Roland jechał spokojnie ze swoją nową narzeczoną, gdy nagle zamarł zobaczył swoją byłą żonę, niesącą drewno, z ogromnym, siedmiomiesięcznym brzuchem ciążowym. W tym momencie, robiąc w głowie matematyczne obliczenia, poczuł mrożący krew w żyłach lęk bo to dziecko, to dziecko było przecież jego, a on choćby o tym nie wiedział.
Kiedyś rozwody były w Polsce wielkim skandalem. Rozpad małżeństwa oznaczał hańbę dla obu rodzin. Po rozwodzie kobiety wytykano palcami. Mężczyźni byli traktowani jak zawodnicy, którym się nie powiodło, a przecież czasem rozstania zdarzały się bez dramatu, bez zdrad i awantur. Po prostu dwoje dobrych ludzi miało inne cele, inne marzenia. Roland i Barbara byli właśnie takim wyjątkiem.
Pobrali się młodo. On miał 26 lat, ona 23. Być może byli zakochani, a być może po prostu myśleli iż są. Pierwsze lata upłynęły im dobrze, pracowali wspólnie na małej działce, którą Barbara dostała po zmarłym ojcu. Dziesięć hektarów żyznej ziemi wokół domu z sadem, miejsce do upraw, dom niepozorny, ale przytulny.
Barbara kochała tę ziemię. Wstawała o świcie, z sercem i rękoma poznawała każdy kamień, każdy kąt. Miała to co potrzebowała spokój ziemi, dach nad głową, jedzenie na stole. Roland z czasem chciał więcej. Marzył o rozwoju, zakupie dodatkowych gruntów, założeniu biznesów w mieście, zatrudnieniu ludzi, budowaniu czegoś wielkiego. Barbara nie potrzebowała tego. Mamy wystarczająco dużo, Rolandzie, po co ci więcej? Bo chcę zostawić coś na pokolenia.
Ta ziemia może przetrwać pokolenia, jeżeli będziemy ją szanować odpowiadała. Ale on nie słuchał, ona nie ustępowała. Kłótnie stawały się codziennością: nigdy gwałtowne, zawsze bolesne. Każde z nich ciągnęło w swoją stronę, aż pewnego dnia, po ośmiu latach małżeństwa, usiedli do stołu pełni smutnych refleksji. Nie możemy tak dalej wyszeptał Roland. Wiem. Ja chcę czegoś innego, ty czegoś innego i żadne nie zmieni zdania płakała Barbara.
No właśnie. Co robimy? Zróbmy to po ludzku, bez złości, bo wciąż szanujemy siebie i nie chcemy się niszczyć powiedziała. Tak też postąpili. Rozwód był spokojny, Roland zostawił Barbarze jej ukochaną ziemię, sam zabrał oszczędności i ruszył własną drogą. Barbara została na gospodarstwie, Roland przeniósł się do pobliskiego miasta, zaczął rozwijać interesy, kupować grunty, zatrudniać ludzi robił to, o czym zawsze marzył.
Trzy tygodnie po rozwodzie poznał Weronikę, piękną, bogatą, dobrze wychowaną córkę magnata, która podzielała jego marzenia o wielkości. Po sześciu miesiącach byli już zaręczeni. Roland był pewien, iż znalazł tę adekwatną: osobę, która go rozumie, która chce tego co on. Tymczasem Barbara, trzy tygodnie po rozwodzie, dowiedziała się, iż jest w ciąży.
Chciała powiedzieć Rolandowi. Próbowała. Gdy zapukała do jego drzwi, to Weronika je otworzyła i chłodno oznajmiła: Roland nie chce cię widzieć. Buduje nowe życie bez ciebie. Barbara ze złamanym sercem i urażoną dumą postanowiła, iż jeżeli on wymienił ją na inną w trzy tygodnie, ona wychowa dziecko sama. Więcej nie wróciła.
Przez kolejne osiem miesięcy pracowała na gospodarstwie. Brzuch rósł, ludzie z wioski patrzyli z politowaniem, czasem z pogardą. Ona trzymała głowę wysoko. Pomagał jej sąsiad pan Janusz, wdowiec dobrego serca. Regularnie odwiedzała ją wiejska położna, pani Irena. Dziecko rozwijało się zdrowo, Barbara też była silna.
