Kiedy pociąg już odjechał

Słuchajcie, bo historia, którą wam opowiem, zdarzyła się w naszym domu pod Warszawą, a w niej wzięło udział kilku zwykłych Polaków.

Jerzy, słyszysz mnie? Czy mam czekać aż czterdzieści lat minie, żeby naprawić błędy twojej młodości? Dlaczego to ja mam płacić za to, iż w twoim garażu było ciekawiej niż z własnym synkiem? zapytała Jadwiga z autentycznym zdumieniem w głosie.

Aniu, przestań gadać! nalegał Jerzy. Byłem głupi, nie ceniłem tego, nie rozumiałem, co tracę. A teraz wszystko przepadło, Stas mnie choćby nie uznaje za ojca.

A w czym on się myli? uśmiechnęła się Jadwiga gorzko. Siedemnaście lat mieszkał nie z ojcem, a z sąsiadem z domu. Myślałaś chyba, iż dziecko można wyłączyć i włączyć, jak telewizor, kiedy masz ochotę pograć w tatę.

Jerzy zmrużył oczy, a w jego spojrzeniu rozbłysło znane mu rozdrażnienie to właśnie to, które Jadwiga widziała za każdym razem, gdy temat dotykał ojcowskich obowiązków.

Aniu, dość! To już przeszłość. Daj mi jeszcze jedną szansę nalegał upartym tonem.

Żebyś się pobawił i zostawił wszystko na mnie, a kolejny chłopiec dorastał bez ojca? skrzyżowała Ramiona Jadwiga. Dzięki, jednego miałam już dosyć. Nie, Jerzy, to nie do dyskusji.

Twarz mężczyzny wykrzywiła się w grymasie obrazy i gniewu. Nie miał odpowiedzi, więc po prostu sfrustrowany pstryknął się w telefon.

Konflikt został wyczerpany. Na razie. Problem jednak nie zniknął ich rozmowa pozostawiła Jadwidze ciężki osad w sercu. Nie chodziło tylko o absurdalne żądania męża. Była zła za swojego syna, Stasia.

Jadwiga miała dwadzieścia trzy lata, gdy na świat przyszedł Stas. Pamiętała, jak stała przy szpitalu, zmęczona, ale szczęśliwa, trzymając w ramionach maleńki, otulony białym kocykiem kłębek. Jerzy stał przy nich jak sęp, nie odchodząc ani kroku. Promieniował radością, co chwilę poprawiał kocyk, całował Jadwigę w czoło, a czasem z szacunkiem podnosił synka na ręce.

Cały w mnie! Z taką samą bruzdą pod brodą zachwycał się z błyskiem w oczach. Teraz naprawdę jestem ojcem, Aniu. Dopiero teraz to rozumiem. Będę robił wszystko razem z nim! Będę chodził na spacery, przewijał, uczył grać w piłkę Będę najlepszym tatą na świecie, zobaczysz!

Jadwiga patrzyła na niego z takim samym podnieceniem w oczach. Wierzyła w każde jego słowo. Wydawało się, iż będą mieli idealną rodzinę, pełną miłości, troski i wspólnych radości.

Lecz rzeczywistość, jak to bywa, okazała się o wiele bardziej prozaiczna i surowa.

Głęboka noc. Jadwiga z ciemnymi kręgami pod oczami kręci się po pokoju, kołysząc krzyczącego od kolki malucha. To już trzeci raz tej nocy. Jerzy nerwowo przewraca się w łóżku, zasłaniając się kocem.

Daj go w końcu spać! syknął cicho. Jutro wstaję do pracy, muszę wstać wcześnie!

W takich chwilach Jadwiga musiała uciekać do drugiego pokoju ze łzami bezsilności w oczach. Dziecko krzyczało jeszcze głośniej, bo chciało zostać w sypialni, ale kobieta nie miała wyboru. Zamknęła drzwi i godzinami kołysała Stasia, by dać mężowi szansę na sen.

