– Wynoś się stąd! – wrzasnął Borys. – Co ty robisz, synku… – teściowa zaczęła się podnosić, łapiąc s…

Wynoś się! wrzasnął Borys.
Co ty, synku teściowa zaczęła się podnosić, chwytając się brzegu stołu.
Nie jestem twoim synkiem! Borys chwycił jej torbę i rzucił ją w przedpokój. Nie chcę cię tu nigdy widzieć!

Wynoś się! powtórzył Borys.

Maria zadrżała. Nigdy przez sześć lat nie słyszała go tak krzyczącego.

Co ty, synku teściowa próbowała się podnieść, kurczowo trzymając się stołu.

Już ci mówiłem: nie jestem twoim synkiem! Borys rzucił jej torbę w przedpokój. Wynoś się stąd!

Anusia spała z rozłożonymi rączkami, niczym mała rozgwiazda. Maria poprawiła jej kołderkę.

Uwielbiała tak stać i patrzeć na córeczkę. Tyle lat marzyła o dziecku, tyle wysiłku kosztowało ją bycie matką.

Wrócił mąż z nocnej zmiany poznała to po szmerze w przedpokoju. Maria wyszła z pokoju dziecięcego, zamykając delikatnie drzwi. Borys zdejmował buty.

Zmęczony, wyraźnie schudł. Harował jak wół, by jak najszybciej spłacić kredyty zaciągnięte na leczenie niepłodności.

Śpi? szepnął.

Śpi. Zjadła i od razu zasnęła.

Borys przyciągnął Marię do siebie, wtulił twarz w jej szyję. Rzadko mówił jej o miłości, ale ona wiedziała, iż jest jej wdzięczny do szaleństwa.

Za to, iż nie odeszła, iż nie wymieniła go na zdrowszego, iż go uszczęśliwiła.

W wieku szesnastu lat Borys przeszedł świnkę na nogach, wstydząc się powiedzieć matce o bólu.

Zbyt późno się przyznał. Powikłania sprawiły, iż niemal na pewno był bezpłodny.

Mama dzwoniła powiedział Borys cicho, nie puszczając żony.

Maria się napięła.

I co chce pani Jadwiga?

Przyjeżdża. Na obiad będzie. Upiekła pierogi, mówi, iż tęskniła.

Maria westchnęła, wyswobadzając się z objęć męża.

Borys, może nie trzeba? Ostatnio niemal doprowadziła mnie do histerii tymi swoimi poradami z wodą utlenioną.

Kochanie, no wiesz Mama chce zobaczyć wnuczkę. Minął rok, a Anusię widziała tylko na zdjęciach. Jest babcią.

Babcia gorzko uśmiechnęła się Maria która nazywa naszą córkę podrzutkiem.

Adoptowali Anię rok temu. Kolejki po zdrowe noworodki w regionie były takie, iż można było osiwieć czekając.

Pomogły znajomości, koperta z pieniędzmi „na potrzeby oddziału” i rozsądek życzliwej położnej.

Dziewczynka urodziła się u bardzo młodej, szesnastoletniej, przestraszonej uczennicy, której dziecko mogło zrujnować życie.

Maria pamięta ten dzień wyraźnie: drobny zawiniątko, ważyła 3200, patrzące niebieskie oczka.

Dobrze Maria odwróciła się. Niech przyjeżdża. Przeżyjemy jakoś. Ale jeżeli znowu zacznie

Nie zacznie obiecał Borys. Słowo.

Przyjechała teściowa na obiad. Pani Jadwiga weszła do mieszkania, prawie je całkiem zapełniając swoją osobą.

Duża, hałaśliwa kobieta, z tą wiejską siłą, iż i konia zatrzyma, i chałupę ugasi, i wszystkim dookoła życie uprzykrzy.

O Jezu, co za podróż! jęknęła od progu, zostawiając w korytarzu kraciastą torbę. W pociągu duszno, w metrze ścisk!

Czemu wy tak wysoko mieszkacie? Winda ledwo chodzi, myślałam, iż ducha wyzionę!

Dzień dobry, mamo Borys pocałował ją w policzek, zabierając ciężką torbę. Wejdź, umyj ręce.

Pani Jadwiga zdjęła płaszcz, odsłaniając światu kwiecistą sukienkę mocno opiętą na jej postawnej sylwetce. Od razu przeszyła Marię wzrokiem.

Przebiegła wzrokiem od góry do dołu, jakby oceniała konia na targu.

Dzień dobry, pani Jadwigo uśmiechnęła się Maria.

No witam teściowa zaciągnęła wargi. Coś ty, Mariolka, się robiła przezroczysta. Same kości. Czym ten mój Borys ma się trzymać?

Borys też mizernie wygląda. Nie karmisz go dobrze? Sama na trawie siedzisz, a chłopa głodem trzymasz?

