Mój syn przez lata szukał wymarzonej żony – nigdy nie wtrącałam się w jego wybór, ufałam mu całkowicie. Gdy skończył 30 lat, poznał Agatę, która wydawała się być tą jedyną. Codziennie słyszałam zachwyty na temat jej urody i charakteru, również ja ją polubiłam. Z ogromnym entuzjazmem opowiadał wszystkim o jej zaletach, więc gdy zaproponował jej ślub, od razu go poparłam. Wesele było wyzwaniem, ale przyjaciele i rodzina Agaty okazali się wspaniali – od początku świetnie się dogadywaliśmy. Na początku ich małżeństwo wyglądało jak z bajki, ale z czasem coś zaczęło się psuć: pojawiły się kłótnie i nieporozumienia, a ich związek zaczął się rozpadać. Martwiłam się o nich, licząc, iż to tylko kryzys pierwszego roku, pragnęłam ich szczęścia. Pewnego wieczoru syn, z walizkami w ręku, poprosił mnie o nocleg – Agata wyrzuciła go z domu. Spędził u mnie kilka dni i nie widział się z żoną. Sytuacja powtarzała się coraz częściej. Kiedy usłyszałam, iż Agata jest w ciąży, postanowiłam pomóc im poukładać relacje. Niestety, rozmowa tylko pogłębiła konflikt, a mój syn stawał się coraz bardziej przygnębiony i częściej nocował u mnie. Serce mi pękało, patrząc na jego nieszczęście. Poradziłam mu, by zastanowił się nad rozwodem, wierząc, iż jako ojciec poradzi sobie także poza tym związkiem. Ostatecznie podjął decyzję i złożył papiery rozwodowe. niedługo Agata przyszła do mnie z prośbą, żebym przekonała syna do wycofania pozwu, bo nie chciała rozpadu rodziny. Zawsze powtarzałam jej, jak ważna jest dbałość o rodzinę. Teraz jednak czuję się winna i nie wiem, czy powinnam była sugerować rozwód. Synowa ma do mnie żal, syn się ode mnie oddala. Może wciąż się kochają? Czy lepsze jest życie osobno, czy w nieszcześliwym związku?