Był czas, gdy nogi rozkładać umieliście, a teraz odpowiedzialności wziąć nie potraficie? Lepiej od dziecka się od razu uwolnić.
Dziecko Lidii i jej męża było pierwsze i długo wyczekiwane. Mąż przez dziewięć miesięcy otaczał ją opieką, odprowadzał i przygarniał z uczelni. Zwłaszcza w czasie gołoledzi zabraniał wychodzić z domu. A tuż przed porodem wysłano go w delegację. Mógł odmówić. I tak planował odejść z pracy, gdy tylko dziecko przyjdzie na świat. Bo co to za życie po zmianach się tłuc, a Lidia sama z dzieckiem w domu.
Skurcze zaczęły się, ledwie Jan zdążył wyjechać. Nie dość, iż ból nie do wytrzymania, to jeszcze męża nie ma. Zupełnie nie tak wyobrażała sobie powitanie swojego pierworodnego.
Dziecko urodziło się zdrowe, ale Lidia nie miała ochoty dzwonić do męża z tą nowiną. Niech się od obcych dowie, skoro wyjechał.
Rozejrzała się po sali. Naprzeciw leżała kobieta koło czterdziestki. Obok, na łóżku, młoda dziewczyna gadała przez telefon. A przy drzwiach jakaś kobieta płakała, odwrócona do ściany.
Po tym, co przeszła na sali porodowej, Lidia padła na niebieską poduszkę z trójkątnym stemplem i zapadła w głęboki sen. Jakby nic wokół nie istniało.
Będziemy karmić dziecko? usłyszała przez sen. Z euforią się odwróciła.
Pielęgniarka stała przy kobiecie, która płakała, odwrócona do ściany.
No co, milczysz? Weź je chociaż na ręce. Zobacz, jaka śliczna. Kobieta zastygła, ale się nie odwróciła.
Jak nogi rozkładać, to umiecie, a odpowiedzialność wziąć już nie? Lepiej od dziecka się od razu uwolnić. Pielęgniarka jeszcze chwilę postała i wyszła.
Pierwsza odezwała się ta koło czterdziestki. Natalia nie kryła emocji:
Myślisz, iż ja tego dziecka chciałam? Mam już czterdzieści trzy lata, syn żonaty. niedługo wnuczka będzie, a tu coś takiego… No ale co zrobić? Skoro już jest. Dziecko nie winne. Jakbyś nie chciała, to byś nie donosiła. A teraz ma się po domach dziecka tułać? Pomyślałaś, jak jej będzie, gdy od razu po u
