Szczęśliwy przypadek… Dorastałem w niepełnej rodzinie – bez ojca. Wychowywały mnie mama i babcia. Już w przedszkolu zacząłem odczuwać brak taty. A w podstawówce… Bardzo zazdrościłem rówieśnikom, którzy dumnie maszerowali za rękę ze swoimi wysokimi, męskimi ojcami, bawili się razem, jeździli na rowerach, samochodach. Najbardziej bolało mnie, gdy któryś z ojców całował córkę lub synka, brał na ręce, a oni śmiali się, śmiali… Boże, patrząc na to z boku, myślałem: „Co za szczęście!” Swojego ojca widziałem… Tylko na jednej, jedynej fotografii, gdzie uśmiechał się jak inni ojcowie… Ale nie do mnie! Mama mówiła, iż jest polarnikiem. Mieszka daleko na północy. Tak daleko, iż nie może przyjechać. Wyjechał, pracuje tam, ale regularnie przysyła prezenty na urodziny. W trzeciej klasie z gorzkim rozczarowaniem odkryłem, iż nie mam żadnego ojca-polarnika… I nigdy nie miałem! Przypadkowo usłyszałem, jak mama mówiła babci, iż nie ma już sił oszukiwać dziecka i wręczać prezenty od ojca, który w rzeczywistości ich zdradził. Chociaż żyje dostatnio, nigdy nie zadzwonił do syna, nie złożył życzeń ani na urodziny, ani na Nowy Rok. „Artek tak kocha te święta!.. To jedyne dni, kiedy czuje jakiekolwiek wsparcie – choćby dalekiego i tajemniczego, ale bliskiego człowieka.” Przed kolejnymi urodzinami powiedziałem mamie i babci, iż nie chcę żadnych prezentów na moje ukochane święta „od taty”, który nie istnieje. „Upieczcie po prostu mój ulubiony tort ‘Ptasie mleczko’ i tyle.” Żyliśmy bardzo skromnie z dwóch niewielkich pensji – mamy i babci. Kiedy zostałem studentem, dorabiałem jako tragarz na dworcu i w sklepach. Pewnego razu sąsiad Sławek zaproponował mi, abym zastąpił go jako Święty Mikołaj w przedszkolach i domach na zamówienie w przedświąteczne dni. Przedszkolom od razu odmówiłem. Wydawało mi się to trudne. Tam trzeba odgrywać całe spektakle i występować z pomocnikiem-Śnieżynką. Ale wyjazdy na pojedyncze zamówienia do mieszkań zgodziłem się przyjąć. Sławek przekazał mi zeszyt ze wierszykami i zagadkami oraz adresami klientów. Repertuar był prosty, zapamiętałem go gwałtownie – to nie egzamin z matematyki. Bałem się tylko, iż się wygłupię. Pierwszy raz, ku mojemu zaskoczeniu, poszedł bardzo dobrze. Kiedy po odwiedzeniu wszystkich dzieci wróciłem zmęczony, ale zadowolony, i podliczyłem zarobek – niemal zatańczyłem z radości. Za pół roku noszenia skrzyń nie wyciągałem takiej kwoty jak w te kilka dni! Od tamtej pory co zimę „mikołajowałem” regularnie, a latem próbowałem pracować w studenckich brygadach budowlanych. Póki studiowałem, życie osobiste nie bardzo mi się układało – nie miałem na to czasu. Sami wiecie: nauka, przypadkowe prace. Dziewczyny oczywiście były, ale do ślubu jakoś nie dochodziło. „Skończę studia, znajdę dobrą pracę, porządnie się urządze… Wtedy pomyślę o rodzinie” – marzyłem. Po dyplomie, pracując już jako inżynier – choć na początku na niemal najniższym szczeblu – postanowiłem kupić używany samochód. Sytuacja w domu była już średnia, ale na auto przez cały czas brakowało, a bardzo chciałem mieć własne cztery kółka. Postanowiłem więc znów dorobić jako Święty Mikołaj. Mama wyjęła z szafy mój czerwony strój, zdjęła foliowy pokrowiec i zaczęła go odnawiać. Doszyła mnóstwo brokatu – kostium pięknie się błyszczał. Rozczesaną, białą brodę polubiłem od razu – zasłaniała mi twarz. Przykleiłem gęste brwi i patrząc w lustro na Mikołaja, byłem zadowolony. Mama nagle westchnęła i powiedziała cicho: – Artek, ty już powinieneś mieć własne dzieci, a ciągle zabawiasz cudze. – Spokojnie, mama, zdążę – odparłem. – No, trzymaj za mnie kciuki i do zobaczenia! – ucałowawszy ją w policzek, ruszyłem zarabiać. Na tydzień przed Nowym Rokiem dałem ogłoszenie w lokalnej gazecie i „wpadło” mi piętnaście zleceń. Po obsłużeniu sześciu adresów, spojrzałem na kolejny: „ul. Sadowa 6, m.19”. Wysiadłem z autobusu i ruszyłem w stronę domu. Sadowa – to niemal obrzeża miasta, ulica słabo oświetlona. Dom 6 znalazłem szybko. Wspiąłem się na drugie piętro i zadzwoniłem. Drzwi