Na radę matki mąż zabrał chorą żonę na odludzie Rok później wrócił po jej majątek.
Kiedy Weronika wyszła za mąż za Artura, miała zaledwie dwadzieścia dwa lata. Młoda, promienna, z wielkimi oczami i marzeniem o domu, w którym unosi się zapach świeżego ciasta, słychać śmiech dzieci i wszystko tchnie ciepłem. Myślała, iż to jej przeznaczenie. Artur był starszy, powściągliwy, małomówny ale w jego milczeniu Weronika czuła oparcie. Wtedy tak jej się wydawało.
Teściowa od pierwszego dnia patrzyła na nią z nieufnością. Jej spojrzenie mówiło wszystko: Nie jesteś godna mojego syna. Weronika starała się ze wszystkich sił sprzątała, gotowała, dostosowywała. Ale i tak nie było jej dość. Raz barszcz był za rzadki, innym razem źle rozwiesiła pranie, a jeszcze innym zbyt często patrzyła z miłością na męża. To wszystko drażniło teściową.
Artur milczał. Wychował się w rodzinie, gdzie słowo matki było święte. Nie potrafił się jej sprzeciwić, a Weronika znosiła wszystko w milczeniu. choćby gdy czuła się słaba, gdy straciła apetyt, gdy wstanie z łóżka stało się trudne zrzucała to na zmęczenie. Nigdy by nie pomyślała, iż w jej ciele rośnie coś nieuleczalnego.
Diagnoza padła nagle. Późne stadium. Nieoperacyjne. Lekarze tylko wzruszyli ramionami. Tej nocy Weronika płakała w poduszkę, ukrywając ból przed mężem. Rano znów się uśmiechała, prasowała koszule, gotowała zupę, słuchała złośliwości teściowej. A Artur oddalał się coraz bardziej. Już nie szukał jej spojrzenia, jego głos stał się zimny.
Pewnego dnia teściowa weszła do niej i cicho powiedziała:
Jesteś jeszcze młoda, masz całe życie przed sobą. A ona to tylko ciężar. Po co ci to? Zabierz ją na wieś, do cioci Jadzi. Tam jest spokój, nikt cię nie osądzi. Odpoczniesz. Potem zaczniesz nowe życie.
Mąż nie odpowiedział. Ale już następnego dnia cicho spakował rzeczy Weroniki, pomógł jej wsiąść do samochodu i wyjechał w głąb kraju tam, gdzie kończą się drogi, a czas płynie wolniej.
Przez całą drogę Weronika milczała. Ani pytań, ani łez. Wiedziała prawdę: nie choroba ją zabiła, ale zdrada. Ich rodzina, miłość, nadzieje wszystko rozpadło się w momencie, gdy Artur odpalił silnik.
Tu będzie spokój powiedział, wyjmując walizkę. Tak będzie łatwiej.
Wrócisz? szepnęła.
Nie odpowiedział. Tylko krótko skinął głową i odjechał.
Miejscowe kobiety czasem przynosiły jedzenie, ciocia Jadzia też zaglądała sprawdzić, czy jeszcze żyje. Weronika leżała tygodniami. Potem miesiącami. Wpatrywała się w sufit, słuchała deszczu stukającego w dach, patrzyła przez okno, jak drzewa kołyszą się na wietrze.
Ale śmierć się nie spieszyła.
Minęły trzy miesiące. Potem sześć. Pewnego dnia do wsi przyjechał młody felczer. Miał ciepłe spojrzenie i łagodny głos. Zaczął ją odwiedzać, podawał kroplówki, dbał o leki. Weronika nie prosiła o pomoc po prostu przestała chcieć umrzeć.
I stał się cud. Najpierw mały wstała z łóżka. Potem wyszła na ganek. Później dotarła do sklepu. Ludzie dziwili się:
Ożywasz, Weroniko?
Nie wiem odpowiadała. Po prostu chcę żyć.
Minął rok. Pewnego dnia do wsi zajechał samochód. Wysiadł z niego Artur. Szary, spięty, z dokumentami w ręku. Najpierw rozmawiał z sąsiadami, potem podszedł do domu.
Na ganku, owinięta kocem, z kubkiem herbaty w dłoni, siedziała Weronika. Z rumieńcami na twarzy, żywa, z jasnym spojrzeniem. Artur zdrętwiał.
Ty żyjesz?
Weronika spokojnie na niego spojrzała.
Spodziewałeś się czegoś innego?
Myślałem, iż ty
Że umarłam? dokończyła. Prawie. Ale ty tego chciałeś, prawda?
Artur milczał. Cisza mówiła więcej niż słowa.
Naprawdę chciałam umrzeć. W tamtym domu, gdzie przeciekał dach, gdzie marzły mi ręce, gdzie nikt nie był przy mnie tam naprawdę chciałam skończyć. Ale przyszedł ktoś każdego wieczoru. Ktoś, kto nie bał się zamieci, kto nie oczekiwał wdzięczności. Po prostu robił swoje. A ty mnie zostawiłeś. Nie dlatego, iż nie mogłeś przy mnie zostać ale dlatego, iż nie chciałeś.
Byłem zagubiony szepnął Artur. Moja matka
Twoja matka cię nie uratuje, Arturze głos Weroniki był łagodny, ale stanowczy. Ani przed Bogiem, ani przed sobą samym. Zabierz swoje papiery. Nie dostaniesz nic. Dom zostawiam człowiekowi, który uratował mi życie. A ty ty pogrzebałeś mnie za życia.
Artur stał ze spuszczoną głową, w końcu bez słowa wrócił do samochodu.
Ciocia Jadzia obserwowała go z progu.
Idź, synu, i nie wracaj.
Wieczorem Weronika siedziała przy oknie. Na zewnątrz panowała cisza. W środku spokój. Myślała, jak dziwnie działa życie: czasem nie choroba zabija, ale samotność. I nie lekarstwem się leczymy, ale zwykłą ludzką troską, ciepłym słowem i obecnością tych, którzy nie czekają na podziękowania.
Życie nauczyło ją, iż czasem trzeba umrzeć dla starego świata, by narodzić się na nowo.
