Już w wieku czternastu lat zmagałam się z hemiplegicznymi migrenami – rzadkimi atakami, które potrafią pozbawić władzy w połowie ciała.

Miałem zaledwie czternaście lat, gdy po raz pierwszy zetknąłem się z migreną hemiplegiczną rzadkim schorzeniem, które potrafi sparaliżować połowę ciała. Przez kolejną dekadę ataki pojawiały się regularnie, niemal jak zaplanowane aż nagle wszystko wymknęło się spod kontroli. Migreny stały się przewlekłe, nie odpuszczając ani na chwilę, odbierając mi zdolność pracy i jasnego myślenia. Lekarze próbowali wszystkiego, co tylko można było sobie wyobrazić zmieniające się leki, cykle zastrzyków z botoksu, znieczulające blokady nerwów, restrykcyjne diety. Nic nie przynosiło choćby ulgi. Tylko silne środki przeciwbólowe pozwalały mi jako tako funkcjonować. Potem, dwa albo trzy lata temu, pojawiła się budząca kontrowersje propozycja: ciąża. Lekarze wierzyli, iż hormony

Odkąd skończyłem czternaście lat, zmagam się z migrenami hemiplegicznymi chorobą tak rzadką, iż większość polskich lekarzy zna ją tylko z podręczników. Przez lata ataki pojawiały się raz w miesiącu, odbierając mi siły w lewej części ciała i zacierając mowę, jakbym przeszedł udar. Wszystko zmieniło się, gdy skończyłem dwadzieścia cztery lata. Dotąd przewidywalne migreny zamieniły życie w chaos przewlekły i nieprzewidywalny. To budziło we mnie paniczny lęk.

Nazywam się Paweł Kamiński, urodziłem się i wychowałem w Poznaniu. Zanim pojawiły się migreny, byłem młodszym koordynatorem projektów w prężnie rozwijającej się pracowni architektonicznej. Uwielbiałem tę pracę, napięcie związane z terminami, poczucie sensu i zawodowej przynależności. Jednak gdy ból głowy towarzyszył mi codziennie raz jako wwiercająca się w oczodół śruba, raz jako fala neurologicznych objawów, po których nie mogłem choćby podnieść ręki moje życie rozpadło się z dnia na dzień. Przez prawie trzy lata lekarze próbowali wszystkiego, co uzasadnia nauka: łykałem garść leków o nazwach trudnych do wymówienia, znosiłem iniekcje botoksu w skórę głowy i szczęki, poddawałem się bolesnym blokadom nerwów, które dawały tydzień złudnej nadziei, zanim zawodziły.

Nic nie pomagało.

Były dni, kiedy nie mogłem choćby podnieść głowy z poduszki. Dni, kiedy moja żona Marta musiała pomagać mi wejść pod prysznic tak bardzo obawiałem się upadku z powodu osłabienia lewej strony. Straciłem pracę, potem niezależność, a w końcu ku własnemu przerażeniu poczucie własnej wartości. Ostatecznie tylko silne środki przeciwbólowe pozwalały mi jakoś żyć nienawidziłem ich brać, ale bez nich nie przeżyłbym dnia. Z ich pomocą mogłem wrócić do pracy na pół etatu. Ledwo.

Potem, dwa lub trzy lata temu, lekarze zaczęli podsuwać nowy pomysł. Nietypowy. Ostatnią deskę ratunku.

Ciąża.

Trzech neurologów powtarzało to samo: czasem, dla kobiet takich jak Marta, donoszona ciąża może zadziałać jak hormonalny reset. Nie potrafimy wywołać tego efektu lekami czy sztucznymi hormonami. Jest tylko jedna droga tłumaczyli. Byliśmy zdumieni. Chcieliśmy mieć kiedyś dzieci ale nie w formie eksperymentu medycznego. Zaryzykujmy przekonywał dr Tomaszewski. To może całkowicie wyciszyć Twoje migreny.

