osamotnienia. Czekam na wiosnę jak na wyjaśnienie Wszystkich życiowych zawiłości. Wydaje mi się, iż jak ona przyjdzie, Wszystko się rozjaśni. Wydaje mi się, iż ona jedna Może wszystko poukładać Uczciwiej, Prościej, Pewniej, Wierniej. Gdzie ty jesteś, wiosno? Przyjdź już szybko!! Sasza objął ją za wątłe ramiona, pocałował w pochyloną ze smutku jasną głowę. Włosy pachniały łąką, rumiankiem. Serce ścisnęło się z żalu. Moja biedna, ukochana dziewczyno, za co Bóg nas tak doświadcza? Pozostawała choć odrobina nadziei, którą żyli przez te wszystkie lata. A wczoraj słynny profesor, ich ostatnia nadzieja, postawił kropkę na wszelkich marzeniach. – Bardzo mi przykro, ale nie mogą Państwo mieć dzieci. Pana pobyt w Czarnobylu, panie Sasho, niestety nie przeszedł bez śladu. Niestety, tu medycyna jest bezradna. Żałuję, iż nie mogę Państwu pomóc. Wiktoria stanowczo otarła łzy, potrząsnęła włosami. – Saszku, długo myślałam i postanowiłam. Musimy wziąć dziecko z domu dziecka. Ile tam jest nieszczęśliwych maluchów! Weźmy chłopca, wychowamy go, będziemy mieli synka. Zgadzasz się? Tyle lat na niego czekaliśmy, tak bardzo… – Łzy lały się jej po policzkach. Sasza przytulił ją do piersi i sam nie mógł powstrzymać łez. – Oczywiście, iż się zgadzam! Nie płacz, kochanie, nie płacz. W tym momencie rozległ się potężny grzmot. Dom zatrząsł się od tego uroczystego huku. Nadciągnął rzęsisty deszcz. Niebiosa się otworzyły! Wreszcie Bóg wysłuchał ich modlitw! Upragniony deszcz lał jak z cebra. Od razu przyciemniało się jak gdyby nastała noc. Prawie nieustannie grzmiało, błyskały pioruny, jakby tuż nad dachem. Wiktoria i Sasza, obejmując się, stali przy oknie, przez uchylone okno wpadały zimne krople, rześki zapach deszczu ożywiał. Ciemna zasłona, która jeszcze niedawno okrywała ich dusze, topniała, rozmywała się, zmywana tym pierwszym wiosennym deszczem. Pragnęli tylko jednego – by ten deszcz trwał jak najdłużej. Upragniony, wiosenny deszcz – symbol życia, odrodzenia i rozkwitu! Kilka dni później stali przed drzwiami domu dziecka. Mieli wyznaczoną wizytę. Przyszli wybrać synka, wymarzonego synka, Wasilka. Już go kochali, choć jeszcze nie widzieli. Kochali miłością, która w ich sercach narastała przez lata oczekiwania. Oczekiwanie szczęścia, by mieć dziecko, wychowywać, uczyć go. Serca waliły im jak młot, z emocji trudno było oddychać. Sasza nacisnął dzwonek. Drzwi się otworzyły, już na nich czekali. Rozmowa z dyrektorką domu dziecka odbyła się kilka dni wcześniej, teraz po prostu zaprowadzono ich do dzieci, które potencjalnie mogły zostać ich synem. W pierwszym pokoju, do którego weszli, od razu zauważyli dziewczynkę, która siedziała w mokrych śpioszkach na wilgotnej ceracie. Brudna koszulka, zaschnięte pod noskiem smarki, wielkie niebieskie oczy patrzące ze smutkiem na przechodzących dorosłych. Od tego dziecka biła sierocość, zaniedbanie, niepotrzebność. Serce ścisnęło się z bólu. Oto dom dziecka! Przytułek porzuconych dzieci… W następnym pokoju w łóżeczkach leżały lub siedziały maluchy. Oczy biegały w tę i z powrotem. Opiekunka pokazywała dzieci, podawała wiek, krótkie informacje o rodzicach. Dzieci były czysto ubrane, leżały lub siedziały na czystych prześcieradłach. Opiekunka delikatnie wyjmowała je z łóżeczek, pokazywała z każdej strony. Jak na rynku – pomyślał Sasza. A my jak kupujący. Zostało tylko zapytać o cenę za kilo. – Saszku, wróćmy do tamtej dziewczynki… – szepnęła mu Wiktoria. Sasza ścisnął jej ramię. – Proszę pani, chcielibyśmy jeszcze raz zobaczyć tę niebieskooką dziewczynkę z pierwszego pokoju. – Ale przecież szukali Państwo chłopca! Ta dziewczynka nie jest dla Państwa. Nie szykowałyśmy jej do prezentacji. – Prosimy, zaprowadźcie nas do niej. Chcemy zobaczyć ją raz jeszcze. Opiekunka wyraźnie się zmieszała, chciała coś powiedzieć, ale się rozmyśliła i zaprowadziła ich z powrotem. – Zawołam Annę Pietrową. Proszę poczekać tutaj – powiedziała, wskazując krzesła. Wiktoria przytuliła się do ramienia Saszy. – Saszku, weźmy tę dziewczynkę. Serce mi zadrżało, gdy ją zobaczyłam. – Mnie też. Jest do ciebie podobna – i oczka, i włoski. I taka biedna… Podeszła opiekunka z dyrektorką. Anna Pietrowa była wyraźnie zmartwiona. – Wybrali Państwo nieodpowiednie dziecko. Ona się nie nadaje. – Dlaczego? Tak nam przypadła do serca, do Wiktorii jest podobna. Zobaczcie sami, to jak kopia Wiktorii! – Sasza zdecydowanie ruszył do pokoju z dziewczynką. Dziecko już zdążyli umyć, przebrać w suche śpioszki, posprzątać mokrą ceratkę. choćby oczka się jej rozjaśniły i twarz zarumieniła. Gdy zobaczyła, iż dorośli stanęli przy jej łóżeczku, uśmiechnęła się, na policzkach pojawiły się dołeczki. Wyciągnęła do nich rączki, próbowała wstać… Wiktoria ścisnęła dłoń Saszy. Dziewczynka miała stópki obrócone do tyłu. Sasza bez wahania wziął ją na ręce, malutka przytuliła się wilgotnym noskiem