Borys je porządnie odcięła Maria, czując jak płoną jej policzki. Siadajcie do stołu.

W kuchni pani Jadwiga od razu zaczęła rozpakowywać torbę wyciągnęła kilka pojemników z pierogami, słoik ogórków, kawałek słoniny.

No, jedzcie, bo w tym waszym mieście to sama chemia. Plastik jecie.

Usiadła przy stole, ciężko opierając łokcie na blacie.

No, opowiadajcie, jak żyjecie? Kredyty spłaciliście za te swoje eksperymenty?

Maria ścisnęła widelec. Eksperymenty! Tak nazwała sześć lat ich cierpień, nadziei i rozpaczy.

Prawie spłaciliśmy, mamo mruknął Borys, nakładając sobie sałatkę. Nie rozmawiajmy o pieniądzach.

A o czym tu gadać? zdziwiła się teściowa, odgryzając pieróg. O pogodzie? U nas, w wiosce u Staszka, twojego brata, trzecie się urodziło.

Dziewczynka zdrowa jak rydz! Cztery kilo! A Hanka, siostra, bliźniaki nosi. To u nas jest porządna rasa!

Nasza rodzina, Borys, jest silna. Jesteśmy płodni. Spojrzała znacząco na Marię.

jeżeli genów nie zepsuje ktoś

Maria ostrożnie odstawiła widelec.

Pani Jadwigo, rozmawialiśmy o tym tysiąc razy. To nie moja wina. Mamy opinie lekarskie.

E, daj spokój! machnęła ręką teściowa. Lekarze opinie piszą, by kasę wyciągać. Przeziębił się też mi!

U nas pół wsi chłopaki przez to przeszli, a mają po siedmioro dzieci.

To ci twoja żona bajki opowiada, żeby swoją chorobę przykryć.

Mamo! Borys uderzył dłonią w stół. Dość!

Pani Jadwiga teatralnie złapała się za serce.

Na matkę krzyczysz? Piątkę wychowałam, życie znam. Widzę cała taka wąska, biodra dziecinne. Skąd tu dzieci mają się brać? Pustak.

Jesteśmy szczęśliwi, mamo cicho powiedział Borys. Mamy Anusię, naszą córeczkę.

Córka prychnęła teściowa. Pokaż mi ją choć.

Przeszli do pokoju dziecięcego. Anusia już się przebudziła i siedziała w łóżeczku, przewracając w palcach pluszowego niedźwiedzia.

Widząc nieznajomą kobietę, zmarszczyła brwi, ale nie płakała. Miała bardzo spokojny charakter.

Pani Jadwiga podeszła do łóżeczka. Maria stanęła obok, gotowa w każdej chwili zabrać dziecko po teściowej można się było wszystkiego spodziewać.

Kobieta długo patrzyła na dziewczynkę, mrużąc oczy. Potem wyciągnęła rękę, dotknęła pulchnej buzi. Ania odsunęła się.

No i do kogo podobna? niezadowolona zapytała teściowa. Jakieś czarne oczy. U nas wszyscy jasnookie.

Ma niebieskie oczy poprawiła Maria. Głębokoniebieskie.

A nos? Jak kartofel. Ty Mariolka masz ostry nos, Borys prosty. A tu

Wyprostowała się, otrzepała ręce, jakby się czymś pobrudziła.

Obca krew, i tyle!

Wrócili do kuchni. Borys nalał sobie wody, ręce mu drżały.

Mamo, posłuchaj zaczął spokojnie. Kochamy Anię! Jest nasza! I papierami, i sercem, ze wszystkim.

Jeszcze będziemy próbować sami. Lekarze mówią, są szanse, choć niewielkie. Ale choćby jeżeli się nie uda już mamy rodzinę.

Pani Jadwiga siedziała ze ściśniętymi ustami. Aż ją trzęsło. Wychowała piątkę dzieci, babcia dwunastki wnuków, a teraz patrzy, jak jej syn, jej krew, życie poświęca obcej.

Durnyś ty, Borys wydusiła wreszcie. Oj, durny! Trzydzieści pięć lat masz. Chłop! A ty się użalasz nad podrzutkiem!

Nie waż się tak jej nazywać! krzyknęła Maria.

A jak mam ją nazywać? teściowa odwróciła się do niej cały tułowiem. Księżniczką?

Ty byś się lepiej nie odzywała! Sama dzieci urodzić nie możesz, chłopa omamiła. Łapówkę dali Kupiliście jak kota na targu!

To jest nasze dziecko!

Dziecko, kiedy własne! Gdy sama nie śpisz nocami, gdy mdli cię przez tygodnie, gdy rodząc masz wrażenie, iż umierasz!