Przerażała nas ta myśl. Ale życie, jakie prowadziłem, przerażało mnie jeszcze bardziej.

Tak rozpoczęła się najtrudniejsza decyzja w naszym życiu.

Z Martą miesiącami unikaliśmy tej rozmowy. Za każdym razem, gdy atak migreny odbierał mi mowę czy władzę w ręce, gdy rozlewałem szklankę albo nie byłem w stanie wydukać prostego zdania, Marta otwierała usta, jakby chciała coś powiedzieć, ale milczała. Nikt z nas nie chciał przyznać, o czym myśli.

Czy warto narażać dziecko na świat z tak chorym rodzicem, zwłaszcza jeżeli nic się nie poprawi?

Nasz neurolog, dr Tomaszewski, wyłożył wszystko jasno: ryzyka związane z ciążą, możliwość komplikacji, ewentualność, iż po porodzie nic się nie zmieni. Ale powiedział też: Paweł, widziałem przypadki, gdy to działało. Obiecać nie mogę. Ale widziałem.

Ta myśl utkwiła w moim umyśle jak ość.

Pewnej nocy, po wyjątkowo ciężkim ataku, leżałem skulony na zimnych kafelkach w łazience, z policzkiem wtulonym w podłogę. Lewa strona ciała była bezwładna, mowa splątana. Marta siedziała obok, cicho głaszcząc mnie po głowie. Gdy paraliż odpuścił, wyszeptałem: Nie mogę już tak dalej.

Nie próbowała mnie przekonywać.

Rozmawialiśmy godzinami: o strachu, odpowiedzialności, o naszym potencjalnym dziecku, o tym, czy to w porządku sprowadzać je na świat, kiedy sam jestem tak niestabilny. W końcu Marta powiedziała coś, czego nigdy nie zapomnę: jeżeli to da Ci szansę na prawdziwe życie nasze dziecko nigdy nie pomyśli, iż było ciężarem. Ono będzie wiedziało, iż Cię uratowało.

Wtedy zapadła decyzja.

Ciąża nie przyszła łatwo. Siedem miesięcy starań, morze badań, wizyt u lekarzy i emocjonalna huśtawka, po której byliśmy wyczerpani. Gdy test wreszcie pokazał dwie kreski, tak się rozpłakałem, iż Marta sądziła, iż coś się stało. To były łzy ulgi, strachu i nadziei jednocześnie.

Pierwszy trymestr był trudny. Hormony szalały, każdego dnia czułem się inaczej: raz miałem siły, raz drżałem ze słabości lub mdłości. Migreny nie zniknęły, ale były jakby łagodniejsze. Ataki zdarzały się rzadziej, paraliż ustępował szybciej, ból był trochę mniejszy. Ta drobna zmiana dla nas znaczyła cud.

W szóstym miesiącu ciąży przewlekłe migreny z niemal codziennych zmniejszyły się do dwóch, trzech tygodniowo. Nie zniknęły, były jednak do zniesienia. Do opanowania.

Pierwszy raz od pięciu lat zdarzyło się, iż miałem cały dzień bez migreny. Rozpłakałem się w kasie spożywczego. Kasjer patrzył na mnie jak na wariata, ale nie obchodziło mnie to. Czułem wolność.

Marta zaczęła się znowu uśmiechać. Ja znów funkcjonowałem. Odważyliśmy się na odrobinę optymizmu.

Ale ciąża miała dla nas jeszcze jedną, niechcianą niespodziankę.

W siódmym miesiącu doświadczyłem ataku innego niż wszystkie. Na minutę całkowicie straciłem wzrok, a potem przestałem czuć obie ręce.

Wtedy padło to jedno słowo, którego się obawiałem.

Stan przedrzucawkowy.

Diagnoza spadła na nas jak młot. Nagle ciąża, która miała być lekarstwem, stała się nagłą, niebezpieczną sytuacją. Stan przedrzucawkowy wysokie ciśnienie, ryzyko dla dziecka i dla mnie. A moje choroby neurologiczne wszystko tylko komplikowały.

