— Wracaj do domu! Tam pogadamy! — rzucił z niezadowoleniem Maksym. — Jeszcze by tylko brakowało robić z siebie widowisko na środku ulicy! — Proszę bardzo! — prychnęła Wiola. — Też mi coś! — Wiolu, nie prowokuj mnie do grzechu! — pogroził Maksym. — Porozmawiamy w domu! — Och, och! Jaki groźny! — zarzuciła warkocz na plecy i ruszyła w stronę domu. Maksym poczekał, aż Wiola się oddali, po czym wyciągnął telefon i cicho powiedział do mikrofonu: — Tak, poszła już do domu! Spotkajcie ją tam tak, jak umawialiśmy! No i do piwnicy z nią, żeby trochę spuścić z tonu! Zaraz będę! Maksym schował telefon do kieszeni i już miał wejść do „Żabki”, żeby uczcić sukces w wychowywaniu żony, gdy ktoś obcy złapał go za ramię. — Przepraszam, iż tak nagle! — zawstydzony uśmiechnął się mężczyzna. — Była tu przed chwilą z panem jakaś dziewczyna… — Moja żona, i co z tego? — zmarszczył brwi Maksym. — Nic, nic! — uśmiech zrobił się podlizujący. — Proszę mi powiedzieć, czy pańska żona to przypadkiem nie Wiola Malinowska? — Wiola, zgadza się. Przed ślubem Malinowska. Ale o co chodzi? — A z domu po tacie Sergiejevna? — Tak! — odpowiedział zirytowany Maksym. — Skąd pan zna moją żonę? — Przepraszam bardzo, czy ona się urodziła w dziewięćdziesiątym trzecim? Maksym chwilę liczył w głowie i odpowiedział: — Tak. A po co pan o to wszystko pyta i skąd pan zna Wiolę? — Maksym się spiął. Wiola przeprowadziła się do tej miejscowości zaledwie trzy lata temu. Wcześniej nikt o niej nie słyszał. Sama opowiadała, iż uciekła od rodziców, bo chcieli ją wydać za mąż wbrew jej woli. Nieznajomy więc w niedużym miasteczku, gdzie o Wioli nikt nie słyszał, sypał szczegółami jak z rękawa. — Oj, przepraszam! Nie znam jej osobiście! — zarumienił się mężczyzna. — Po prostu jestem jej fanem! — Posłuchaj, fanie, zaraz ci policzę żebra, a adekwatnie może i dwa wyrwę, żeby trzymał się fason! — pogroził Maksym. — Co to za gadki? Żonę mi chcesz odbić? — O nie! Zupełnie mnie pan źle zrozumiał! — jego ręce poleciały w powietrze. — Nie fan w tym sensie! Jestem fanem jej talentu! — Z tego co wiem, Wiola nie ma żadnych szczególnych talentów — zmieszał się Maksym. — Oj, żeby dostać dożywotni zakaz startów w Muay Thai w wieku osiemnastu lat za zbytnią brutalność, to trzeba mieć prawdziwy talent! — wykrzyknął mężczyzna. — Szkoda, iż po kilku wygranych prywatnych turniejach przestała walczyć! Uwielbiałem ją oglądać w ringu! Ręce Maksyma zaczęły drżeć, gdy próbował wyciągnąć telefon. Przez nerwy aparat upadł na chodnik i rozpadł się. Gdy go zebrał — nie chciał się już włączyć. Maksym biegł do domu, wymamrotując pod nosem: — Boże, oby zdążyć na czas! Gdy trzy lata temu w małej podkarpackiej wsi pojawiła się nowa nauczycielka, od razu zwróciła na siebie uwagę. Młoda, wysportowana, otwarta, zarażała energią. Jako „pani od WF-u” w podstawówce z miejsca podbiła serca dzieciaków i… wzbudziła czujność gospodyń. — Skąd taka dziewczyna u nas? Coś tu nie gra — szeptano przy kasie w „Biedronce”. — Zaraz się dowiemy, iż ma jakąś mroczną tajemnicę! Wiola nie chwaliła się przeszłością. Opowiedziała, iż pochodzi z dobrze sytuowanej rodziny w Warszawie, ale uciekła, bo planowano ją „sprzedać” bogatemu partnerowi w zamian za układy biznesowe. Zdecydowała się walczyć o swoje życie – do tego dosłownie – wygrywając turnieje sportów walki. Mieszkała sama, pracowała i próbowała nie zwracać na siebie nadmiernej uwagi. Aż zakochał się w niej Maksym, syn szefa lokalnej hurtowni warzyw. Rodzina Maksyma od razu uznała ją za świetną partię: młoda, silna, to będzie dobra żona i pomoc do domu, „wychowamy ją po swojemu”. Ledwie minął miesiąc od ślubu, a już „teściowa” przykręciła śrubę: tylko praca, dom, pole i sklep. O wolności czy spotkaniach z koleżankami, nie wspominając choćby o kawiarni lub kinie — nie było mowy. Wiola przystawała na obowiązki, ale domagała się szacunku i równego traktowania: „Jak wszyscy, to wszyscy!”. Gdy otwarcie kwestionowała rodzinne tradycje, zaczęło się robić gorąco. Dwa i pół roku później Wiola nie dawała się stłamsić: zdeterminowana, by nie być „kopciuszkiem”, podnosiła głos, broniła siebie i ładu w domu. niedługo spiskowa narada braci i rodziców Maksyma postanowiła „przetrącić jej charaktery” – poprzez nocny „areszt domowy”. Nie docenili jednak siły Wioli. Gdy Maksym wrócił, zastał rozpierduchę: brat ze złamaną ręką wył w przedpokoju, ojciec nieprzytomny na ziemi, matka z pięknym sińcem i połamanym wałkiem do ciasta, a sama Wiola… spokojnie popijała herbatkę po wszystkim. — Skarbie, przyszedłeś po swoją porcję? — spytała niewinnie. — N-nie… — wydukał Maksym. — To może trochę sprawiedliwości w domowych relacjach? — Takie rzeczy trzeba było uprzedzić wcześniej! — jęknął Maksym. — Mało brakowało, a ich… — Każdemu według zasług! — Wiola wzruszyła ramionami — I ogniem, i wałkiem, i słowem — kto czym przyszedł, tym dostał! A przy okazji: jestem w ciąży, więc choćby nie myśl o rozwodzie, twój obowiązek być ojcem! Gdy wszyscy wyliźli się z opatrunków, ustanowiono nowe zasady. W domu zapanowała zgoda, nikt już więcej nikogo nie krzywdził i każdy – choćby po swojemu – był szczęśliwy. SPARŁA DOMOSTWO NA WAŁKU I CHARAKTERZE: O nauczycielce z miasta, która pokazała rodzinie z podkarpackiej wsi, jak wygląda sprawiedliwość domowa!