do jego policzka i umilkła. Łzy zakręciły mu się w oczach, Wiktoria wtuliła się w jego ramię i rozpłakała. Anna Pietrowa odwróciła się i otarła oczy chusteczką. – Chodźcie do mnie. Siostro, zabierz Lenusię. – I zdecydowanym krokiem ruszyła do gabinetu. Sasza i Wiktoria, trzymając się za ręce, poszli za nią. Dziewczynka urodziła się u już niemłodych wielodzietnych rodziców na dalekiej północy. Najwyraźniej chcieli się jej pozbyć. Urodziła się ze zdeformowanymi nogami. Kiedy pokazano ją rodzicom, ojciec od razu odmówił zabrania jej do domu. Próby przekonania, iż można uratować dziewczynkę operacjami, odbił słowami, iż nie ma na to pieniędzy, a nie chce wychowywać „potwora”. W domu już była gromada dzieci, ledwo wiązali koniec z końcem. Tak Lenusia trafiła do domu dziecka. – Teraz sami zdecydujcie, czy takie dziecko jest wam potrzebne. Szansę na zdrowie ma, ale to ogromny trud, wielkie wydatki oraz, co najważniejsze, wielka cierpliwość i miłość. Nie śpieszcie się, przemyślcie to. Dam wam adres profesora, który ją badał. Wyjaśni wam wszystko. Macie miesiąc na zastanowienie się. Proszę nie przychodzić wcześniej – dzieci gwałtownie przywiązują się, a potem… – westchnęła z żalem. Minął miesiąc. Wiktoria i Sasza natychmiast po pierwszej wizycie postanowili – biorą Lenusię. Konsultacja w Gdańsku potwierdziła, iż kolejne operacje naprawią to, co natura skrzywdziła. choćby blizn nie będzie widać – Lenusia będzie biegać jak wszystkie zdrowe dzieci. Sasza przeliczył, czy starczy pieniędzy – wyszło, iż tak, jeżeli sprzedadzą nowiutkie auto i zaczęty dom. Zamieszkają w kawalerce – byleby córka była zdrowa. Czekali niecierpliwie na koniec wyznaczonego terminu dzierżawionego przez dyrektorkę. I znowu znajome drzwi… Sasza ściska w dłoni bukiet różowych piwonii, Wiktoria wielką torbę prezentów dla dzieci. Anna Pietrowa ma drżące usta i łzy w oczach – szczęście, kolejny maluch znajdzie rodziców! Wszyscy razem wchodzą do sali dziecięcej. Oto Lenusia: zauważalnie urosła, jasne włoski kręcą się sprężyście, na buzi rumieńce, pokazuje pierwsze ząbki. Dziewczynka już brząka coś pod nosem, uśmiecha się. Sasza bierze ją na ręce, Lenusia obejmuje go za szyję rączkami, przytula się całą sobą. Idzie też do Wiktorii. Każdy ma łzy w oczach. Cały dzień spędzili w domu dziecka, nasłuchali się rad lekarzy i opiekunek – jak dbać, jak karmić. Ale jeszcze nie mogli zabrać dziecka. Pozostało przejść trudne procedury adopcyjne. Zgodnie z radą Anny Pietrowej, sprawę odmowy rodziców Lenusi skierowano do sądu. Zabrano im prawa rodzicielskie – już nie mogli się rozmyślić. W końcu przywieźli córkę do domu. Wiktoria rzuciła pracę, całą duszę włożyła w opiekę nad dzieckiem. Zaczęli szykować ją do pierwszej operacji w klinice w Gdańsku. Miesiąc spędzili w szpitalu. Lenusia pokazuje tacie, jak sama je kaszkę łyżeczką, jak miauczy kotek, jak bodzie rogata koza. Na nogi póki co nie da się patrzeć bez łez. Na dwór wychodzi tylko w długich spodeneczkach. Chodzi niezdarnie, jak kaczuszka, ale dziewczynka jest odważna, towarzyska, mówi wcześnie, zapamiętuje imiona wszystkich, wszyscy ją lubią. Najbardziej kocha Saszę. Tatuś, tak teraz z dumą mówi do niego. Już choćby Wiktoria tak nazywa męża. A tatuś nie posiada się z zachwytu – Lenusia to jego oczko w głowie, słoneczko. Rok później znów operacja – kolejne wyjazdy do Gdańska, kolejne noce czuwała Wiktoria przy łóżku w szpitalu. I wreszcie sukces: nóżki jak u wszystkich dziewczynek. Wreszcie może biegać, skakać! W wieku pięciu lat Lenusia trafiła do przedszkola. Tam zauważono, iż świetnie rysuje – polecono rozwijać talent. W sześciu poszła do szkoły plastycznej. Jej dzieła coraz częściej pojawiały się na wystawach dla dzieci – jaskrawe pejzaże, radosne sceny – budziły podziw wszystkich i zadziwiały młodym wiekiem autorki. W siedmiu latach poszła do podstawówki. Od początku została liderką klasy. Pilna uczennica, wesoła, odważna, z łatwością nawiązuje kontakty, świetnie rysuje, chodzi do szkoły plastycznej i na kółko taneczne. Zawsze otoczona przyjaciółmi – gdzie ona, tam śmiech i zabawa. Rodzice chodzą na zebrania w szkole z dumą, słyszą o Lenusi same pochwały. Nikt nie domyśla się, przez co musiała przejść ta dziewczynka i jej rodzice – nie ci, którzy ją urodzili, ale ci, którzy wychowali ją z miłością i troską. Bóg nie opuszcza także Saszy i Wiktorii. Po pojawieniu się Lenusi w ich rodzinie wszystko zaczęło się układać. Początkowo słabnący biznes Saszy rozwinął się. Pozwolił spełnić marzenie – przeprowadzka do Gdańska, kupno dobrego mieszkania, zapisanie córki do prestiżowej szkoły. Dziś Lenusia jest już w szóstej klasie. Wciąż wzorowa uczennica, chodzi do szkoły plastycznej. To piękna, niebieskooka dziewczyna z jasnym, bujnym warkoczem. Czuła i serdeczna – ukochana wszystkich w klasie i rodzinie. Dar z nieba – tak mówią o niej najbliżsi…

