– Halo… Krysia– To nie Krysia. To Ola… – Ola? A kim pani jest?…– Proszę pani, a kim pani jest? Ja jestem narzeczoną Krzysztofa. Coś pani chciała?… Męża nie ma, został dłużej w pracy… Zakręciło mi się w głowie, zobaczyłam czerwone krople na podłodze. Brzuch bolał mnie strasznie, aż się zwijałam… Czułam, iż dziecko zaraz się urodzi. Mój mąż Krzysztof już od pięciu lat wyjeżdża za granicę do pracy. Pracował już w Niemczech jako kierowca tira, robił remonty w Polsce. Wyjechał przez pieniądze. Mamy dwóch synów, chcieliśmy zapewnić im jak najlepszą przyszłość. Wiedzieliśmy, iż w Polsce niczego nie osiągniemy. Wiecie, tam za granicą Krzyś miał szczęście. Raz w miesiącu wysyłał nam paczki z jedzeniem – jakieś konserwy, kasze, olej, słodycze. Przesyłał mi też pieniądze na konto, żebym w banku odkładała na procenty. Udało nam się uzbierać niezłą sumę – kupiliśmy starszemu synowi mieszkanie. Wydawało się, iż wszystko jest dobrze. Ale kilka miesięcy temu poczułam, iż z moim ciałem dzieje się coś dziwnego. Pierwsza myśl – menopauza, ale nie. Bardzo przytyłam, ciągle chciało mi się spać, dużo jadłam, nastrój zmieniał mi się co chwilę. Objawy z internetu wskazywały na ciążę. Ale jaka ciąża w wieku 45 lat? Nie wierzyłam, zrobiłam test – na patyczku wyraźnie dwie czerwone kreski. Ani synom, ani synowym nie chciałam mówić o dziecku. Po co? Żeby własne dzieci się ze mnie śmiały? Żeby mówili, iż matka na starość zwariowała? Postanowiłam więc wszystko ukryć. Zbliżała się zima, ubierałam ciepłe i szerokie ubrania, pod kurtką nikt nie widział brzucha. A jednak nie chciałam rodzić tego dziecka. Ktoś powie, iż nie mam Boga w sercu. Ale mam 45 lat, nie jestem już młoda. Mam synów i wnuki, to im chcę poświęcić czas, nie przewijać znowu niemowlaka. Nie mamy pieniędzy na trzecie dziecko. Krzysztof musiałby znów wyjeżdżać za granicę, a ja bez niego nie dam rady. Lekarze powiedzieli, iż termin już późny i zabieg ryzykowny, nie wiadomo, czy nie zaszkodzi mi jeszcze bardziej. Próbowałam przekonać samą siebie, iż jakoś to będzie. Może Krzysztof ucieszy się, iż będziemy mieli jeszcze jedno dziecko? Zadzwoniłam do niego na Skype, chciałam powiedzieć o tym, ale nie włączałam kamery, tylko mikrofon. – Halo, Krzyś… – To nie Krzyś. To Ola. – Ola? A kim pani jest? – Proszę pani, kim pani jest? Ja jestem dziewczyną Krzysztofa. Coś pani chciała? Męża nie ma, zatrzymał się w pracy. Od razu się rozłączyłam i rozpłakałam. Tak to w życiu bywa, facet może zdradzać gdzie chce i z kim chce. Chciałam od razu złożyć papiery na rozwód, wyrzucić jego rzeczy, nie widzieć go już nigdy więcej. Ale w głowie miałam jeszcze nadzieję, iż kiedy dowie się o dziecku, wróci do rodziny. Wiadomo było, iż w lutym przyjedzie, bo synowie mają urodziny i dostał urlop. choćby mi się śniło, iż spacerujemy razem w parku – Krzysztof trzyma za rękę naszą córeczkę, a ja za drugą. Właśnie 14 lutego, w Walentynki, przyjechał Krzysztof. Przygotowałam romantyczną kolację, ustawiłam świece, włączyłam muzykę. Chciałam stworzyć spokojną atmosferę. – Krzysiu, mam dla ciebie niespodziankę. Jestem w ciąży. Podobno – będzie córeczka. – Ty kłamczucho! – krzyknął mąż. Zaczerwienił się ze złości, zrzucił talerze na podłogę, zaczął walić pięściami w stół: – To jak ja haruję za granicą jak wół, ty skaczesz po obcych facetach i teraz chcesz mi podrzucić bękarta? – Krzysiu, ja wszystko wyjaśnię… – Odejdź, nie chcę cię widzieć! – mąż odepchnął mnie tak, iż uderzyłam brzuchem o kant stołu i upadłam. Krzysztof wyszedł, zabrał torbę i trzasnął drzwiami. Zakręciło mi się w głowie, zobaczyłam czerwone krople na podłodze. Brzuch bolał mnie strasznie, aż się zwijałam z bólu. Ledwo znalazłam telefon, zadzwoniłam po pogotowie. Ale czułam, iż dziecko zaraz się urodzi. Gdy lekarze przyjechali, trzymałam już córeczkę w ramionach. Dziewczynka spała spokojnie, nie płakała. – No to co, mamo, jedziemy z nami? – Nie. Zabierajcie dziecko, nie chcę jej. – Jak to? – Po prostu zabierzcie, dobrze? To dziecko zniszczyło mi rodzinę! Może ktoś ją pokocha, mnie nie stać. Zabierzcie, nie chcę jej widzieć! Bez wyrzutów sumienia oddałam dziewczynkę lekarzowi. Zbadali mnie w domu, nie było rozdarcia, poród przebiegł spokojnie. Kiedy pogotowie pojechało, posprzątałam dom, wzięłam prysznic i poszłam spać. Nikt z dzieci nie wie, iż oddałam córeczkę. Codziennie chodzę do kościoła i modlę się, żeby dziewczynka była zdrowa, żeby znalazła swoją rodzinę. Wiem, iż nie podołam. Nie chcę znów przechodzić przez trudy macierzyństwa. Chcę tylko tego, żeby Krzysztof wrócił do domu. Ale znów wyjechał do Niemiec, rozmawia tylko z synami. Możecie mówić, iż jestem nienormalną kobietą. Ale ja wybrałam męża, nie dziecko. I Bóg jest moim sędzią.