A to machnęła ręką w stronę pokoju dziecięcego. Zabawka w mamusię i córeczkę. Wzięliście gotowca. Od jakiejś panny lekkich obyczajów.

Genów siekierą nie przetniecie. Wyrośnie pokaże wam piekło. Wyląduje na ulicy! Oddajcie ją póki czas!

Maria zobaczyła, jak rozszerzyły się źrenice Borysa. Wstał powoli.

Wynoś się powiedział cicho.

Pani Jadwiga była zaskoczona.

Co mówiłeś?

Wynoś się stąd! wykrzyczał Borys.

Maria zadrżała. Nigdy w życiu nie słyszała go tak krzyczącego.

Co ty, synku teściowa próbowała się podnieść, trzymając się stołu.

Nie jestem twoim synkiem! Borys chwycił jej torbę i z rozmachem rzucił ją za drzwi. Żeby cię tutaj więcej nie było! Oddać dziecko?!

Ludzie to nie rzeczy! To moja córka! Moja! A ty ty…

Zabrakło mu tchu.

Jesteś potworem, nie matką! Wracaj na wieś, licz te swoje czystej krwi. Tu się więcej nie pokazuj! Nigdy!

Z pokoju dziecka rozległ się płacz. Maria rzuciła się do drzwi, ale zatrzymała się, widząc, jak zmienia się twarz teściowej. Czerwień ustąpiła ziemistej szarości.

Pani Jadwiga otworzyła usta, łapiąc powietrze jak ryba wyrzucona na brzeg. Ręką trzymała się za serce, ściskając materiał sukienki.

Borys zachrypiała. Piecze serce

Opadła ciężko na bok, przewracając krzesło. Hałas mieszał się z płaczem Anusi.

Maria wzięła telefon i wezwała karetkę. Borys klęczał przy matce, trzęsącymi się rękami rozpinał jej dekolt.

Mamo, co jest? Mamo, oddychaj!

Pani Jadwiga charczała.

Ratownicy przyjechali błyskawicznie. Z progu zawołał ratownik:

Zawał! Mocny! Nosze! Szybko!

Gdy drzwi za lekarzami się zamknęły, Borys usiadł na podłodze w przedpokoju, opierając się o ścianę. Patrzył na zapomnioną chustkę mamy, leżącą na komodzie.

To moja wina? spytał.

Maria usiadła obok, ujęła jego zimną rękę.

Nie. To jej własna przez swoją złość.

Przecież to matka, Mario.

Matka by chciała wyrzucić naszą córkę jak wadliwy towar. Borys, otrząśnij się! Broniłeś rodziny.

Po godzinie telefon Borysa zaczął wibrować. Dzwoniła siostra, Hanka. Potem brat Staszek. Nie odbierał.

W końcu przyszła wiadomość od ciotki:

Matka w reanimacji. Lekarze mówią, iż nie ma szans. Dobrze ci tak, Judaszu! Rodzina cię przeklina! choćby nie przyjeżdżaj!

No i koniec. Nie mam już rodziny.

Maria objęła go za ramiona, czując jego drżenie.

Masz powiedziała zdecydowanie. Masz mnie. Masz Anusię. Jesteśmy twoją rodziną! Prawdziwą! Taką, która nie zdradzi.

Wstała, pociągnęła go za rękę.

Chodź. Trzeba Anię nakarmić. Przestraszyła się.

Wieczorem siedzieli w kuchni. Córka uspokojona bawiła się klockami na dywaniku pod ich nogami. Borys patrzył na nią, jakby widział ją pierwszy raz.

Wiesz powiedział nagle mama w jednym miała rację.

Maria zesztywniała.

W czym?

Genów nie wymarzysz. Ale geny to nie tylko kolor oczu czy kształt nosa. To zdolność do miłości.

Mama miała pięcioro dzieci, a miłości w niej tyle, co w kamieniu. Może ja jestem przybrany? Bo kochać potrafię Co, malutka?

Pochylił się i podniósł córeczkę na ręce. Dziewczynka złapała go za nos i zachichotała. Tata powiedziała wyraźnie.

Po raz pierwszy. Dotąd było tylko niewyraźne ba-ba i ma-ma.

Borys zamarł. Łzy, które powstrzymywał cały dzień, spłynęły mu po policzkach, kapiąc na różowy śpioszek.

Tata powtórzył. Tak, kochanie. Jestem twoim tatą. I nikomu cię nie oddam.

Matka wróciła do siebie, ale Borys nie utrzymuje już kontaktu z rodziną. Dla nich stał się wrogiem numer jeden.

Marię wstyd powiedzieć to głośno, ale czuje ulgę. Bez tych ciągłych pretensji i docinków życie jest prostsze.

Po co im tacy krewni? Bez nich też można być szczęśliwym

Co myślicie o monologu matki? Piszcie w komentarzach, zostawcie polubienie!