Aż pewnego wiosennego dnia, gdy słońce świeciło jasno, Roland jadąc z Weroniką konno wzdłuż pól, zobaczył Barbarę. Szedła z domu do stodoły, niosąc naręcze drewna, brzuch miała ogromny. Roland gwałtownie zatrzymał konia, Weronika spojrzała na niego: Co się stało? pytała. Roland nie odpowiedział. Patrzył tylko na Barbarę, robiąc w myślach szybkie kalkulacje. Osiem miesięcy od rozwodu, brzuch siedmiomiesięczny To jego dziecko!
Zeskoczył z konia, nogi mu się ugięły. Weronika zeszła za nim: Wyglądasz blado, co się dzieje? Ale Roland już zmierzał do Barbary.
Zobaczyła go w połowie drogi. Zatrzymała się. Twarz miała najpierw zdziwioną, potem skomplikowaną strach, gniew, wstyd. Roland stanął przed nią, spojrzał na brzuch. Barbara… podniósł wzrok na jej twarz.
Roland? Jej głos był chłodny.
Jesteś w ciąży
Pozostajesz czujny, jak zawsze.
Ile miesięcy?
Prawie osiem.
Roland znów przeliczał.
To to moje dziecko.
To nie było pytanie, to była teza.
Barbara milczała.
Czemu mi nie powiedziałaś?
Jego głos załamał się.
Próbowałam odparła.
Kiedy?
Nigdy nie przyszłaś.
Tak, byłam tam trzy tygodnie po rozwodzie. Twoja narzeczona otworzyła drzwi i powiedziała, iż nie chcesz mnie widzieć.
Weronika stała niedaleko, słuchała.
To prawda podniosła głowę z poczuciem winy. Budowałeś nową przyszłość. Nie chciałam, żeby ktoś z przeszłości cię powstrzymywał.
Nie powinnaś decydować! oburzył się Roland.
Nie wiedziałam, iż jest w ciąży broniła się Weronika.
Barbara upuściła drewno, jej pięści się zacisnęły.
Nie chciałam cię odzyskiwać, tylko powiedzieć, iż jestem w ciąży.
Powinnaś była mi powiedzieć!
Nie musiałam. Od chwili, gdy ty znalazłeś zamiennik po trzech tygodniach, postanowiłam radzić sobie sama.
Ale to moje dziecko!
Moje zripostowała Barbara. Ja je noszę już osiem miesięcy, ja tworzę dla niego przyszłość, ja przeżywam każdą bezsenną noc. Ty budowałeś nowe życie
Nie wiedziałem!
Może gdybyś nie był taki szybki
Weronika wtrąciła się z chłodem: Nie jestem zamiennikiem, jestem lepsza.
Barbara spojrzała na nią z pogardą.
Lepsza, która kłamie i manipuluje.
Roland podniósł ręce:
Dość! Obie! To za wiele.
Spojrzał na Barbarę. Po raz pierwszy naprawdę ją zobaczył schudła, poza brzuchem; twarz miała zmęczoną, dłonie z nowymi odciskami, ubranie załatane.
Fala winy przeszła przez niego.
Daj mi pomóc, proszę. Finansowo, fizycznie, jak chcesz.
Nie potrzebuję niczego od ciebie.
Ale jesteś sama, niesiesz drewno w ósmym miesiącu!
Mam pomoc. Pan Janusz robi to, co najcięższe, z drewnem sobie radzę. Nie musisz się mieszać.
To moja ziemia, mój dom, moje dziecko.
Barbara zamknęła oczy i długo oddychała.
To był nasz syn, teraz jest mój. Wybrałam samotność i będę wychowywać sama.
Nie możesz!
Mogę i zrobię to.
Pochyliła się, podniosła drewno, a jej spojrzenie było pełne bólu i siły:
Odszedłeś, znalazłeś nową, zrealizowałeś marzenia. Ja też zrobiłam swoje dla tej ziemi i dla tego dziecka. Nie wracaj tu z poczuciem winy.
Nie chodzi o winę! Odpowiedzialność!
Straciłeś prawo do tej części mojego życia w chwili, gdy zamknąłeś drzwi. Odwróciła się, poszła do domu.
Roland został, zrozpaczony, rozdarty. Weronika podeszła:
Wracajmy. Tu nie mamy już nic.
Ale Roland nie ruszył się z miejsca, bo zrozumiał, jak wiele traci.
Tej nocy nie mógł spać. Leżał w wielkim łóżku w mieszkaniu, gapił się w sufit. Będzie ojcem już jest ojcem. Barbara nie chce z nim kontaktu. Weronika spała spokojnie obok.
Czy ją kochał? Czy była tylko wypełnieniem pustki?
Odpowiedzi nie znał.
