Nikt ich nie wyrzucał – powtarzaliśmy to mamie i ciotce – sami nie chcieli u nas zostać! Niech przyjeżdżają! Z przyjemnością ich ugoszczymy – Siedź! Nie ma nas w domu! – powiedział spokojnie Piotr. – Ale ktoś dzwoni! – zamarła Walentyna, podnosząc się z kanapy. – Niech dzwoni – odparł Piotr. – A jeżeli to ktoś ważny? – spytała Walentyna. – Lub sprawa służbowa? – Sobota, dwunasta. – Piotr wzruszył ramionami. – Ty nikogo nie zapraszałaś, ja na nikogo nie czekam! Wniosek? – Tylko zerknę przez wizjer – szepnęła Walentyna. – Siedź! – w głosie zabrzmiała stal. – Nie ma nas w domu! Kimkolwiek jest za drzwiami, niech wraca! – A wiesz, kto to? – zainteresowała się Walentyna. – Przeczuwam, dlatego mówię, żebyś nie wyglądała przez okno! – jeżeli to ci, o których myślę, łatwo nie odejdą – zauważyła Walentyna, wzruszając ramionami. – To zależy, jak długo nie będziemy im otwierać – odparł Piotr. – W końcu pójdą. Nie będą przecież nocować na klatce. A my nigdzie nie musimy wychodzić. Tak więc – usiądź, słuchawki w dłoń, telefon, film i spokój. – Piotr, mama dzwoni – Walentyna pokazała siedzący ekran telefonu. – Czyli za drzwiami stoi twoja ciotka z jej nieznośnym synkiem – podsumował Piotr. – Skąd wiesz? – zdziwiła się Walentyna. – Gdyby to był mój kuzyn – a Piotr specjalnie przeciągnął „u”, wymawiając to ślisko – dzwoniłaby moja mama! – A inne możliwości? – spytała Walentyna. – Sąsiedzi? Nie mam ochoty się z nimi zadawać. Przyjaciele? Po dwóch sygnałach daliby sobie spokój. Porządni ludzie zadzwoniliby wcześniej, zapytali czy możemy ich przyjąć! Nie wytrącaliby nerwów, dzwoniąc pół godziny! Tak nachalnie i bezwstydnie dobijają się tylko nasi upierdliwi krewni! – Piotr, to moja ciotka – wymęczonym tonem odezwała się Walentyna. – Mama wysłała wiadomość. Pyta, gdzie się szwędamy. Ciotka Natalia zatrzyma się u nas na kilka dni, bo ma sprawy w mieście! – Napisz jej, iż w Warszawie hoteli nie brakuje – Piotr się uśmiechnął. – Piotr! – zganiła go Walentyna. – Nie mogę tak powiedzieć! – Wiem – Piotr zamyślił się. – Napisz, iż nas nie ma w domu, bo z powodu odrobaczania mieszkania przenieśliśmy się do hotelu! – Genialne! – Walentyna napisała wiadomość i wysłała. – Piotr, teraz mama chce, żebyśmy ciotce wynajęli dwa pokoje: dla niej i Kostka – zaniemówiła Walentyna. – Odpowiedz, iż nie mamy pieniędzy. Dodaj, iż wynajęliśmy dwa łóżka w hostelu, a w pokoju mieszka z nami piętnaście obcokrajowców – Piotr był wyraźnie zadowolony z pomysłu. – Mama pyta, kiedy wrócimy – Walentyna zerknęła na męża. – Za tydzień – machnął ręką Piotr. Przestali dzwonić do drzwi. Małżeństwo odetchnęło z ulgą. – Piotr, mama pisze, iż ciotka przyjedzie za tydzień – powiedziała Walentyna zrezygnowanym głosem. – A nas znowu nie będzie w domu – podsumował Piotr. – Piotr, przecież wiesz, iż to nie jest rozwiązanie! Nie będziemy przecież wiecznie uciekać? A jeżeli przyjadą w ciągu tygodnia? Po pracy będą czatować pod drzwiami? Moja ciotka i twój kuzyn, ich stać na wszystko! – No tak – posmutniał Piotr. – I na co nam była ta trzypokojowa? – Piotr, przecież kupiliśmy ją z myślą o naszej przyszłej, dużej rodzinie – powiedziała Walentyna. – Czas na dziecko! – powiedział Piotr poważnie. – A najlepiej od razu dwójkę! – Przecież wiesz, iż trzeba się zbadać! Nie udaje się! – Walentyna oburzyła się. – Wystarczy, iż nerwy odejdą – przekonywał Piotr. – Przecież ciągle nas stresują – raz twoi, raz moi! Gdyby nie rodzina z problemami, wszystko by się udało! Walentyna nie kłóciła się, bo wiedziała, iż Piotr ma rację. Przed ślubem przeszli drogie badania na zgodność genetyczną i płodność – wyniki były doskonałe. Ale marzenie o dziecku musiało poczekać – najpierw zbierali na mieszkanie. Na spadek nie liczyli. Do ślubu oboje mieszkali w kawalerkach u mam. Liczyć mogli tylko na siebie. Pięć lat ciężkiej pracy i żelaznych oszczędności pozwoliło im kupić wymarzone mieszkanie. Rynek wtórny, blok nie nowy, remont od zera, meble również. Ale ile było radości! Nowego lokum nie zdążyli uczcić, a już na progu pojawiła się ciotka Walentyny i jej syn. Na wszelki wypadek w towarzystwie teściowej. – No, tu się nie musicie krępować, miejsca wam nie zabraknie! Nie to, co my z Walentyną, jedna izba i koniec! – Wygodnie – stwierdziła ciotka Natalia. – Akurat pokoik dla mnie, a Kostek dostanie swój! – W salonie nikt nie śpi – rzekł Piotr. – To strefa relaksu! – A ja tu i tak spać nie zamierzam – zaśmiała się ciotka. – Walentyna, wytłumacz mężowi, z synem mi niewygodnie – on chrapie! Zresztą, goście w domu, a stół pusty! – Nie spodziewaliśmy się was – zawstydziła się Walentyna. – I lodówka pusta – dorzucił Piotr. – Dobrze już – ciotka wykazała łaskę. – Piotr, do sklepu! Walentyna – do kuchni! – No, ruszcie się! – nakazała teściowa. – Tak to gości się w Polsce przyjmuje! – Czy to nie lekka przesada… – zaczął Piotr, ale Walentyna gwałtownie wyciągnęła go do innego pokoju. Kiedy Piotr uwolnił swoją rękę z uścisku żony, spytał: – Walentyno, czy tu ktoś czegoś nie pomylił? Zaraz ich wyekspediuję do twojej matki, razem z matką! Gdy przyjeżdżają goście, powinni zachowywać się jak goście! A to co jest? Chamstwo! – Piotr, ona prosta kobieta! Ze wsi! Tam tak mają! – Znam wiejskich ludzi, ale chamstwo nigdzie nie jest w modzie! A to czyste chamstwo! – Kochany, proszę, nie kłóćmy się z mamą i ciotką! Potem moje nerwy na strzępy rozerwane! A ty z miejsca staniesz się ich wrogiem! Chcesz tego? – Wszystko mi jedno! jeżeli względem mnie tak się zachowują, mogę ich nie dostrzegać w ogóle! gwałtownie zapomnę i nie zapłaczę! – Piotr, kochanie! Ale mnie oszczędź! Jak wyrzucimy ciotkę Natalię, mama mnie przeklnie! Nie mam nikogo oprócz niej! Ten argument zadziałał. Piotr z zaciśniętymi zębami poszedł do sklepu. Ciotka Natalia zamiast trzech dni gościła dwa tygodnie. Piotr zdążył uzależnić się od melisy już drugiego dnia. Wyjazd ciotki i jej syna obchodzili radośnie i sprzątali trzy dni. niedługo przyszła kolej na drugą stronę rodziny. – Bratku, wpadam na szybki wypad – Darek uścisnął Piotra aż trzasnęło. – Załatwię sprawy i wracamy! – Nie możesz sam sprawy załatwić? – zdziwił się Piotr. – Jak to, mam przecież rodzinę! Nie zostawię ich samych, a w mieście mogę mieć przygody! Żona czuwa! – Dlatego przywiozłeś też dzieci? – zapytał Piotr. – A z kim miałem zostawić? – Darek klepnął brata. – Dzieciom rozrywka się należy! Rozkręcamy miasto jak dawniej! – Darek! – ryknęła Sylwia. – Rozkręcę cię tak, iż nie będzie czego kręcić! Po godzinie od przyjazdu Piotra brata z rodziną, Walentyna leżała z bólem głowy. Dzieci jak wariatki, krzyk bez przerwy. Sylwia nie znała innego tonu niż wrzaski. A Darek nieustannie chciał ruszać gdzieś z Piotrem