Dar z nieba… Poranek był pochmurny, ciężkie chmury...

newsempire24.com 17 godzin temu Boży dar Poranek był senny jak mgła, ciemne chmury szurały po niebie, a gdzieś daleko turkotały gromowym głosem nieprzytomne chmury. Nadchodziła burza pierwsza w tym dziwnym, przedłużającym się przedwiośniu. Zima już odeszła, ale wiosna nie spieszyła...
Przenieś się na „swoje terytorium” – oświadczył mąż

Przenieś się na „swoje terytorium” – oświadczył mą...

newskey24.com 17 godzin temu Aleksandro, usiądź proszę go nisko, nie czekam dłużej. Wiktor wyłącza gaz, odwraca się powoli. Co się stało? pyta, zaniepokojona. Wiktor nie patrzy jej w oczy, czuje się trochę zawstydzony. Odchodzę. Mam nową kobietę, na imię ma Julia. Pracujemy raze...
Niż demograficzny uderza w przedszkola. W jednej dzielnicy Warszawy zamkną się aż cztery placówki

Niż demograficzny uderza w przedszkola. W jednej d...

gazeta.pl 18 godzin temu Wizja likwidacji przedszkola i konieczność przeniesienia dziecka do nowego, obcego miejsca dla wielu rodziców jawi sią jako koszmar. Niestety, coraz więcej placówek spotyka smutny los nazywany fachowo wygaszaniem.
Zebrałem swoje sprawy i ruszyłem z uśmiechem, – podsumowała żona.

