Mamo, on chce, żebym to dla niego zrobiła… Mówi, iż wszystkie dobre żony to potrafią… Czy ja nie jestem dobra? Naucz mnie, proszę… Skoro wszyscy umieją, ja też powinnam umieć… Wciąż nie mogę się nadziwić, iż moja siostrzenica znalazła męża — i to tylko dzięki swojej mamie. Gdy Alina była dzieckiem, moja siostra nie chciała jej posyłać do przedszkola, jako nastolatka nie wychodziła z domu, była samotniczką. choćby gdy studiowała w naszym mieście, mama dbała, żeby zawsze wracała przed 18:00. Gdy miała 20 lat, mama dzwoniła o 19:30 i krzyczała, iż jeszcze nie jest w domu. To było absurdalne, ale prawdziwe. Alina poznała przyszłego męża podczas drugiego roku studiów, spotkali się w bibliotece, był dwa lata starszy, dawał jej notatki, pomagał, aż się zakochał i zaczął się z nią spotykać. To wtedy Alina zaczęła z premedytacją łamać surowe zasady swojej mamy. W końcu wyszła za mąż — i jej mama wreszcie pozwoliła jej zacząć nowe życie. Chcę opowiedzieć historię, która właśnie się wydarzyła. Siedziałam u mojej siostry w domu, gdy zadzwoniła Alina, płacząc i śmiejąc się jednocześnie, ledwo mogłyśmy ją zrozumieć: – Mamo, on chce, żebym to dla niego zrobiła… Mówi, iż wszystkie dobre żony to potrafią… Czy ja nie jestem dobra? Naucz mnie, proszę… skoro inne potrafią, ja też powinnam… W tym momencie twarz mojej siostry zmieniła się w jednej sekundzie, kazała córce się uspokoić i spytała, co takiego robią wszystkie dobre żony. – Zupę, mamo – padła odpowiedź, a my wybuchłyśmy śmiechem. – Tylko się nie śmiejcie! Nie nauczyłyście mnie gotować, szukam przepisów w internecie, ale w ogóle mi nie wychodzi! Zaraz wytłumaczyłyśmy, krok po kroku, jak ugotować zupę, głośno się przy tym śmiejąc z całej sytuacji. Wieczorem Alina zadzwoniła, by nam podziękować – mąż pochwalił jej zupę, była pyszna, a Alina powiedziała, iż wreszcie czuje się prawdziwą kobietą!