na nocne zabawy – ku rozpaczy Sylwii. – Piotr, przecież jesteś jedynakiem? – spytała Walentyna, wciskając się w poduszkę. – To kuzyn od strony matki – burknął Piotr. – Wołam go „kuzyn”. – Można go jakoś poprosić, żeby poszedł? – szepnęła Walentyna. – Wierz mi, z chęcią bym to zrobił – położył rękę na sercu Piotr – ale sytuacja jak z twoją ciotką. Mama wytnie mi mózg łyżeczką! Nie zdążali oporządzić się po jednym wizycie, a już na progu kolejni goście. Ciotka Natalia z synem, wiecznie „w interesach” w Warszawie. Kuzyn Darek z rodziną regularnie na „załatwianie spraw”. Mamy nie zapominały o dzieciach. Teściowa dręczyła zięcia, teściowa synową. Ciągły stres rujnował psychikę i zdrowie młodego małżeństwa. O dzieciach nie było mowy – zdrowia brak, warunków jeszcze bardziej. – Może zamieńmy mieszkanie? – rzuciła Walentyna. – Na kaftaniarnię? – zażartował Piotr. – Niedługo i tak się doczekamy! – Nie – uśmiechnęła się Walentyna. – Zamieńmy na takie samo, w innym rejonie. Ludzie chcą zmian! Przeprowadzimy się i nikomu nie powiemy gdzie! – To tylko przesunięcie w czasie – prychnął Piotr. – Kuzyn i ciotka i tak znajdą nowych lokatorów, których wypytają – znajdą nas! I będzie katastrofa! – Może zdążymy zrobić dziecko? – spytała z nadzieją Walentyna. – Nie tylko zrobić, jeszcze urodzić – potrząsnął głową Piotr. – Może wyprowadźmy się, choć na chwilę do znajomych? Może się schowamy! – Mówisz o Bartku i Kasi? – zapytał Piotr. – Tak! – Walentyna kiwnęła głową. – Mają wolny pokój! – Tam mieszka Tera – uśmiechnął się Piotr. – Zapomniałaś? – Wolę z owczarkiem niż z rodziną! – Walentyna wsparła głowę bezsilnie. – Czekaj! – zawołał Piotr i chwycił telefon. – Bartek, pożycz psa! – O, człowieku! Jesteś moim zbawieniem! Z Kasią chcemy na urlop, a Tera z obcymi nie zostanie! Was zna, lubi i szanuje! – entuzjazmował się Bartek. – Przywiozę karmę, posłanie, zabawki, miski! choćby ci zapłacę! – Przywoź! – ucieszył się Piotr. Wrócił do Walentyny cały rozpromieniony: – Dzwoń do mamy, niech ciotka wpada jutro! Ja zadzwonię do brata, by przyjechał w tygodniu! – Na pewno? – zapytała niepewnie Walentyna. – Z euforią ich przyjmiemy! – przekonywał Piotr. – Kto im winien, iż nie polubią naszego lokatora? Kuzynowi Darkowi i rodzinie wystarczył jeden „hau”, by wybrać wygodny hotel. Ciotka Natalia postanowiła walczyć. – Zamknijcie tego potwora! – grzmiała, chowając się za synem. – Ciociu Natalko, żartujesz? – uśmiechnął się Piotr. – Czterdzieści pięć kilo czystego mięśnia! To nie ratlerek, tylko owczarek niemiecki! Otworzy każde drzwi! – Dlaczego szczerzy na mnie kły? – przestraszyła się ciotka. – Nie lubi obcych – wzruszyła ramionami Walentyna. – Pozbądźcie się jej! Nie mogę mieszkać z tym potworem! – Jak to, pozbyć się? – oburzył się Piotr. – Ten kochany piesek jest teraz nasz! Skoro nie mamy dzieci, to przynajmniej możemy kochać psa! Bardzo ją kochamy! – Nie oddamy nigdy – dodała Walentyna. Później dzwoniły obie mamy, pytając, czemu odmówiliśmy rodzinie gościny. – Nikt ich nie wyganiał – powtarzaliśmy wszystkim – sami nie chcieli zostać! Niech przyjeżdżają! Przyjmiemy z radością! – A pies? – Mamo, nikomu nie odmawiamy! Ale choćby mamy przestały się pchać w gości. Po miesiącu Tera wróciła do Bartka i Kasi, ale gotowa była wrócić na wezwanie. Nie było potrzeby. Walentyna spodziewała się bliźniaków.