Zebrałem swoje sprawy i ruszyłem z uśmiechem, – po...

twojacena.pl 18 godzin temu **Diary, 28 kwietnia** Dziś rano, po tym jak zebrałam wszystkie rzeczy i zamknęłam drzwi za sobą, poczułam dziwną ulgę. Od dawna mam wrażenie, iż mój mąż, Wiktor, żyje podwójnym życiem. Nie interesuje mnie już jego problemy wszystko stało się...
A zatem to Ty, babciu, będziesz musiała zająć się wnukiem!

A zatem to Ty, babciu, będziesz musiała zająć się ...

twojacena.pl 18 godzin temu Lidia, jesteś pewna, iż to teraz najlepszy moment na dziecko? Agnieszka odłożyła kubek i spojrzała na córkę, która usiadła naprzeciw z takim wyrazem twarzy, jakby już wiedziała, iż usłyszy coś niewygodnego. Mamo, nie raz już to omawiamy. Dlatego właś...
Mam wrażenie, iż miłość już się skończyła – Jesteś najpiękniejszą dziewczyną na tym wydziale – powiedział wtedy, wręczając jej bukiet świeżych stokrotek z targu przy Metrze Politechnika. Anna zaśmiała się, przyjmując kwiaty. Stokrotki pachniały latem i czymś nieuchwytnie adekwatnym. Darek stał przed nią z miną człowieka, który dokładnie wie, czego chce. A chciał jej. Ich pierwsza randka odbyła się w Łazienkach Królewskich. Darek przyniósł koc, termos z herbatą i domowe kanapki przygotowane przez jego mamę. Siedzieli na trawie aż do zmroku. Anna zapamiętała jak śmiał się, odchylając głowę, jak przypadkiem muskał jej dłoń, jak patrzył na nią – tak, jakby była jedyną dziewczyną w całej Warszawie. Po trzech miesiącach zabrał ją do kina na francuską komedię, której nie zrozumiała, ale śmiała się razem z nim. Po pół roku poznała jego rodziców. Po roku zaproponował, by razem zamieszkali. – I tak spędzamy każdą noc razem – powiedział Darek, przegarniając palcami jej włosy. – Po co nam dwa mieszkania? Anna się zgodziła. Nie z powodu pieniędzy. Po prostu przy nim świat nabierał sensu. Ich wynajmowana kawalerka pachniała niedzielnym barszczem i świeżo wyprasowaną pościelą. Anna nauczyła się robić jego ulubione kotlety – z czosnkiem i koperkiem, dokładnie jak mama. Darek wieczorami czytał jej na głos artykuły z gazet o biznesie i finansach. Marzył o własnej firmie. Anna słuchała, opierając głowę na dłoni – wierzyła w każde jego słowo. Snuli plany: najpierw odłożyć na wkład własny, potem własne mieszkanie, potem samochód. Dzieci, oczywiście. Dwójka – chłopiec i dziewczynka. – Zdążymy ze wszystkim – mówił Darek, całując ją w czubek głowy. Anna przytakiwała. Przy nim czuła się niezniszczalna. … Piętnaście lat wspólnego życia obrosło drobiazgami, przyzwyczajeniami, rytuałami. Mieszkanie w dobrym rejonie, z widokiem na skwer. Kredyt hipoteczny na dwadzieścia lat, który spłacali wcześniej, rezygnując z wakacji i kolacji w restauracji. Srebrna Toyota na parkingu – Darek sam wybierał, sam się targował z handlarzem, sam polerował maskę co sobotę. Duma rozlewała się po klatce piersiowej z ciepłem. Wszystko osiągnęli sami. Bez pieniędzy od rodziców, znajomości, przypadku. Po prostu pracowali, oszczędzali, zaciskali zęby. Nigdy nie narzekała. choćby gdy padała ze zmęczenia tak, iż usypiała w metrze i budziła się na pętli. choćby gdy miała chęć rzucić wszystko i wyjechać gdzieś nad morze. Byli zespołem. Tak Darek powtarzał – i Anna wierzyła. Jego dobro zawsze było na pierwszym miejscu. Anna nauczyła się tej zasady na pamięć, wplotła ją w własne DNA. Zły dzień w pracy? Szykowała obiad, nalewała herbatę, słuchała. Pokłócił się z szefem? Głaskała go po głowie, szeptała, iż wszystko będzie dobrze. Zwątpienie? Potrafiła go z niego wyciągnąć. – Jesteś moją ostoją, moim portem – mówił Darek wtedy. Anna uśmiechała się. Być czyimś portem – czy to nie szczęście? Ciężkie chwile się zdarzały. Pierwszy raz po pięciu latach wspólnego życia – firma, w której pracował Darek, upadła. Siedział w domu, przeglądał ogłoszenia, gasł z dnia na dzień. Drugi raz – jeszcze gorzej. Koledzy go wystawili, stracił nie tylko pracę, ale i sporą sumę. Musieli sprzedać samochód, żeby się wywiązać. Anna nie wyrzuciła mu tego ani słowem, ani spojrzeniem. Brała dodatkowe projekty, pracowała wieczorami, oszczędzała na sobie. Martwiło ją tylko jedno – jak on się czuje. Czy się nie załamie. Czy nie straci do siebie wiary. Darek się pozbierał. Znalazł nową pracę, choćby lepszą. Znów kupili srebrną Toyotę. Życie wróciło na swoje tory. Rok temu siedzieli w kuchni, aż Anna powiedziała wprost to, nad czym myślała od dawna: – Może już czas? Już dawno nie mam dwudziestu lat. jeżeli będziemy ciągle odkładać… Darek przytaknął. Powaznie, z namysłem. – Zacznijmy się przygotowywać. Anna wstrzymała oddech. Tyle lat marzeń, czekania