Weekend. Zmęczona tygodniem bez snu, Jadwiga nieśmiało pyta:

Jerzy, może wyjdziesz z nim na dwie godziny? Ja już nie mogę, potrzebuję spać

Aniu, może później? Teraz nie mogę, mam plany. Chłopaki obiecali mi samochód, będzie trzeba naprawić.

Ale nie dam rady

Aniu, jesteś silna, dasz radę. A ja później wrócę i pomogę.

Drzwi zamykały się, pozostawiając Jadwigę samą z swoją siłą i wyczerpującym macierzyńskim obowiązkiem. A później nigdy nie nadchodziło.

Czas mijał. Stas rósł. Jadwiga próbowała jakoś połączyć ojca i syna. Podchodzi do Jerzego, który rozleniwiony siedzi w fotelu i ogląda mecz. Podaje mu różowego, uśmiechniętego chłopca z wyciągniętymi rękami.

Weź go, spędź z nim chwilę prosi nie dla odpoczynku, a by związać rodzinę.

Jerzy bierze synka niechętnie, jakby dostał pod nosem podejrzany pakunek. Trzyma go na wyciągniętych rękach, nie przyciskając do siebie, i patrzy przez niego na telewizor. Po półtorej minuty lekko odkłada chłopca na podłogę i wraca do meczu.

Stas ma już pięć lat. Siada na dywanie w salonie, budując z klocków zamek. Jerzy przechodzi obok, nie patrząc w jego stronę. Stas też nie podnosi wzroku. Ojciec stał się nieobecny w jego życiu.

Jerzy nie był zupełnie beznadziejnym mężem przynosił do domu pieniądze, pomagał Jadwidze w kuchni i sprzątaniu. Ale przegapił dzieciństwo syna. Czy więc dziwić się, iż dorosły Stas nie postrzega go jako ojca?

Stasiek, jak tam w szkole? pyta Jerzy kiedyś.

No wszystko w porządku odpowiada niepewnie syn.

A oceny? Mam pomóc, jeżeli potrzeba. Nauka to podstawa, nie chcę, by mój syn został sprzątaczem.

Nie, tato, dzięki, wszystko gra mówi Stas i gwałtownie ucieka do swojego pokoju.

Może w weekend wybierzemy się na ryby? woła Jerzy za nim.

Stas już nie odpowiada. Jadwiga wie, iż dzisiaj ma dyskotekę w szkole, zaprosił tam dziewczynę z klasy, która mu się podoba, ale ona odmówiła. Poza tym, ryby go nie kręcą.

Było jasne, iż pociąg odjechał. Stas nie był już tym małym chłopcem, który żądał uwagi taty. Dzieciństwo, które Jerzy chciał nadrobić, przepadło bezpowrotnie. Kiedy to pojął, zapragnął czystego konta drugiego dziecka. Jadwiga, pamiętająca każdą bezsenną noc, stanowczo się sprzeciwiła.

Wkrótce wieści o rodzinnych tarciach dotarły do krewnych.

Córeczko, wiem wszystko, Jerzy mi wszystko opowiadał. Posłuchaj mamy, urodź drugie dziecko. Jerzy się zmienił, dorósł! Nie odbieraj mu drugiej szansy. To szczęście, mieć jeszcze jednego malucha!

Teściowa również wtrąciła się:

Aniu, jeżeli nie urodzisz, możesz go stracić. Mężczyzna marzy, by być ojcem. Nie urodzisz, inna go przyjmie. To i tobie się przyda. Pomyśl o przyszłości. Wasz pierwszy syn niedługo wyleci z gniazda. Drugie wzmocni małżeństwo i zapewni wsparcie na starość.

Jadwiga poczuła podwójną krzywdę słysząc to od innych kobiet. Życie i ciało stały się przedmiotem jakiejś szalonej wymiany. Wszyscy widzieli w niej jedynie matkę i żonę, a nie wyczerpaną kobietę, która przeszła już tę drogę i doskonale pamięta, jak ona się kończy.