Zostałem przyjęty na oddział patologii ciąży w Szpitalu Uniwersyteckim w Poznaniu. W powietrzu unosił się zapach środków dezynfekujących i zimowego powietrza zza lekko uchylonego okna. Maszyny co chwila piszczały. Pielęgniarki sprawdzały parametry co godzinę. Nienawidziłem bycia znowu tam, gdzie trzeba mi było pomagać we wszystkim.

Paradoksalnie, mimo tego wszystkiego, ataki migren ustały jeszcze bardziej. Jakby mózg się poddał, wiedząc, iż nic już nie wskóra.

Niestety, z ciśnieniem było gorzej.

Lekarze rozważali wywołanie porodu wcześniej. Chcemy dociągnąć jak najbliżej terminu, ale musimy być czujni jesteś na granicy mówił dr Tomaszewski.

Mijały tygodnie każdy dzień był negocjacją między moim ciałem a zegarem. Marta praktycznie zamieszkała w szpitalu, śpiąc na niewygodnym rozkładanym fotelu, jedząc niedobre szpitalne kanapki i trzymając mnie za rękę podczas każdej kontroli ciśnienia.

W trzydziestym piątym tygodniu wszystko się zmieniło. Ciśnienie podskoczyło niebezpiecznie, a ja poczułem taki ból głowy, iż myślałem, iż to powrót hemiplegicznej migreny. Ale nie to była presja, obrzęk, coś zupełnie innego.

Pojawił się lekarz prowadzący, spokojny, ale zdecydowany: Paweł, musimy wywołać poród. Dzisiaj.

Widziałem w oczach Marty strach: To chyba za wcześnie czy wszystko będzie dobrze?

Twoja córka jest silna powiedziałem, choć głos mi zadrżał.

Wywołano poród po godzinie. Sala porodowa była oślepiająco jasna, pełna sprzętu i ludzi gotowych na każdą komplikację. Byłem podłączony do kroplówki z siarczanem magnezu czułem się ciężki, jakby grawitacja podwoiła swoją moc.

Poród trwał dwanaście godzin.

O 3:12 nad ranem na świat przyszła nasza córka Zuzanna z tak donośnym płaczem, iż pielęgniarki odetchnęły z ulgą.

Była drobna, ale zdrowa. Żywa. Doskonała.

Przytuliłem ją do siebie, ciepłą skórą do skóry, łzy płynęły mi po policzkach. Marta pocałowała mnie w czoło, szepcząc: Udało się. Jest tutaj.

Ale prawdziwy cud wydarzył się później.

Dwa miesiące po narodzinach Zuzanny coś do mnie dotarło. Pewnej nocy siedziałem w jej pokoju, kołysząc ją, żeby zasnęła, gdy zrozumiałem, iż od tygodni nie miałem ani jednego ataku choćby lekkiego bólu głowy.

Po czterech miesiącach minęło dziewięćdziesiąt dni bez nawrotu.

Po dziewięciu miesiącach mój neurolog użył słowa remisja.

Wróciłem do pracy na pełen etat. Zacząłem biegać. Planując przyszłość, nie musiałem już lękać się, iż obudzę się sparaliżowany.

Niekiedy, późną nocą, patrzę na Zuzannę śpiącą w łóżeczku i myślę, jak coś tak małego mogło przywrócić mi całe życie. Lekarze mieli rację ciąża zmieniła wszystko. Nie od razu, nie magicznie ale stopniowo, jak świt: niespostrzeżenie minuta po minucie, ale wyraźnie, kiedy spojrzysz z perspektywy czasu.

Migreny nie zniknęły ot tak.

One po prostu pozwoliły mi być wolnym.

Dziś wiem, iż warto było zaryzykować czasem odwaga do zmiany, choćby tej desperackiej, może przynieść nowe życie nie tylko Tobie, ale i tym, których najbardziej kochasz.