na odpowiedni moment. Oto i on. Wyobrażała sobie to tysiące razy. Malutkie paluszki zaciskające jej dłoń. Zapach zasypki dla dzieci. Pierwsze kroki po ich salonie. Darek czytający bajkę do snu. Dziecko. Ich dziecko. Wreszcie. Zmiany zaczęły się natychmiast. Anna uporządkowała dietę, tryb dnia, aktywność. Zrobiła badania, zaczęła brać witaminy. Kariera zeszła na dalszy plan – choć właśnie miała awans. – Jesteś pewna? – zapytała szefowa znad okularów. – Druga taka szansa może się nie powtórzyć. Była pewna. Awans oznaczałby delegacje, nieregularne godziny, stres. Nie najlepsze warunki na ciążę. – Przejdę do oddziału – zdecydowała. Szefowa wzruszyła ramionami. Oddział był piętnaście minut piechotą od domu. Praca nudna, rutynowa, bez perspektyw. Ale za to punkt szósta wychodziła do domu i zapominała o robocie na cały weekend. Anna gwałtownie się wdrożyła. Nowi koledzy byli mili, choć bez ambicji. Sama gotowała sobie obiady, chodziła na spacery, kładła się spać przed północą. Wszystko dla przyszłego dziecka. Wszystko dla ich rodziny. Chłód pojawił się nagle. Na początku Anna nie przywiązywała wagi. Darek dużo pracuje, jest zmęczony. To minie. Ale przestał pytać, jak jej dzień. Przestał ją obejmować przed snem. Przestał patrzeć na nią jak wtedy, gdy nazwyał ją najpiękniejszą na wydziale. W domu zrobiło się dziwnie cicho. Kiedyś rozmawiali godzinami – o pracy, planach, bzdurach. Teraz Darek siedział w telefonie. Zbywał ją jednym słowem. Zasypiał odwrócony do ściany. Anna leżała obok, wpatrzona w sufit. Między nimi przepaść szeroka na pół metra materaca. Bliskość znikła zupełnie. Dwa tygodnie, trzy, miesiąc… Przestała liczyć. On zawsze miał jakąś wymówkę: – Jestem zmęczony. Jutro, dobrze? Jutro nie nadchodziło. Zapytała wprost. Kiedyś, wieczorem, zagrodziła mu drogę do łazienki. – Co się dzieje? Powiedz szczerze. Darek patrzył gdzieś nad jej głową, na framugę. – Wszystko w porządku. – Nieprawda. – Wymyślasz sobie. To tylko taki okres. Przejdzie. Obszedł ją, zamknął się w łazience. Poleciała woda. Anna stała w korytarzu z ręką na sercu. Bolało – ciągle, tępo, nieustannie. Wytrzymała jeszcze miesiąc. Potem nie dała rady i zapytała: – Kochasz mnie jeszcze? Pauza. Długa, straszna pauza. – Ja… nie wiem, co do ciebie czuję. Usiadła na kanapie. – Nie wiesz? Darek w końcu spojrzał jej w oczy. Było w nich tylko zagubienie, pustka. Ani cienia ognia sprzed piętnastu lat. – Wydaje mi się, iż miłość już przeminęła. Dawno. Milczałem, bo nie chciałem cię ranić. Miesiące Anna tkwiła w tym piekle, nie wiedząc prawdy. Łapała jego spojrzenia, analizowała każde słowo, szukała wytłumaczenia. Może problemy w pracy. Może kryzys wieku średniego. Może po prostu zły humor. A on po prostu przestał kochać. I milczał, gdy ona planowała dziecko, rezygnowała z kariery, przygotowywała się do macierzyństwa. Decyzja przyszła nagle. Żadnego „może”, „może się ułoży”, „musimy poczekać”. Wystarczy. – Składam pozew o rozwód. Darek zbladł. Anna widziała, jak drgnęło mu jabłko Adama. – Poczekaj. Nie rób tego pochopnie. Możemy spróbować… – Spróbować? – Może zdecydujmy się na dziecko? Może to coś zmieni. Mówią, iż dzieci zbliżają. Anna parsknęła gorzkim śmiechem. – Dziecko tylko wszystko pogorszy. Nie kochasz mnie. Po co nam wtedy dzieci? By potem się rozwodzić z niemowlakiem na ręku? Darek milczał. Nie potrafił odpowiedzieć. Anna wyszła tego samego dnia. Spakowała najpotrzebniejsze rzeczy, wynajęła pokój u znajomej. Pozew złożyła tydzień później, jak przestały jej się trząść ręce. Podział majątku zapowiadał się żmudnie. Mieszkanie, samochód, piętnaście lat decyzji i zakupów. Prawnik mówił coś o wycenie, udziałach, negocjacjach. Anna kiwała głową, notowała, starała się nie myśleć, iż ich życie zostało sprowadzone do metrów kwadratowych i liczby koni mechanicznych. niedługo znalazła własną kawalerkę do wynajęcia. Uczyła się żyć sama. Gotować dla jednej osoby. Oglądać seriale bez czyjegoś komentarza nad uchem. Zasypiać na całym łóżku. W nocy przychodziła fala wspomnień. Leżała z twarzą w poduszce, przypominały się stokrotki z targu, koc w Łazienkach, jego śmiech, dłonie, głos, który szeptał „jesteś moim portem”. Bolało nie do zniesienia. Nie wyrzucisz piętnastu lat z serca, jak starych rzeczy na śmietnik. Ale spoza tego bólu wyłaniało się coś jeszcze. Ulga. Uczucie, iż zrobiło się dobrze. Zdążyła się zatrzymać, zanim przywiązała się do tego człowieka dzieckiem. Zanim utknęła na lata w martwym związku „dla dobra rodziny”. Trzydziestka dwójka na karku. Całe życie przed nią. Strach? Ogromny. Ale da radę. Nie ma wyjścia.