W desperacji wpadła na plan, częściowo absurdalny, ale miał dowieść wszystko. W szafie znalazła starą pudełko ze sprzętem Stasia i wydobyła zakurzoną, wciąż działającą wirtualną zwierzaczkę tamagotchi. Małe elektroniczne stworzonko, które trzeba karmić, bawić, leczyć i sprzątać.

Kiedy Jerzy wrócił z pracy, Jadwiga podała mu plastikowe jajko z małym szarym ekranem.

Co to? zapytał zakłopotany, przyglądając się prezentowi.

To twoja próba. Zrób przynajmniej dziesiątą część tego, co czeka cię jako ojca. Musisz karmić tę zabawkę co godzinę i opiekować się nią. Jak coś zrobisz nie tak, będzie piszczeć. jeżeli po roku tamagotchi wciąż żyje, uwierzę, iż naprawdę jesteś gotowy na dziecko.

Jerzy najpierw spojrzał pytająco na żonę, potem głośno się roześmiał, uznając to za żart. Gdy zobaczył jej niewzruszoną minę, rozbawienie zamieniło się w irytację.

Naprawdę? Porównujesz żywe dziecko z tą zabawką?

Spróbuj najpierw tego. jeżeli nie ogarniesz tej zabawki, to o jakim dzieciaku mówimy?

Mąż uśmiechnął się, uznając sprawę za błahostkę i schował gadżet do kieszeni.

Pierwsze trzy dni wstawał nocą, by nakarmić wirtualnego pupila. Piątego dnia szaleje, ale nie porzuca misji. Po tygodniu narzeka, iż nie radzi sobie z pracą z powodu niedoboru snu.

Ósmym dniem, wracając do domu, rzuca tamagotchi na stół. Na ekranie pojawia się wyraźny krzyż nie dał rady.

Zapomniałem nakarmić. W pracy awaria krótko mówi Jerzy, unikając spojrzenia Jadwigi.

Od tego czasu kłótnie i sprzeczki nie zniknęły, ale przycisnęły się cicho. Nieporozumienie i uraza pozostały, a Jerzy już nie nalegał tak natarczywie.

Trzy lata później wszystko ułożyło się na miejscu. Stas, już student, przyprowadził do domu swoją dziewczynę, a niedługo ogłosili, iż spodziewają się dziecka.

Jerzy znów rozbłysnął entuzjazmem. Tym razem chodziło o szansę zostania dziadkiem. Wydał z odłożonych oszczędności wózek, kupił pelerynki większe niż potrzebne i zestawy klocków z drobnymi elementami. Przysięgał, iż będzie najlepszym dziadkiem na świecie, będzie pomagał, czytał i spacerował.

Jadwiga obserwowała to z zdrowym sceptycyzmem.

Kiedy przyszedł wnuk, historia powtórzyła się przewidywalnie. Pierwsze tygodnie Jerzy naprawdę się angażował kołysał dziecko, robił zdjęcia. ale po chwili, gdy euforia opadła, jego zapał zgasł. Na jego prośbę młodzi przeprowadzili się do wynajętego mieszkania, a pomoc ograniczała się do rzadkich, starannie zaplanowanych weekendowych wizyt, kiedy dziecko było wyprane, nakarmione i w dobrym humorze. Gdy tylko maluch zaczął płakać, Jerzy znajdował wymówkę: telefon służbowy, pilne spotkanie, matka i jej działka.

Jadwiga wchodziła na pomoc, patrząc na ten obraz, na swojego syna i jego zmęczoną dziewczynę, i rozumiała: podjęła słuszną decyzję. Stas wyrośnie na wrażliwego i odpowiedzialnego mężczyznę, który nie zostawi żony samej. A Jerzy on pozostał tym, kim zawsze był człowiekiem kochającym jedynie ideę ojcostwa, nie jego istotę.