Cicha decyzja Lilki: Jak młoda studentka chciała oddać nowo narodzoną córeczkę, a poruszenie persone…

Od wielu lat pracuję jako położna w jednym z warszawskich szpitali. W tym czasie spotkałam mnóstwo kobiet, przeżywałam z nimi chwilę radości, ale nie brakowało też sytuacji trudnych i poruszających. zwykle personel medyczny nie wtrąca się w prywatne sprawy pacjentek, ale ostatnio musiałam to zrobić, by wesprzeć młodą studentkę, która po cichu urodziła śliczną córeczkę i natychmiast zdecydowała się ją oddać.

Kinga bo tak miała na imię ta dziewczyna trafiła do naszego oddziału bardzo wycofana. Przez dziewięć miesięcy nosiła dziecko, nie będąc ani razu u ginekologa. Unikała pytań o swoją sytuację, a przed porodem choćby nie miałam okazji zapytać, co się stało.

Poród przebiegł niemal wzorcowo Kinga była niesamowicie opanowana, nie krzyczała, tylko cicho jęczała, słuchając uważnie moich wskazówek. Wydawało się, jakby była doświadczoną matką, choć przecież nigdy nie była choćby na szkole rodzenia. Gdy położono mi w ramiona małą dziewczynkę, która głośno płakała, ogłaszając swoje przyjście na świat, Kinga tylko siedziała i łzy płynęły jej po policzkach. Pocieszałam ją, mówiąc, iż córeczka jest zdrowa i iż to bardzo wyjątkowy moment.

Jednak już kilka godzin później, będąc na oddziale, Kinga powiedziała mi, iż chce oddać córkę do adopcji. Prosiła, żebym zawiadomiła odpowiednie służby.

Cały personel próbował ją przekonać, iż podejmuje zbyt pochopną decyzję, ale Kinga była nieugięta. Nie chciała choćby spróbować nakarmić dziecka piersią prosiła tylko, by ją zostawić i nie zmuszać do niczego.

Mała, choć bardzo żywotna, odmawiała sztucznego mleka. Wyraźnie szukała matczynego zapachu, wyginała główkę, szukając piersi, której nie było w pobliżu. Zaczęła tracić na wadze. Gdy następnego dnia znów miałam dyżur, postanowiłam zabrać ją do matki mimo protestów innych. Powiedziałam Kindze, iż zdrowie córeczki jest zagrożone, i stanowczo poprosiłam, by spróbowała ją nakarmić. Kiedy dziewczynka poczuła ciepło matczynego mleka, zaczęła pić z wielkim apetytem. Wyszłam na moment, aby zostawić je same.

Kiedy wróciłam po pół godzinie, obie spały przytulone do siebie. Kinga potem wyszła z córeczką na korytarz, usiadła przy moim biurku i opowiedziała mi swoją historię.

Okazało się, iż ojcem dziecka był znany warszawski przedsiębiorca, żonaty od lat. Kiedy dowiedział się o ciąży, próbował nakłonić Kingę do aborcji, ale ona postanowiła urodzić. Mąż opowiedział wszystko swojej żonie, która choć przyjęła jego skruchę skierowała całą złość przeciwko Kindze, domagając się, by ta pozbyła się dziecka. Były groźby i próby przekupstwa, po czym mężczyzna zniknął z miasta, zostawiając Kingę samą. Jego żona nalegała, by oddać dziecko.

Na koniec Kinga spojrzała mi prosto w oczy i wyznała:
Bardzo chcę ją zatrzymać, ale nie mam pojęcia, jak dam sobie radę w akademiku, bez pieniędzy i wsparcia…

Usłyszawszy to, dodałam jej otuchy. Nasz ordynator znał dobrze warszawskie środowisko, więc udało się gwałtownie skontaktować z ojcem dziecka i zaprosić go na rozmowę. Ku zaskoczeniu wszystkich, zgodził się spotkać. Po kilku godzinach był już w szpitalu, gotowy omówić przyszłość Kingi i dziewczynki. Okazał się bardziej odpowiedzialny, niż wszyscy się spodziewali.

Po wyjściu ze szpitala Kinga wynajęła niewielkie mieszkanie, za które ojciec dziecka opłacił czynsz z góry na rok ponad 12 tysięcy złotych. Podarował też kwotę, która pozwalała jej przez pierwsze miesiące spokojnie żyć i obiecał, iż będzie wspierał córkę w przyszłości. Najwyraźniej dopadło go sumienie i uświadomił sobie, jak bardzo jego decyzje wpłynęły na życie innych.

Nie wiem, jak dalej potoczy się los Kingi i jej córeczki. Wierzę jednak, iż znajdą swoje miejsce na świecie i stworzą wartościową rodzinę. Ta historia utwierdziła mnie w przekonaniu, iż czasem jedno wsparcie zmienia wszystko, a ludzka dobroć może przezwyciężyć choćby najtrudniejsze sytuacje. Często nie znamy siły, jaką mamy, dopóki ktoś nie poda nam pomocnej dłoni.