Mam wrażenie, iż miłość już się skończyła – Jesteś...

naszkraj.online 18 godzin temu Chyba miłość minęła Jesteś najpiękniejszą dziewczyną na tym wydziale rzekł wtedy, wręczając jej bukiet rumianków z bazaru przy Dworcu Centralnym. Małgorzata roześmiała się, przyjmując kwiaty. Rumianek pachniał latem i jakimś cichym spokojem. Marek st...
Teraz będziecie mieć własne dziecko, a ona powinna wrócić do domu dziecka — Teściowa naciska na oddanie adoptowanej córki, bo wreszcie doczekali się „prawdziwego” potomka

Teraz będziecie mieć własne dziecko, a ona powinna...

newskey24.com 18 godzin temu No to wyobraź sobie, opowiem Ci coś, bo to historia jak z życia wzięta, chociaż czasem sama nie wierzę, iż naprawdę się wydarzyła. – Kiedy mój syn wreszcie doczeka się następcy? Pani Jadwiga spojrzała zirytowana na swoją synową, która...
Bawili się na śniegu. Opiekunka zauważyła, iż zniknęły dwie dziewczynki

Bawili się na śniegu. Opiekunka zauważyła, iż znik...

tvn24.pl 18 godzin temu Podczas zimowej zabawy na śniegu zniknęły dwie dziewczynki z poznańskiego przedszkola. Na miejscu pojawili się policjanci. Po kilkudziesięciu minutach pięciolatkę i sześciolatkę odnalazł jeden z rodziców.
Kobiety umawiają mężczyzn do lekarza - aż 82 proc. wszystkich wizyt. Naprawdę to też muszą robić?

Kobiety umawiają mężczyzn do lekarza - aż 82 proc....

mamadu.pl 19 godzin temu Kobiety coraz częściej stają się głównymi "opiekunami zdrowia" swoich rodzin. Według raportu Zocdoc, aż 82% wizyt zarezerwowanych dla mężczyzn umawiają kobiety, a organizacja 76% wszystkich wizyt dla innych osób również przypada im w udziale. Kobiety...
Chwile grozy w Poznaniu. Przedszkolaki oddaliły się od grupy

Chwile grozy w Poznaniu. Przedszkolaki oddaliły si...

wiadomosci.wp.pl 19 godzin temu Dwie dziewczynki w wieku pięciu i sześciu lat oddaliły się od przedszkolnej grupy podczas zabawy na śniegu na poznańskich Naramowicach. W akcję poszukiwawczą trzeba było zaangażować policję. Dzieci odnaleziono po około 30 minutach.
Synek influencerki trafił do szpitala. "Błagam was, nie bagatelizujcie gorączki!"