otworzył chłopiec – pięcio-, sześcioletni. – Na polanie przy lesie mieszkam w małej chatce… – zacząłem tradycyjnie. Ale chłopiec przerwał mi: – My Mikołaja nie zamawialiśmy! – A mnie nie trzeba zapraszać, ja sam przychodzę do grzecznych dzieci – zripostowałem, choć byłem trochę zagubiony. – Mamusia, tatuś są w domu? – Nie. Mama poszła do babci Toni, żeby zrobić jej zastrzyk. Zaraz wróci. – Jak masz na imię? – Artek. „No proszę, imiennik” – zdziwiłem się. Oczywiście nie powiedziałem mu, iż też mam na imię Artur. W końcu jestem Mikołajem! – Arteczku, gdzie macie choinkę? – W moim pokoju. Wziął mnie za rękę i zaprowadził do swojego pokoju, który – jak całe mieszkanko – był urządzony bardzo skromnie. Na stoliku przy łóżku zamiast choinki w słoju stała gałązka igliwia z miniaturowymi bombkami i kolorową girlandą lampek. Obok stały dwie ramki ze zdjęciami – mężczyzny i kobiety. Przyjrzałem się uważnie i… zamarłem z wrażenia. Ze zdjęcia patrzyłem… ja sam! „To niemożliwe!” Zlustrowałem fotografię – wszystko się zgadza… W lewej ramce była moja studencka fotka w kurtce. A w prawej – dziewczyny, Eweliny Górnowskiej. Poznaliśmy się latem na studenckiej brygadzie budowlanej. Jej zdjęcie było już aktualne. Patrzyła na mnie piękna kobieta – łagodnymi, ale smutnymi oczami, bardzo podobna do wesołej młodziutkiej Eweliny. – Kto to? – zapytałem, nie poznając własnego głosu. – To mama. – Twoja? – Moja. – Ma na imię… Ewelina? – wymsknęło mi się. – Ojej, zgadł Pan! To znaczy, iż naprawdę Pan jest Mikołajem? Ja myślałem, iż taki ktoś nie istnieje! – A to kto? – wskazałem palcem na swoją twarz, już domyślając się, iż Artek to mój syn. – To mój tata! On jest prawdziwym polarnikiem! Wyobraźcie sobie, mieszka i pracuje na ogromnej krze! Mama mówiła, iż wyjechał bardzo dawno, gdy byłem zupełnie mały. Dlatego go wcale nie pamiętam. Ale zawsze przesyła mi prezenty na urodziny i na Nowy Rok. I w te święta rano pod poduszką znajdę jego prezent. Mikołaj lubi tam je chować. Byłem w szoku, wspominając swoje dzieciństwo i „taty-polarnika”. Czy wszystkie matki wysyłają ojców-łajdaków na biegun północny? A ja sam jestem jednym z nich? Poczułem, jakby los ugodził mnie w samo serce. Przypomniałem sobie nasz krótki, ale burzliwy romans z Ewą… Na pożegnanie wymieniliśmy się numerami. Ale po powrocie nie zadzwoniłem – mój telefon został skradziony kilka dni później. Często o niej myślałem, ale nauka, spotkania z kolegami i innymi dziewczynami zepchnęły ją z mojej pamięci… A ona mieszka tu, nie zapomniała – sama wychowuje naszego syna i moje zdjęcie postawiła koło swojego. Chciałem już przyznać się Artkowi, iż jestem jego tatą, gdy drzwi się otworzyły i weszła Ewelina: – Synku, przepraszam, iż się spóźniłam. Babcię Toni musieli zabrać do szpitala. Gdy mnie zobaczyła, wykrzyknęła zaskoczona: – Ojej, ale my nie zamawialiśmy Mikołaja! Łzy szczęścia pociekły mi po policzkach. Zdjąłem czapkę razem z brodą, oderwałem włochate brwi… – Artur?! – Ewelina zaniemówiła. I jak rażona usiadła na stołku w korytarzu. Rozpłakała się głośno – Artek aż się przestraszył. Ewelina, widząc syna, gwałtownie ochłonęła. Powiedziałem, iż przyleciałem z Północy i zostałem Mikołajem, by zrobić niespodziankę dla niego i mamy. euforii Artka nie było końca. Śmiał się, śpiewał, recytował wiersze, trzymał nas za ręce – jakby bał się, iż znowu mu zniknę. O prezencie choćby nie pomyślał. Wiedział, iż Mikołaj schowa ten od taty pod poduszką. Artek zasnął, a my z Eweliną rozmawialiśmy do rana – jakby nie minęły długie lata rozłąki. Rano poszedłem po jeszcze jeden prezent i dopiero wtedy zorientowałem się, iż przez pomyłkę wszedłem do bloku 6A, zamiast 6. W nocy nie zauważyłem literki „A”, i poszedłem nie do tego domu… A tak naprawdę – właśnie DO TEGO, do NAJWAŻNIEJSZEGO dla mnie domu! „Jaka szczęśliwa, przełomowa pomyłka” – myślałem, uśmiechając się. Teraz jesteśmy razem, we trójkę! Jesteśmy bardzo szczęśliwi! A mama i babcia nie mogą się nacieszyć wnukiem i prawnukiem – Arturem Arturowiczem!..