Rano poszedł po radę do ojca pana Edwarda Kwiatkowskiego, seniora rodu, 65-letniego właściciela rozległego majątku pod miastem.
Edward wysłuchał o dziecku, a potem powiedział:
To Kwiatkowski, mój wnuk. Powinien dorastać jako Kwiatkowski.
Barbara nie chce pomocy, jasno mi to powiedziała.
Nie prosisz o pozwolenie. Masz prawa ojca.
Ale ona jest dumna, chce żyć po swojemu.
Pomyśl, co możesz zaoferować temu dziecku. Nie chcesz, żeby harował na roli jak ona? Przemyśl.
Roland wyszedł z jeszcze większym ciężarem na sercu.
Próbował potem kilkakrotnie porozmawiać z Barbarą odmawiała. Spotkał ją na targu.
Barbaro, proszę, porozmawiaj ze mną!
Nie mamy o czym.
O wszystkim! Będę ojcem! Mam prawa!
O co? O moje ciało, o moje bezsenne noce pełne lęku, o moje nadzieje i strachy? O niego?
Biologicznie tak.
Ale ciebie przecież nie było, gdy cię potrzebowałam. Gdy musiałam decydować sama. Gdy wieś patrzyła na mnie z pogardą.
Nie wiedziałam!
Czyja to wina?!
Tłum się przyglądał.
To nie ma znaczenia. Radzę sobie.
Ale chcę być częścią jego życia.
Trzeba było o tym myśleć, zanim wziąłeś ślub z inną trzy tygodnie po rozstaniu.
W domu Weronika była niezadowolona:
Znowu ją odwiedziłeś?
Tak.
Musisz wybrać. Albo ja, albo ona i jej dziecko.
Nie o wybór tu chodzi, chodzi o mojego syna.
A nasze dzieci?!
Nie mają znaczenia?
Mają ale urwał.
Wybierasz mnie, albo ją.
Weronika wyszła, zostawiając go samego.
Roland pierwszy raz zapytał siebie: czego on naprawdę chce? W którą stronę powinien iść? I nie znał odpowiedzi.
Minęły dwa tygodnie napięcia. Barbara unikała go, Weronika groziła. W końcu na targu Roland usłyszał rozmowę dwóch kobiet:
Widzisz Barbarę? Już prawie czas porodu.
Dzielna, iż daje radę sama.
Dobrze, iż ma pana Janusza.
Myślisz, iż coś ich łączy?
Może dużo czasu razem, wdowiec, dobry człowiek. Dziecko będzie miało troskliwego ojca.
Roland poczuł kłucie czy Janusz z Barbarą są razem?
Jeszcze tego popołudnia pojechał do gospodarstwa Barbary. Zastał ją i Janusza, który właśnie naprawiał płot, Barbara patrzyła, uśmiechała się. Wyglądali na bliskich.
Roland zapytał:
Ty i Janusz?
Pytałam cię o to?
Barbara roześmiała się bez humoru.
Nie jesteśmy razem. Ludzie plotą różne rzeczy.
Barbaro, pozwól mi tylko raz porozmawiać. jeżeli potem zechcesz, odejdę.
Westchnęła i zgodziła się.
Popełniłem błąd. Zostawiłem to, co w życiu najważniejsze, dla mglistych marzeń o wielkości.
Weronika nie jest zła, ale jest niewłaściwa dla mnie. Próbowałem zapełnić pustkę po tobie kimkolwiek bez sukcesu. A teraz jestem ojcem, straciłem osiem miesięcy z dziecka, bo byłem ślepy. Płakał, wyznał winę.
Nie mogę odzyskać straconych miesięcy. Ale chcę być ojcem, nie z obowiązku, tylko z potrzeby serca.
Barbara wzruszona też płakała:
A Weronika?
Zerwę zaręczyny. Ona zasługuje na szczerą miłość.
Myślisz, iż od razu cię przyjmę?
Nie. Ale błagam, pozwól mi być ojcem na twoich warunkach.
Barbara zamknęła oczy:
Zraniłeś mnie.
Wiem i przepraszam.
Zajęłam się wszystkim sama.
Nie musisz teraz być sama.
Nie wiem, czy mogę ci znowu zaufać.
To pozwól mi na to dzień po dniu.
Muszę się zastanowić.
Masz czas.
Na koniec delikatnie położył rękę na brzuchu poczuł ruch dziecka i popłakał się.
Przepraszam, iż mnie nie było wyszeptał.
Tydzień później dostał list od Barbary:
Rolandzie, przemyślałam to. Chcę, żebyś był ojcem. Nie wracamy do siebie jako para, ale możesz odwiedzać mnie raz w tygodniu, przygotowywać się do roli ojca, ale pod warunkiem:
1. Bez publicznych gestów przychodzisz sam.
2. Nie przynoś pieniędzy ani kosztownych prezentów.
3. Szanujesz moje decyzje dotyczące porodu i wychowania.
4. jeżeli złamiesz którykolwiek punkt, zamykam ci drogę.
Akceptujesz?
Roland czytał i czytał. Dała mu szansę, małą, ale jednak.
Przyjechał jeszcze tego samego dnia.
Barbara podlewała grządki.
Akceptuję. Wszystkie zasady. Obiecuję.
Możesz przyjeżdżać w soboty na dwie godziny.
I robił to. Każdej soboty, bez Weroniki, bez prezentów, tylko on. Na początku rozmowy były sztywne, potem zaczęło się ocieplać rozmawiali o dziecku, imionach, planach. Roland dzielił się swoją tygodniową rutyną, Barbara mówiła o ciąży. Po kolejnej wizycie Barbara była wyraźnie zdenerwowana.
Mój ojciec cię odwiedził?
Trzy dni temu. Złożył mi ofertę.
Jaką?!
500 tysięcy złotych, jeżeli zrzeknę się praw do dziecka po porodzie.
Roland poczuł gniew.
Chce zabrać ci dziecko?!
Odpowiedziałam, iż nie jest na sprzedaż.
Dobrze zrobiłaś.
Ale taka suma mogłaby odmienić moje życie, ziemię
Straciłabyś swoje dziecko!
Wiem, właśnie dlatego odmówiłam. Ale prawda jest taka, iż ja nie dam mu tyle, co wy podróże, wykształcenie
Roland ukląkł.
Miłość i obecność są ważniejsze niż pieniądze. Jesteś najlepszą matką, jaką może mieć.
Barbara rozpłakała się.
Tej nocy Roland poszedł do ojca.
Jak mogłeś próbować kupić własne wnuczę?!
Chciałem chronić rodzinę.
Nie masz prawa decydować!
jeżeli jeszcze raz spróbujesz, odchodzę, zrzekam się nazwiska, nigdy nie poznasz wnuka!
Nie zrobisz tego.
Sprawdź mnie.
Po długim spojrzeniu Edward przyrzekł, iż zostawi Barbarę w spokoju.
Przez kolejne tygodnie ich spotkania stawały się coraz serdeczniejsze. Pojawiła się bliskość.
Aż pewnego dnia zjawiła się Weronika. Zastała ich razem.
Chciałam się przekonać, czy plotki są prawdziwe. Każdej soboty odwiedzasz Barbarę i jej dziecko!
To moje dziecko też.
A ja?! Gdzie jestem ja?
Pośpieszyłem się. Nie kocham cię tak jak zasługujesz.
Weronika rzuciła pierścionek:
Życzę szczęścia z wiejską dziewczyną i jej bękartem!
Nie mów tak ostrzegła Barbara.
Co mi zrobisz? Żałosna jesteś, iż go przyciągasz dzieckiem.
Nie przyciągam nikogo, on przychodzi sam z własnej woli.
Zobaczymy, jak sobie poradzisz bez pieniędzy!
Barbara odpowiedziała spokojnie:
Nie będę prosić, nie będę błagać. Poradzę sobie.
Weronika wyszła trzaskając drzwiami.
Przepraszam, nie zasłużyłaś na to.
Nie twoja wina.
Naprawdę koniec z Weroniką?
Tak. Teraz chcę skupić się na tobie i dziecku, być ojcem i przyjacielem.
Barbara spojrzała:
I tylko tyle?
jeżeli tego chcesz tylko tyle. Ale jeżeli kiedyś zechcesz więcej, będę czekał.
Pokój nie trwał długo, bo ojciec miał plan. Barbara dostała pismo od prawnika rodzina Kwiatkowskich chce walczyć o pełną opiekę nad dzieckiem, powołując się na jej trudną sytuację.
Barbara była zrozpaczona.
Pan Janusz zachęcał:
Powiedz Rolandowi! On nie jest jak ojciec, pomoże wam.
Gdy Roland zobaczył pismo, wybuchł gniewem.
Wpadł do ojca.
Co to za szantaż?!
Chronię rodzinę!
Nie ma prawa odbierać dziecka matce!
Ale my zapewnimy lepszy byt.
Nie chcę zniszczyć Barbary odejdę, jeżeli to się nie skończy.
Edward odpuścił, ale pod warunkiem:
jeżeli Barbara wyrazi zgodę na ślub i wspólne wychowanie dziecka z moim wsparciem finansowym, bez mojej ingerencji nie będę się wtrącał.
A jeżeli odmówi?
Wówczas formalna opieka wspólna, z prawnikiem i umową.
Roland zgodził się, ale miał zamiar poprosić Barbarę o coś, czego się nie spodziewał ślub.
Wrócił na gospodarstwo. Barbara siedziała na ganku, dłoń na brzuchu.
Zgadza się, wycofał się. Ale stawia warunek: ślub i wspólne wychowanie dziecka.
Barbara spojrzała szeroko:
Chcesz się ze mną ożenić dla dziecka?!
Nie tylko dla dziecka. Dla ciebie. Kocham cię.
Jesteś gotów rzucić wszystko, biznes, miasto?
Już to zrobiłem. Liczysz się ty, nasz syn i ta ziemia.
Potrzebuję czasu odpowiedziała wzruszona.
Nie dostali go jednak dużo, bo dwa dni później zaczęły się bóle porodowe. Barbara była sama. Pan Janusz pojechał do miasta. Napisała mu kartkę, ruszyła do domu pani Ireny położnej. Po trudnej drodze dotarła. Czas rodzić, Barbaro! powiedziała położna.
Posłała kogoś po Rolanda.
Ten przyjechał na złamanie karku, zdenerwowany. Gdy wszedł do izby, Barbara uśmiechnęła się słabo:
Jesteś.
Oczywiście.
Został. Przez kilkanaście godzin trzymał ją za rękę, dodawał otuchy. Kiedy nastał świt, pani Irena powiedziała: Czas rodzić!
Kilka minut później zabrzmiał krzyk niemowlęcia. Syn! ogłosiła położna.
Barbara przytuliła syna do piersi, płakała ze szczęścia:
Witaj, kochanie.
Roland ze łzami w oczach objął synka:
Jestem tatą. Będę z tobą zawsze, obiecuję!
Wzruszenie ogarnęło wszystkich, bo czasem właśnie takie chwile zmieniają wszystko.
Pierwsze dni były trudne, Barbara wracała do sił, Roland uczył się opieki nad synem Michałem. Zajmował się dzieckiem, zmieniał pieluszki, nosił na rękach. Barbara patrzyła na swego byłego męża, widząc jak zmienia się w ojca i jej serce miękło.
Któregoś wieczora, gdy Roland kołysał Michała, Barbara powiedziała:
O twojej propozycji, ślubie
Przemyślałaś?
Tak. Nie chcę ślubu ze strachu lub z obowiązku. Ale widzę, jak uczysz się być ojcem, jak się zmieniłeś. Przypomniałeś mi, za co się w tobie zakochałam.
To znaczy?
To znaczy, iż chcę spróbować jeszcze raz. Ale uczciwie, z rozmową, z zaangażowaniem.
Roland objął ją delikatnie, ucałował.
Obiecuję, iż tym razem będzie dobrze.
To będzie trudne podniosła się.
Wiem. Jestem gotów na trudności.
Wesele skromne, w kapliczce we wsi. Bez splendoru, tylko najbliżsi pan Janusz, pani Irena, sąsiedzi. Edward z pokorą przeprosił Barbarę:
Chciałem kontrolować, nie rozumiałem. Prawie straciłem syna i wnuka. Przebaczysz mi?
Tak, ale już nigdy nie wtrącaj się w nasze decyzje.
Edward przyjął wnuka na ręce, rozpłakał się. Roland i Barbara pobrali się wśród wiosennych kwiatów skromnie, prawdziwie.
Potem wrócili do domu. Roland był wreszcie na swoim miejscu nie w mieście, nie przy firmach, tylko tu: z żoną, dzieckiem, na ziemi.
Miesiące mijały. Michał rósł zdrowo. Roland sprzedał większość interesów w mieście, zarządzał nielicznymi zdalnie. Skupił się na rodzinie, gospodarstwie, domu. Pewnego ranka usiadł z Januszem przy kawie.
Wiesz, Roland powiedział sąsiad uważałem cię za głupca, gdy zobaczyłem z Barbarą wtedy na polu.
Roland uśmiechnął się:
Miałeś rację.
Ale pokazałeś, iż można się zmienić. To rzadkie.
To była nie tyle pozycja, co więzienie. Teraz mam wolność.
Cieszę się, iż to widzisz.
Barbara wyszła, niosła Michała:
Dzień dobry, kochanie.
Roland objął ją, przytulił synka.
Szczęśliwy jesteś?
Bardzo. Michał rośnie jak na drożdżach, już półroczny.
Spojrzał na syna, żonę, na ziemię wdzięczny za wszystko, bo omal nie stracił tego przez pychę i ambicje.
O czym myślisz? spytała Barbara.
O tym, ile cię kocham, ile kocham nasze życie. O tym, jak cieszę się, iż mi wybaczyłaś.
Ja też cię kocham. Może musieliśmy się rozstać, żeby zrozumieć, czego potrzebujemy w życiu.
Siedzieli razem. Michaś bawił się palcami taty, rozbawiony. Roland pojął, iż nie potrzeba imperium ani milionów, żeby być bogatym. Liczą się chwile z rodziną, śmiech, wspólna praca, prosta codzienność.
Po kilku latach, gdy Michał skończył pięć lat, a mała Zuzanna była dwuletnia, Roland sadzał syna na kolanach.
Widzisz, Michałku, prawie straciłem wszystko, bo byłem głupi i myślałem, iż potrzebuję dużo więcej ziemi, pieniędzy, władzy…
A czego naprawdę potrzebowałeś?
Mniej komplikacji, więcej tego, co miałem przed nosem mamy, ciebie, Zuzi, tej ziemi.
Jesteś szczęśliwy?
Roland rozejrzał się Barbara trzymała Zuzannę, pole rozkwitało, dom był pełen miłości.
Jestem spełniony.
Bo zrozumiał, iż prawdziwe bogactwo to nie złotówki, hektary czy sława. To śmiech, przytulenie, poranki z ukochaną osobą, widok dzieci dorastających szczęśliwie i zdrowo, praca na własnej ziemi i życie, które ma sens.
Roland odnalazł to wszystko nie w wielkości, ale w prostocie, którą kiedyś porzucił. Nigdy już nie popełni tego błędu, bo wie, iż to, co naprawdę ważne, buduje się codziennie, z miłością, z zaangażowaniem i z wdzięcznością za drugą szansę.
**Bo największe skarby życia nie są tym, co można kupić. Są tym, co buduje się razem, z rodziną, w szczerości i prostocie.**W ciepłe letnie popołudnie Barbara i Roland usiedli razem pod starym orzechem, dzieci bawiły się w trawie, a dookoła roztaczał się spokój ich domu. Świerszcze grały cichą melodię, słońce łagodnie świeciło, wiatr poruszał gałęziami.
Roland spojrzał na Barbarę. Czuł wdzięczność, która wypełniała mu serce i myśli; za każdy dzień, za każdą szansę, za każdą rozmowę, którą odzyskali. Powiedział szeptem, jakby bał się zburzyć tę chwilę:
Wiesz, zawsze goniłem za czymś dalekim, nie dostrzegałem, iż największe szczęście mam tu, w domu, obok ciebie.
Barbara uśmiechnęła się, odgarnęła włosy z twarzy.
A ja nauczyłam się, iż czasem warto wybaczyć sobie i komuś, żeby móc zacząć wszystko od nowa.
Dzieci przybiegły, wtuliły się w rodziców, śmiejąc się i opowiadając o swoich wielkich planach i marzeniach. Michał zapytał:
Mamo, tato, czy można być szczęśliwym na zawsze?
Roland spojrzał na Barbarę, a potem na dzieci.
Można jeżeli pamięta się o tym, co najważniejsze. jeżeli ma się odwagę zacząć od nowa i kocha się mocniej niż dawniej.
Barbara przytaknęła, patrząc na syna i córkę:
Wszystko może się zmienić, ale rodzina i miłość są domem, do którego zawsze można wrócić.
Gdy słońce schodziło za wzgórze, ich dom rozświetlały dziecięce śmiechy i cicha harmonia, której Roland tak długo szukał. Wiedział, iż historia zatoczyła koło i teraz już nie bał się przyszłości. Zrozumiał, iż każdy dzień jest darem okazją do przebaczenia, wzrostu i budowania wspólnego życia od nowa.
Tak właśnie zaczęła się ich najpiękniejsza podróż: codzienność pełna miłości, wdzięczności i prostych chwil, które okazały się największym szczęściem.
I gdy noc otulała dom ciszą, Roland i Barbara wsłuchiwali się w spokojny oddech dzieci pewni, iż nic więcej nie potrzeba, by życie miało sens.