Synek influencerki trafił do szpitala. "Błagam was...

mamadu.pl 19 godzin temu Wydawało się, iż to tylko gorączka, kiedy półtoraroczny synek influencerki Uli Grotyńskiej trafił do szpitala. Nagle dziecko dostało drgawek – reakcji, która wygląda przerażająco, ale zwykle mija bez trwałych konsekwencji. Specjaliści podkreślają, iż...
Przedszkolanki zgubiły dwie dziewczynki podczas zabawy na śniegu. "Było ciemno i bardzo zimno"

Przedszkolanki zgubiły dwie dziewczynki podczas za...

mamadu.pl 19 godzin temu Dwie dziewczynki w wieku pięciu i sześciu lat zaginęły w poniedziałek po południu podczas wyjścia z przedszkola w Poznaniu. Dzieci oddaliły się od grupy podczas zabawy na śniegu, a ich zniknięcie zauważono dopiero po czasie. W poszukiwania zaangażowa...
1500 zł na dziecko nie jest dane raz na zawsze. Tak można stracić "babciowe"

1500 zł na dziecko nie jest dane raz na zawsze. Ta...

mamadu.pl 19 godzin temu Świadczenie "Aktywnie w żłobku" w ramach programu Aktywny Rodzic to choćby 1500 zł miesięcznie dopłaty do opieki nad dzieckiem do 3. roku życia. Wielu rodziców traci jednak te pieniądze, nie zdając sobie sprawy z kluczowego warunku. Wystarczy bowiem ...
Gminne ferie zimowe 2026. Dwa dni atrakcji w Radoszycach

Gminne ferie zimowe 2026. Dwa dni atrakcji w Rados...

tkn24.pl 19 godzin temu Gmina Radoszyce zaprasza na Ferie Zimowe 2026, które odbędą się w Gminnej Hali Sportowej w Radoszycach. Udział we wszystkich wydarzeniach jest bezpłatny. –„Okres ferii się zbliża. Od poniedziałku rozpoczynamy ferie zimowe, a gmina Radoszyce nie zapom...
Pionierzy Lotnictwa – półkolonia zimowa w Muzeum Lotnictwa Polskiego

Pionierzy Lotnictwa – półkolonia zimowa w Muzeum L...

krakow.pl 19 godzin temu Dla dzieci w wieku 8–12 lat przygotowano wyjątkową propozycję na ferie zimowe. W dniach 9–13 lutego Muzeum Lotnictwa Polskiego organizuje półkolonię zimową „Pionierzy Lotnictwa”, podczas której uczestnicy poznają dzieje lotnictwa oraz sylwetki osób, ...
Przeprowadź się na „swoją ziemię” – ogłosił mąż

Przeprowadź się na „swoją ziemię” – ogłosił mąż

twojacena.pl 20 godzin temu Wyjedź na swoją część oznajmił mąż Rozmowa przy kolacji, której nie dało się już odkładać. Aleksandrze, usiądź poprosił nisko, nieco zakłopotany. Aleksandra wyłączyła gaz i powoli odwróciła się. Co się stało? zapytała zaniepokojona. Witold nie spojrz...
Jaki sekret może kryć umysł dziecięcego geniusza? [FRAGMENT KSIĄŻKI]

Jaki sekret może kryć umysł dziecięcego geniusza? ...

kultura.onet.pl 20 godzin temu Wrocławska skrzypaczka zostaje znaleziona martwa we własnym domu, a jej młody, niezwykle inteligentny syn Kostek jako jedyny jest obecny na miejscu zbrodni. Jego dramat staje się kanwą wydarzeń opisanych w thrillerze Wyspa Jędrzeja Pasierskiego. Auto...
Sprawdzili sale zabaw dla dzieci. Co piąta stwarza zagrożenie

Sprawdzili sale zabaw dla dzieci. Co piąta stwarza...

spidersweb.pl 20 godzin temu Sprawdzili sale zabaw dla dzieci. Co piąta stwarza zagrożenie
A musisz teraz zająć się wnuczkiem, w końcu jesteś babcią!

