Moja szwagierka wolała wakacje w luksusowym kurorcie, gdy my harowaliśmy przy remoncie domu po babci…

Słuchaj, muszę Ci opowiedzieć, co się u nas dzieje z siostrą mojego męża. Otóż ona ostatnio była na urlopie w Sopocie, podczas gdy my przez cały ten czas remontowaliśmy dom po babci, no i teraz unbedingt chce mieszkać w wygodnych warunkach.

Zaproponowałam kiedyś, żebyśmy obie ja i ona wrzuciły się na remont, ale usłyszałam tylko: Nie, nie, ja kasę mam na inne rzeczy. No i teraz zgłasza się do nas, żeby u nas mieszkać, bo jej część domu to ruina bez wygód. Szczerze? Sama sobie winna!

Słuchaj, ta cała historia zaczyna się jeszcze od babci mojego męża, bo to ona zostawiła ten dom. Po jej śmierci mój mąż i jego siostra nazwijmy ją Bożena odziedziczyli po połowie ten stary dom na wsi pod Łodzią. Był już stary, ale postanowiliśmy go odnowić i wprowadzić się tam na stałe. Najlepsze było to, iż dom ma dwa wejścia, dlatego spokojnie mogłyby tam mieszkać dwie rodziny, nie wchodząc sobie w drogę. Oczywiście podwórko było wspólne, podobnie jak warzywniak z tyłu, no i obie części domu miały tyle samo pokoi.

Podział spadku odbył się już po naszym ślubie. Wszyscy byli spokojni, bez kłótni. Teściowa z marszu zrezygnowała z udziału, bo już przywykła do życia w Warszawie i nie miała ochoty wracać na wieś. Oznajmiła dzieciom: Róbcie, co chcecie.

Mój mąż razem ze szwagrem, Pawłem, trochę odłożyli, więc naprawili dach i wzmocnili fundamenty. Potem chcieliśmy kontynuować remont, ale Bożena się naburmuszyła. „Nie będziemy w to inwestować, szkoda zachodu,” powtarzała uparcie. Paweł, wiadomo, człowiek cichy, nie wchodzi jej nigdy w drogę i machnął ręką.

A my z mężem marzyliśmy o swoim domu. Wieś nie jest daleko od Łodzi, mieliśmy już auto, więc dojazd do pracy był bez problemu. Po latach w kawalerce przy Bałutach, marzyliśmy o własnych czterech ścianach. Gdybyśmy mieli budować wszystko od zera, potrzebowalibyśmy fortunę.

Dla Bożeny ten dom był jak działka chciała wpadać latem na grilla ze znajomymi i się relaksować, i ciągle mówiła nam, żebyśmy nie liczyli na jej pomoc.

Przez cztery lata odwaliliśmy kawał ciężkiej roboty. Wzięliśmy kredyt w złotówkach, ale nie narzekam, bo najważniejsze, iż wystarczyło nam pary. Zrobiliśmy łazienkę od zera, centralne ogrzewanie, elektrykę, wymieniliśmy okna, ociepliliśmy dom i odmalowaliśmy loggię. To był maraton pracy, dzień za dniem, ale spełnialiśmy swoje marzenie.

Bożena w tym czasie, dosłownie, tylko odpoczywała wiecznie jakaś podróż, weekendy w Zakopanem, narty, SPA nad morzem, totalnie ją nie interesowało, co się dzieje z jej połową domu. Żyła sobie lekko. Aż tu nagle urodziła dziecko i wpadła na urlop macierzyński.

Skończyły się wtedy podróże, a i z budżetem się u niej mocno uszczupliło. I wtedy przypomniała sobie, iż ma połowę domu na wsi. Wyobraź sobie, z małym dzieckiem w bloku, ograniczona przestrzeń, a tam pod Łodzią dom i ogród, gdzie maluch może biegać cały dzień.

No i w tym czasie my już się przenieśliśmy na wieś i wynajęliśmy nasze mieszkanie w Łodzi. Nie tykałam choćby jej części domu, ale śmiech na sali po tych latach jej połowa tak zgniła, iż aż strach tam wejść. Jedyne, co ma, to goły dach nad głową bez ogrzewania i z kibłem na zewnątrz. I przyszła do nas, iż niby na tydzień pożyczyć pokój z dzieckiem no jak miałam serce nie wpuścić?

Jej synek to jeden wielki wulkan energii. Bożena z kolei zachowuje się zawsze, jakby wszystko było jej wolno. Kompletnie nie liczy się z innymi. Dla mnie, pracującej zdalnie, to była masakra. Skończyło się tak, iż przeniosłam się do koleżanki Ewy na kilka tygodni. Ona akurat wtedy była na delegacji, więc przynajmniej miał ktoś na oku mieszkanie.

Los chciał, iż po miesiącu musiałam wrócić, bo mama zachorowała i musiałam nią się zająć. O Bożenie zapomniałam, byłam pewna, iż dawno już się wyniosła.

Wyobraź sobie moje zdziwienie: wracam, a Bożena dalej u nas! Jakby była u siebie. Pytam delikatnie, kiedy się wyprowadza.

No, a gdzie mam iść? Z dzieckiem jest mi tu dobrze odpowiada mi Bożena.
Jutro cię wieziemy do miasta mówię jej.
Nie jadę do miasta.
choćby nie chciało ci się przez ten czas posprzątać, to wracaj do siebie, to nie jest hotel!
A niby jakim prawem mnie wyrzucasz, to też mój dom!
Twój dom jest za ścianą, śmiało, idź.

Próbowała podburzyć Pawła przeciwko mnie, ale choćby on przyznał, iż naprawdę przesadziła. Wzięła to do siebie i na fochu wyjechała. Po kilku godzinach zaczęła mnie atakować teściowa:

Nie powinnaś była jej wyrzucać, to jej własność!
Mogła zostać na swojej części, tam jest gospodynią odpowiedział mój mąż.
A jak tam żyć z dzieckiem, jak nie ma ogrzewania i toaleta na dworze? Powinniście zadbać o siostrę.
Mój stwierdził, iż już nie wytrzyma i wyłożył matce kawę na ławę. Przypomniał, iż wielokrotnie proponowaliśmy wspólny remont byłoby szybciej, taniej i łatwiej dla wszystkich. Bożena się nie zgodziła. Więc czemu teraz pretensje?

W końcu zaproponowaliśmy Bożenie, iż mama mogłaby odkupić jej połowę domu od ręki, po cenie rynkowej. A ona rzuciła cenę z kosmosu, jakbyśmy mieli za to kupić nowy dom w centrum Krakowa. Nie zgodziliśmy się, bo to absurd.

Od tej pory dom zamienił się w arenę awantur. Teściowa obrażona, Bożena wiecznie ma pretensje. Pojawiają się tu rzadko, ale jak już, to imprezują, robią bałagan i ewidentnie próbują nam uprzykrzyć życie na różne drobne sposoby.

Więc nie wytrzymaliśmy i zaczęliśmy stawiać solidny płot, żeby oddzielić nasze podwórka porządnie. Dość kompromisów, takiego rozwiązania sama Bożena chciała.