A musisz teraz zająć się wnuczkiem, w końcu jesteś...

newskey24.com 21 godzin temu Łucjo, naprawdę uważasz, iż teraz jest najlepszy moment na dziecko? Aneta odstawia filiżankę i spogląda na córkę, która siedzi naprzeciw z wyrazem twarzy, jakby już wiedziała, iż usłyszy coś nieprzyjemnego. Mamo, nie po raz pierwszy o tym rozmawiamy....
Nieprawdziwe dziecko

Nieprawdziwe dziecko

naszkraj.online 21 godzin temu Julia Kowalska pracowała w sanatorium w Krynicy-Zdroju, do którego dojeżdżała regularnym pociągiem podmiejskim. Podróż męczyła, ale wynagrodzenie było przyzwoite, a grafika pozwalała łączyć pracę z przedszkolem. Lato nie sprawiało problemu, jednak zi...
Leokadia – historia, pochodzenie, znane posiadaczki

Leokadia – historia, pochodzenie, znane posiadaczk...

mamotoja.pl 21 godzin temu Leokadia to żeńskie imię o starożytnym rodowodzie, wywodzące się z tradycji greckiej i chrześcijańskiej. W Polsce znane od wieków, dziś spotykane rzadziej, ale cenione za swoją klasyczną formę, historyczną głębię i wyraźne znaczenie. Imię Leokadia ko...
Okazja Cenowa (City) – 60368 Łódź badacza Arktyki

Okazja Cenowa (City) – 60368 Łódź badacza Arktyki

faniklockow.pl 21 godzin temu W sklepie Media Expert pojawiła się właśnie okazja na zestaw 60368 Łódź badacza Arktyki za 468.49 zł. Daje to nam rabat w wysokości 28% od ceny katalogowej! Ofertę znajdziecie klikając w ten link afiliacyjny: Media Expert Powyższe linki do produktów ...
Ile zebrała WOŚP w 2025 roku?

Ile zebrała WOŚP w 2025 roku?

tvn24.pl 21 godzin temu Przed nami 34. Finał WOŚP, który odbędzie się 25 stycznia. Podobnie jak rok temu, koncentruje się na bezpieczeństwie i zdrowiu dzieci. 33. Finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy zamknął się rekordową kwotą. Ile zebrano? Jaki był cel zeszłoroczne...
Element codziennego rytuału taty. Szybka i pyszna kawa bez wychodzenia z domu

Element codziennego rytuału taty. Szybka i pyszna ...

dadhero.pl 22 godzin temu Kiedyś przed wyjściem z domu obowiązkowym przystankiem dla wielu mężczyzn była kawiarnia. Teraz coraz więcej panów powierza przygotowanie czarnego napoju nie bariście z krwi i kości, ale automatycznym ekspresom do kawy. jeżeli też rozważasz taką zmia...
Domowa kawa, która smakuje jak z kawiarni. Na ekspresie zyskasz ty i twoja kuchnia

Domowa kawa, która smakuje jak z kawiarni. Na eksp...

mamadu.pl 22 godzin temu Czy wiesz, iż kawa przyrządzana w najnowszych ekspresach do domu wcale nie ustępuje tej, którą serwują kawiarnie? Przekonało się o tym już wiele kobiet, które zdecydowało się na taki zakup. Nierzadko dodatkową zachętą dla nich jest też... blask, jaki...
Okazja Cenowa (Hary Potter) – 76450 Book Nook: Ekspres do Hogwartu

Okazja Cenowa (Hary Potter) – 76450 Book Nook: Eks...

faniklockow.pl 22 godzin temu W sklepie Media Expert pojawiła się właśnie promocja na zestaw: 76450 Book Nook: Ekspres do Hogwartu. Możecie go tam teraz zamówić z 38% rabatem. Co daje nam cenę w wysokości 279zł. Ofertę znajdziecie tutaj: Media Expert Powyższe linki to tzw. linki ...

Popularne

Pomysły na Laurki na Dzień Babci i Dziadka — gotowe materiały do druku dla nauczycieli

Pomysły na Laurki na Dzień Babci i Dziadka — gotowe materiał...

6 dni temu 1226
20 pomysłów na prezent na Dzień Babci i Dziadka

20 pomysłów na prezent na Dzień Babci i Dziadka

6 dni temu 339
Dzień Babci i Dziadka tuż tuż. 7 pomysłów na ręcznie robione prezenty od wnuków

Dzień Babci i Dziadka tuż tuż. 7 pomysłów na ręcznie robione...

5 dni temu 153
Dymisja Głównego Inspektora Transportu Drogowego!

Dymisja Głównego Inspektora Transportu Drogowego!

2 dni temu 127
Pokazał "mieszkanie" 10 mkw. bez okna za 1250 zł. "Więźniowie mają bardziej ludzkie warunki"

Pokazał "mieszkanie" 10 mkw. bez okna za 1250 zł. "Więźniowi...

3 dni temu 106
English (US) English (US) · Polish (PL) Polish (PL) · Russian (RU) Russian (RU) ·
Kontakt · Regulamin · O nas ·

© Dziecko 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone.