Ciąża

WSZYSCY JĄ OSĄDZALIŚMY Mila stała w kościele i płakała już od piętnastu minut. To było dla mnie zaskakujące. „Co ta lalunia tu robi?” – myślałam. Jej ostatniej spodziewałabym się zobaczyć w takim miejscu. Nie znałyśmy się z Milą, ale widywałam ją często – mieszkałyśmy w jednym bloku, spacerowałyśmy po tym samym parku. Ja z czwórką dzieci, ona z trzema psiakami. Zawsze ją osądzałyśmy. My – czyli ja, inne mamy z dziećmi, panie siedzące na ławkach, sąsiedzi, pewnie i przechodnie. Mila zawsze była piękna, modnie ubrana, wydawała się lekkomyślna i pewna siebie. – O, znowu faceta zmieniła – mruczała za jej plecami pani Nela z parteru. – Już trzeci… – Może sobie pozwolić, pieniędzy jej nie brakuje – potakiwała jej koleżanka pani Stasia, patrząc z zazdrością, jak Mila wsiada z nowym adoratorem do drogiego auta. Syn pani Stasi, czterdziestopięcioletni Wacek, nie dorobił się choćby na starego poloneza. – Lepiej by dzieci rodziła, zegar tyka – dorzucał dziadek Tolek, zwykle przeciwnik tych pań, ale tym razem byli zgodni. Później cały blok szeptał z uśmiechem: „Następny ją zostawił. Bo puszczalska! I na pewno w mieszkaniu śmierdzi psami!” A najbardziej nie lubiłyśmy jej my – mamy dzieciaków. Podczas gdy biegałyśmy za swoimi maluchami po huśtawkach, zjeżdżalniach, krzakach i śmietnikach, ona przechadzała się spokojnie ze swoimi „kundlami”, jakby nigdy nic. Patrzyła w naszym kierunku z lekkim uśmieszkiem, jakby mówiła: „Urodziłyście, to teraz nie macie życia. Ja mam święty spokój. A wy przeliczacie, czy starczy do końca miesiąca i na kurtkę dla Marysi, czy buty mogą jeszcze poczekać.” – Od razu widać, iż bezdzietna z wyboru – komentowała moja koleżanka Asia, mama trzech chłopaków. – Bogaci mają swoje fanaberie – psiaczki, kotki, chomiki – kiwała głową ciężarna z bliźniakami Ela, próbując ściągnąć z drzewa swoją starszą córkę. – Egoistka po prostu, zamiast się przejmować, jeździ po świecie. Ja od siedmiu lat nie byłam nad morzem – wzdychała pięciokrotna mama Kasia. – Tak, tak… – zgadzałam się z wszystkimi, choćby z emerytkami z ławki. A potem biegłam ratować Tonkę, która z rozbitym kolanem darła się na cały park. – Psy sobie przygarnęła, a dzieci by lepiej urodziła – powiedziała kiedyś głośno jakaś babcia z wnukiem. – Nie pańska sprawa! – rzuciła ostro Mila, po czym przyspieszyła z psami. – Chamka – zawołała za nią tamta staruszka. …Jeszcze chwilę patrzyłam na płaczącą Milę i wyszłam z kościoła. – Proszę poczekać – usłyszałam za sobą. Mila dogoniła mnie na kościelnym dziedzińcu. – To pani się bawi w parku z czterema dziewczynkami? – Tak… A pani z trzema pieskami. – Tak. A… mogłabym panią o coś prosić? Wie pani, zawsze patrzę na panią, na inne mamy z dziećmi i podziwiam, – powiedziała… i zarumieniła się. – Pani?! – zdziwiłam się. I o mało nie dodałam: „Przecież pani to bezdzietna egoistka!”. Tak się poznałyśmy. Usiadłyśmy na ławce. Mila mówiła… i płakała. Wyraźnie potrzebowała się wygadać… Mila dorastała w dobrej, kochającej rodzinie. Od zawsze marzyła o gromadce dzieci. Wyszła za mąż z miłości. Ale po dwóch martwych ciążach i diagnozie „bezpłodność” ukochany mąż gwałtownie ją zostawił. Drugi, z tego samego powodu, również uciekł. A Mila długo się wtedy leczyła, ledwo nie przypłacając tego życiem przy ciąży pozamacicznej. Potem był trzeci „adorator”. I znowu ciąża pozamaciczna. Ten uciekł, gdy tylko usłyszał o możliwości dziecka. Lubił samochód Mili, cenił jej zarobki, ale dzieci w jego planach nie było. – Oddałabym wszystko, żeby mieć dziecko! – Myślałam, iż pani kocha psy – palnęłam głupio. – Kocham psy – uśmiechnęła się Mila. – Ale to nie znaczy, iż nie kocham dzieci. Z tęsknoty zaczęła od Tepi. Potem przygarnęła tymczasowo Majka, który już został. Fenię znalazła na mrozie zimą – żal jej się zrobiło. „Psy sobie przygarnęła, a dziecka żal!” – przypomniałam sobie tamtą babcię. „Czas leci, zegar tyka…” – powtarzał dziadzio Tolek. Zegar tykał… Mila miała już czterdzieści jeden lat, choć wyglądała najwyżej na trzydzieści. Postanowiła adoptować dziecko z domu dziecka. Małe czy duże, nieważne. Najpierw wypatrzyła sześcioletniego Kubusia. A adekwatnie to on ją – podszedł i zapytał: „Będziesz moją mamą?” „Będę!” – odpowiedziała. „Egoistka, nie chce się poświęcać…” – przypomniałam sobie narzekającą Kasię. Ale Kubusia jej nie oddali. Jego matka z poważną chorobą psychiczną nie została pozbawiona praw rodzicielskich. – To był dla mnie cios – wspominała Mila. – Nie byłam w stanie zrozumieć… Dziecko cierpi, a nie można zrobić nic. Potem pojawiła się czteroletnia Lenka. Dwukrotnie adoptowana i dwa razy oddana z powrotem – ponoć była za bardzo żywa. Ktoś opowiadał, iż przy drugiej „mamie”, Lena czołgała się za nią na kolanach i błagała: „Mamusi, błagam, nie oddawaj mnie, już będę grzeczna!” Mila, gdy tylko ją poznała, usłyszała: „A ty mnie też oddasz?” „Nie oddam!” – wyszeptała przez łzy. Ale z adopcją Leny też były trudności. Mila nie doprecyzowała. – To moja córka i będę o nią walczyć! Tego dnia po raz pierwszy w życiu przyszła do kościoła. – Nie miałam już gdzie pójść – wyznała. Przyszedł ksiądz, długo rozmawiali. – Wszystko będzie dobrze! Z Bogiem! – usłyszałam, jak mówił. Mila się uśmiechnęła… Wracałyśmy razem. – Pewnie myśli pani, iż jestem wyniosła i zarozumiała – powiedziała Mila. – A ja po prostu mam dość wszystkiego tłumaczyć. Tyle już przeżyłam… Milczałam. Zaprosiła mnie i dziewczynki do siebie – żeby pobawić się z psami. Zgodziłam się. I naprawdę pójdę. Ale dopiero za jakiś czas. Na razie jest mi po prostu potwornie wstyd. I ciągle myślę: skąd tyle jadu? Skąd we mnie tyle jadu? Dlaczego tak łatwo zakładamy najgorsze o innych? I bardzo bym chciała, by u Mili, tej niezwykłej kobiety, którą wszyscy osądzaliśmy, wszystko w końcu się ułożyło. Żeby Lenka się do niej przytuliła i powiedziała: „Mamusia!” I wiedziała, iż nikt już jej nie odda. A wokół radośnie hasali ich cudowni, kochani psi przyjaciele – Tepa, Majek i Fenią… Może, kto wie, wydarzy się cud – Mila pozna dobrego męża, a Lenka doczeka się braciszka lub siostrzyczki. Przecież wszystko jest możliwe, prawda? I oby już nikt nigdy nie powiedział im ani jednego złego słowa…

WSZYSCY JĄ OSĄDZALIŚMY Mila stała w kościele i pła...

newskey24.com 1 tydzień temu My wszyscy ją ocenialiśmy Milena stoi właśnie w kościele i płacze. Już od kwadransa nie może przestać. Jestem mocno zaskoczona. Co tu robi ta dama? zastanawiam się w myślach. Nigdy bym się jej tu nie spodziewała. Mileny nie znam...
Usha Vance jest w ciąży. "Dzielimy się ekscytującą wiadomością"

Usha Vance jest w ciąży. "Dzielimy się ekscytującą...

kobieta.onet.pl 1 tydzień temu Wiceprezydent i druga dama Ameryki ogłosili we wtorek, iż spodziewają się czwartego dziecka — chłopca, który ma przyjść na świat latem tego roku.
Godzina w kolejce u ginekologa: obserwacje młodych przyszłych rodziców prosto po maturze, których zachowanie przyprawiało wszystkich o ból głowy

Godzina w kolejce u ginekologa: obserwacje młodych...

newskey24.com 1 tydzień temu Wyobraź sobie, iż ostatnio byłam u ginekologa na wizycie kontrolnej, jak to zwykle bywa poczekalnia pełna ludzi, lekarz oczywiście się spóźnia. Przede mną stała młoda dziewczyna, taka, co ledwo skończyła technikum, może z osiemnaście lat miała, a obo...
Dziecko dla przyjaciółki Gdy Lila dobiegała końcówki ciąży, jej młodszy brat wyprowadził się z domu, ojciec zaczął pić i od tego czasu życie dziewczyny zamieniło się w piekło. Każdy poranek zaczynała od przewietrzenia mieszkania, wynoszenia pustych butelek spod stołu i czekania, aż ojciec się wyśpi. — Tato, przecież nie możesz pić. Ledwo wyszedłeś po udarze. — Chcę, to piję. Kto mi zabroni? Tak łatwiej zapomnieć o bólu. — O jakim bólu? — Tego, iż nie jestem nikomu potrzebny. choćby tobie. Jestem dla ciebie ciężarem. Zmarnowałem życie, Lila. Po co w ogóle przyszedłem na świat? Po co założyłem rodzinę i spłodziłem dzieci, które odziedziczyły ode mnie tylko słabość, brak charakteru i biedę? Wszystko na darmo, córko. Lepiej pić. Lila, już i tak w złym humorze, złościła się. — Wcale nie na darmo, tato. Innym ludziom bywa gorzej w życiu. — Gorzej? Ty bez matki rosłaś. Teraz zamierzasz urodzić dziecko bez ojca i też wychowywać je w biedzie. — Nie wszystko jest tak czarne, tato… Nic nie jest wieczne, wszystko może się zmienić w każdej chwili. Z żalem wspomniała, jak jeszcze niedawno była szczęśliwa, przygotowując się do ślubu z Ilją. Świat się zawalił, ale trzeba żyć dalej. Tego dnia ojciec znów się upił. Lila wybuchła: — Przepiłeś pieniądze, które odłożyłam na czarną godzinę? Jak je znalazłeś? Przeszukałeś cały dom, grzebałeś w moich rzeczach?! — To wszystko jest moje, — stwierdził ojciec. — Łącznie z emeryturą, którą przede mną ukrywasz! Moją emeryturą. — I wszystko przepuściłeś? Nie pomyślałeś, z czego będziemy żyć? — A czemu mam myśleć? Jestem chory człowiek. Wyrosłaś, teraz to ty masz się mną zająć! Lila przeszukała wszystkie szafki. — Przecież pamiętam, iż były jeszcze dwie paczki makaronu i masło. Teraz nie ma nic! Co zjemy na kolację?.. Była wstrząśnięta. Usiadła na krześle i zakryła twarz dłońmi. Skąd mogła wiedzieć, iż ciocia Natalia w czasie jej nieobecności rozpijała ojca i okradała dom? Cicho i podstępnie Natalia zadomowiła się w ich czterech ścianach i robiła wszystko, by rozbić rodzinę. Tamtej nocy Lila płakała przez sen. Leżała załamana, głodna. Następnego ranka zapukała do drzwi Natalia Anatoliewna. W modnym płaszczu i butach na obcasach, choćby nie zdjęła obuwia, od razu skierowała się do kuchni. — Cześć. Moja znajoma z urzędu komunalnego powiedziała mi, iż macie zaległości i zaraz odetną prąd za niepłacenie. Co się u was dzieje, Lila? Może napijemy się herbaty? Nie czekając na odpowiedź, Natalia zaczęła grzebać w lodówce i szafkach. — Sama zrobię herbatę, jesteś w ciąży, jak moja Swieta… Ale tu nic nie ma. Ani cukru, ani herbaty. Nic! Chodź, pójdziemy do sklepu. Lila nie patrzyła choćby na ciotkę. — Ciociu Natalio, może wy już pójdziecie. Nie mam czym was poczęstować. Natalia nie zamierzała ustępować. — Masz problemy? Widzę to. Pamiętasz, jak proponowałam ci, żebyś się do mnie przeprowadziła? Teraz już nie proszę, tylko nalegam — zabieraj rzeczy i zamieszkaj ze mną. Tu nie ma warunków, twój ojciec pije, a ty nie masz choćby co jeść! A przecież potrzebujesz owoców, witamin… Pakuj się, jedziemy do mnie. Lili zakręciło się w głowie, usiadła na stołku. Łzy pociekły jej po policzkach, Natalia ją przytuliła: — Posłuchaj dziecko, wiem jak do mnie podchodzisz. Nie mam u ciebie przebaczenia, moja córka odebrała ci męża. Ale nie jestem potworem i nie mogę patrzeć, jak cierpisz. Chcesz czy nie, zaopiekuję się tobą. Potem wszystko działo się jak we śnie: Natalia pomogła jej spakować rzeczy i zamówiła taksówkę. *** W dniu, w którym Lila zaczęła rodzić, Natalia Anatoliewna nie odstępowała jej na krok. — Słuchaj mnie uważnie, Lila. Uprzedziłam już personel, iż chcesz zrzec się dziecka. Więc po porodzie nie bierz go na ręce, nie przystawiaj do piersi. Po prostu nie patrz. Lila zmagała się z bólami porodowymi: — Ciociu Natalio, wszystko mi jedno. Niech to się już skończy… — Pamiętaj tylko, co mówiłam — sama tego dziecka nie wychowasz. Już mam rodzinę, która chętnie je adoptuje choćby dziś. Po kilku godzinach na świat przyszła dziewczynka. — Waży 3,3 kilo, zdrowa, wszystko w porządku. Pielęgniarka zawinęła dziecko w pieluszkę i choćby nie pokazała Lili. Ale lekarka spojrzała surowo na młodą matkę: — Jak to rozumieć? Ma pani zdrową, śliczną córeczkę, choćby nie chce pani na nią spojrzeć. Elu, przynieście dziecko i przystawcie do matki. Lila była rozbita i potrząsnęła głową: — Nie chcę. Nie mam z czego żyć, nie chciałam rodzić… Są ludzie, którym bardziej się przyda. Podpiszę zrzeczenie… Oddadzą ją do adopcji. — Niech się pani opanuje, niech chociaż spojrzy na dziecko. Lila zacisnęła powieki, ale poczuła delikatny dotyk na ręce… Pielęgniarka położyła maluszka obok, a ona wtuliła się w matkę, otwierając usteczka — Lila spojrzała w końcu na córeczkę. Bezbronny dzieciaczek patrzył na nią skośnymi oczkami, wyciągał rączki na oślep w jej kierunku. — No i już, mamusiu? Karmimy malutką, — uśmiechnęła się lekarka. Rozweseliło ją, iż Lila aż się rozpłakała na widok córki. — Śliczna dziewczynka. Potrzebuje was, nie żadnych adopcyjnych rodziców. Lila zapłakała i przytuliła córkę z całych sił. Przez najbliższe dwie godziny odpoczywała po porodzie nie spuszczając wzroku z córeczki. Tak obudził się jej instynkt macierzyński. „To ona jest sensem mojego życia — moja córeczka. Nieważne, iż Ilja odszedł, ojciec szaleje… Jestem potrzebna mojej córce, więc zostanę z nią”. *** Lila obudziła się na głos Natalii. Natalia Anatoliewna, zarzuciwszy szlafrok na ramiona, weszła do sali i spojrzała na nią surowo. — Zapomniałaś co ustalałyśmy? — spytała cicho. — Obiecałaś, iż oddasz dziecko po porodzie. Już załatwiłam rodzinę, która odbierze małą choćby dziś. — Pani Natalio, zmieniłam zdanie. Nie oddam jej. — Przecież nie masz choćby na chleb, gdzie pójdziesz z tym dzieckiem? — Do domu. Nie będę już wam przeszkadzać. Poradzę sobie jakoś. Lila widziała, jak na twarzy ciotki pojawił się wściekły grymas. — Zwariowałaś?! Przecież nie masz za co żyć! Będziesz żebrać na ulicy?! Krzyk Natalii obudził córeczkę w łóżeczku. Lila podeszła i wzięła ją na ręce. — Nie ruszaj jej! Sama ją ukołyszę i nakarmię sztucznym mlekiem. Powiemy lekarzom, iż nie masz pokarmu, — powiedziała Natalia. Lila potrząsnęła głową: — To moja córka. Zdecydowałam, nie oddam jej nikomu! — Oszalałaś! Przecież obiecałaś! — Natalia zacisnęła zęby bezradnie. — Proszę wyjść. Natalia wyszła. Współlokatorka Lily podniosła głowę ze szpitalnego łóżka: — Kto to był? — Ciotka. — Masakra. Nie słuchaj jej. Dobrze, iż ją wygoniłaś. Ja jestem Lera. Jak będziesz potrzebowała pomocy, daj znać. Są jeszcze dobrzy ludzie na świecie. — Ja jestem Lila. — Miło poznać, Lila. Wiesz, miałam wrażenie, iż ta kobieta chciała zabrać twoją córeczkę z łóżeczka. Jest bardzo dziwna. *** Przed wypisem Lilę odwiedziła była przyjaciółka, Swieta, z dużym brzuchem. — Cześć. Lila ostrożnie usiadła na ławce. Swieta przysiadła obok. — Słyszałam, iż urodziłaś. — Tak, córeczkę. Swiecie zadrżały oczy. — Lila, sprawa jest taka. Wiesz, iż mama znalazła rodzinę, która ją chętnie adoptuje. — No i co? — To bardzo porządni ludzie, znam ich. Są bogaci i zrobią wszystko, żeby dostać dziecko. Swieta ścisnęła jej rękę: — Proponują za twoją córkę milion. Milion złotych, wyobrażasz sobie? Kupiłabyś pokój, a może i mieszkanie. — Milion? To niech ty im dasz swoje dziecko, skoro ci tak leży na sercu, — odpowiedziała Lila. Swieta wydęła usta, ale nie puszczała ręki Lili. — Oddaj ją mnie! Zaopiekuję się nią. To przecież córka Ilji. — Dasz radę z dwójką dzieci? — Niczego nie rozumiesz, Lila! Moja rodzina się rozpada! Lilę poniosło, wstała i chciała odejść, Swieta złapała ją za rękaw, oczy świeciły szaleństwem: — Potrzebuję tej dziewczynki, Lila! — Puść. …Kilka godzin później wpadł do sali sam Ilja. Lila się cofnęła. — Urodziłaś? Mogę zobaczyć? — Nie, nie możesz! Niech Swietoczka ci rodzi, tam patrz! — Musimy pogadać. Odkąd urodziłaś, nie mogę spać. Chcę zabrać córkę do siebie. Zrzeknij się praw, a od razu ją zaadoptuję. Lila pokiwała głową: — Nie jestem jak ty. Nigdy nie zostawię dziecka, które mnie potrzebuje. Na darmo przyjechałeś — nie oddam ci jej! Ilja też nie chciał odpuścić. — Oddaj! choćby nie miałaś prawa rodzić mojej córki! I tak ją odbiorę! — Ty? Maminsynek? Najpierw spytaj mamusi o pozwolenie! Lila wzięła dziecko i poszła do pielęgniarki: — Proszę, nie wpuszczać do mnie nikogo! Nie chcę nikogo widzieć! Epilog W dniu wypisu Lila wyszła z córeczką na rękach. Nie była sama — razem z nią szła sąsiadka z sali, Lera, którą odbierali mąż i matka. Przed wejściem czekał samochód Rezników. Wysiadła z niego Valeria Jakowlewna, matka Ilji, która rzucała w Lilę nieprzyjazne spojrzenia. Strach przeszedł po plecach Lili. Niedoszła teściowa wyglądała jak wilczyca przed skokiem. Lera zauważyła jej minę, podeszła i stanęła obok. — Kto to jest, Lila? — Rodzice Ilji. — Tak się czai, jakby na ciebie polowała. Coś tu jest nie tak. Zapraszałam cię do siebie, jedź ze mną. Lila skinęła głową. Również czuła niepokój. *** Mieszkając u nowych przyjaciół, Lila niespodziewanie spotkała miłość — kuzyn Larry, zatwardziały kawaler Janek, zakochał się w niej. Janek był wspaniałym człowiekiem, dobrym, ciepłym. Nie tylko się z nią ożenił i adoptował córkę, ale też pomagał teściowi. A co do Swiety i Ilji — ich związek się rozpadł. Okazało się, iż Swieta udawała ciążę i nosiła sztuczny brzuch, zwodząc rodzinę Rezników. Natalia Anatoliewna, chcąc ratować rodzinę córki, wyznała zięciowi, iż Swieta straciła dziecko wcześnie. I od razu zaproponowała świetny (według siebie) plan wyjścia. — Ilja, nie gniewaj się na moją córkę. Tak, ciąża się skończyła, ale i tak będziesz miał dziecko na boku. Zastanawiałam się: może zabierzecie dziecko, które urodzi Lila? Przecież będzie wasze, możecie je adoptować. A rodzicom nie mówmy o utracie ciąży, będziemy udawać, iż Swieta jest w ciąży, a jak Lila urodzi, zabierzemy jej niemowlę i powiemy, iż to Swieta urodziła. Ilji spodobał się pomysł teściowej. I wszystko układało się dobrze, dopóki Lila się nie zbuntowała i nie oddała dziecka do adopcji, pogrążając byłą przyjaciółkę i jej matkę. Matka Ilji, Valeria Jakowlewna, była rozczarowana kłamstwem synowej, wygnała ją i zmusiła syna do rozwodu.

Dziecko dla przyjaciółki Gdy Lila dobiegała końców...

naszkraj.online 1 tydzień temu Dziecko dla przyjaciółki Kiedy Sylwia była w ostatnich miesiącach ciąży, jej młodszy brat wyjechał z domu, a ojciec zaczął pić, co sprawiło, iż życie Sylwii zamieniło się w koszmar. Każdy poranek zaczynał od otwierania okien, wynoszenia pustych butel...
„Nie chcę być mamą! Chcę wyjść z domu!” – usłyszałam od swojej córki, która zaszła w ciążę w wieku 15 lat i długo to ukrywała przed nami; gdy w końcu się dowiedzieliśmy, byliśmy z mężem wstrząśnięci — dziś wiem, iż serce matki potrafi się zmienić, a największy skarb może pojawić się nieoczekiwanie

„Nie chcę być mamą! Chcę wyjść z domu!” – usłyszał...

newskey24.com 2 tygodni temu Dziś wracam myślami do tamtych trudnych lat i czuję, jak wiele emocji wciąż we mnie tkwi. Pamiętam tę chwilę, gdy Zosia z płaczem wykrzyczała: Nie chcę być mamą! Chcę wyjść z domu! Zosia zaszła w ciążę, mając zaledwie piętnaście...
Czy masz chwilę, aby zabrać walizkę z rzeczami? – zapytała żona

Czy masz chwilę, aby zabrać walizkę z rzeczami? – ...

newsempire24.com 2 tygodni temu Czy chcesz, żebym wyniosła teraz walizkę pełną rzeczy? zaproponowała żona. Zabierz! Co to znaczy? zdziwiła się dziewczyna, gotowa na długą odmowę, której nie spodziewała się tak szybko… Tak po prostu, czy mam wynieść ci teraz walizkę? dodała Wanda. J...
Godzinę przyglądałam się młodziutkim przyszłym rodzicom prosto po maturze – ich zachowanie w kolejce u ginekologa, hałas, chichoty i wybieranie imienia dla syna z tablicy lekarskiej budziły zdumienie całej poczekalni

Godzinę przyglądałam się młodziutkim przyszłym rod...

twojacena.pl 2 tygodni temu Słuchaj, muszę ci opowiedzieć, co się ostatnio wydarzyło u mnie w przychodni na ul. Siennej w Warszawie. Poszłam do ginekologa na standardową kontrolę, a wiadomo, jak to jest kolejka jak za PRL-u, lekarz się spóźnia, wszyscy podenerwowani. Za mną...
34-latka w ciąży mogła zamarznąć. Mieszkała w garażu

34-latka w ciąży mogła zamarznąć. Mieszkała w gara...

wiadomosci.wp.pl 2 tygodni temu Gdańska policja pomogła 34-letniej kobiecie w ciąży, która - mimo panujących mrozów - mieszkała w blaszanym garażu.
Dwie kreski na teście były dla niej biletem do nowego życia, a dla jej najlepszej przyjaciółki — wejściem do piekła. Wyszła za mąż wśród owacji zdrajców, ale finał tej historii napisał ten, którego wszyscy uważali za naiwną pionka.

Dwie kreski na teście były dla niej biletem do now...

polregion.pl 2 tygodni temu Dwie kreski na teście były jej przepustką do nowego życia i bramą do piekła dla najbliższej przyjaciółki. Ślub wyprawiła przy aplauzie ludzi, którzy zdradzili, ale puentę tej historii dopisał ten, którego wszyscy brali za naiwną figurantkę. Jesienny,...
Czy lekarz musi przyjąć kobietę, która podejrzewa, iż jest w ciąży? "Musiałam zapłacić"

Czy lekarz musi przyjąć kobietę, która podejrzewa,...

gazeta.pl 2 tygodni temu Ciąża to czas, w którym wiele kobiet chce jak najszybciej trafić pod opiekę lekarza i mieć pewność, iż wszystko przebiega prawidłowo. W praktyce zapisanie się na pierwszą wizytę, zwłaszcza na NFZ, bywa jednak sporym wyzwaniem.
To nie jest twoja córka, czyś ty całkiem ślepy? Szokujące oskarżenia teściowej, wojna o blond córeczkę, test na ojcostwo i rodzinne pogodzenie – prawdziwa opowieść z polskim akcentem

To nie jest twoja córka, czyś ty całkiem ślepy? Sz...

twojacena.pl 2 tygodni temu To nie jest twoja córka, jesteś kompletnie ślepy, czy jak? Z Markiem byliśmy razem nieco ponad rok, gdy zaszłam w ciążę. Poznałam teściową, panią Krystynę, i nigdy nie przypuszczałam, iż jej stosunek do mnie i naszej córki, która pojawiła...
„Nie chcę być mamą! Chcę wychodzić z domu!” – tak usłyszałam od własnej córki. O jej nastoletniej ciąży dowiedzieliśmy się z mężem dopiero w piątym miesiącu. Przez długi czas ją ukrywała i do dziś nie wiemy, kto jest ojcem. Po porodzie nie chciała zająć się synkiem i niemal całą opiekę przejęłam ja, rezygnując z pracy. To była ciężka próba dla naszej rodziny – córka nie chciała być matką, chciała imprezować, a ja i mąż musieliśmy formalnie przejąć opiekę nad wnukiem. Wydawało się, iż nic już się nie zmieni… aż pewnego dnia serce mojej córki stopniało i stała się cudowną mamą, a w naszej rodzinie wreszcie zapanował spokój.

„Nie chcę być mamą! Chcę wychodzić z domu!” – tak ...

twojacena.pl 2 tygodni temu Nie chcę być mamą! Chcę wyjść z domu! wykrzyknęła do mnie moja córka, Aurelia. Aurelia miała zaledwie piętnaście lat, kiedy zaszła w ciążę. Przez wiele miesięcy ukrywała to przede mną i moim mężem, Arturem. O jej ciąży dowiedzieliśmy się...
Ciężarna 34-latka mieszkała w garażu. Pomogły jej policjantki

Ciężarna 34-latka mieszkała w garażu. Pomogły jej ...

kobieta.onet.pl 2 tygodni temu W poniedziałkowy poranek, 19 stycznia, gdańskie policjantki z komisariatów I i VIII przeprowadziły kontrolę miejsc, w których mogą przebywać osoby w kryzysie bezdomności. To właśnie w jednym z blaszanych, nieogrzewanych garaży natknęły się na 34-letn...
​Abonament RTV w górę. Wyższe będą także kary za zwlekanie z opłatami

​Abonament RTV w górę. Wyższe będą także kary za z...

top.pl 2 tygodni temu Rok 2026 przynosi podwyżki abonamentu RTV, ale to nie same stawki budzą największe emocje. Wraz z nimi automatycznie rosną także kary za niepłacenie. I to do poziomu, który może poważnie obciążyć domowy budżet. Sprawdź, ile trzeba zapłacić i kto...
To nie jest twoja córka, czy ty naprawdę jesteś ślepy? – Historia, jak moja teściowa nie potrafiła uwierzyć, iż blond córeczka z niebieskimi oczami należy do naszej rodziny, czyli o rodzinnych podejrzeniach, teście na ojcostwo i jak jedna uwaga na porodówce rozpoczęła pięcioletnią wojnę domową, zanim wszystko się zmieniło

To nie jest twoja córka, czy ty naprawdę jesteś śl...

newskey24.com 2 tygodni temu To nie jest twoja córka, powiedz mi, czy ty w ogóle widzisz, co masz przed oczami? Odkąd zaczęłam spotykać się z moim przyszłym mężem Markiem, minęło zaledwie kilka miesięcy. Gdy poznałam jego matkę, panią Jadwigę, nie przypuszczałam nawet, jak...
Ciężarna 34-latka koczowała w nieogrzewanym garażu. O krok od tragedii

Ciężarna 34-latka koczowała w nieogrzewanym garażu...

rmf24.pl 2 tygodni temu 34-letnia kobieta w ciąży, która mieszkała w nieogrzewanym garażu na terenie Gdańska, dzięki determinacji tamtejszych policjantek trafiła do ośrodka pomocowego.
Ciężarna 34-latka mieszkała w blaszanym garażu. Policjantki zabrały ją do domu Samotnej Matki

Ciężarna 34-latka mieszkała w blaszanym garażu. Po...

tvn24.pl 2 tygodni temu Policjantki z gdańskiej komendy podczas kontrolowania miejsc, w których mogły przebywać osoby w kryzysie bezdomności, natknęły się na ciężarną 34-latkę. Kobieta mieszkała w blaszanym garażu. Pracownicy socjalni znaleźli dla niej miejsce w Domu Samotn...
Dziecko dla przyjaciółki Gdy Lila przeżywała ostatnie tygodnie ciąży, jej młodszy brat wyprowadził się z domu, a ojciec zaczął pić – od tej pory życie Lili zamieniło się w koszmar. Każdy poranek zaczynał się od wietrzenia mieszkania, wynoszenia pustych butelek i czekania aż ojciec się obudzi. — Tato, przecież nie wolno ci pić. Ledwo doszedłeś do siebie po udarze. — Chcę, to piję. Kto mi zabroni? Łatwiej mi tak znieść ból. — Jaki ból? — Ból świadomości, iż nikomu nie jestem potrzebny. choćby tobie. Jestem dla ciebie ciężarem, Lila. Jestem przegrany. Niepotrzebnie się urodziłem, niepotrzebnie się żeniłem, niepotrzebnie miałem dzieci, które odziedziczyły po mnie tylko słabość i biedę. Wszystko na darmo, córko. Lepiej się napić. Lila, już i tak w złym humorze, złościła się. — Nic nie jest na darmo, tato. Ludzi spotykają w życiu gorsze rzeczy. — Co może być gorszego? Wychowywałaś się bez matki. I chcesz urodzić dziecko bez ojca, które będzie żyło w biedzie, tak jak my. — Nie wszystko jest stracone, tato. Wszystko się może zmienić, każda chwila może odmienić nasze losy. Lila ze smutkiem wspomniała, jak jeszcze niedawno planowała ślub z Pawłem. Tak, świat się zawalił, ale trzeba żyć dalej. Tego dnia ojciec znów się upił. Lila, w akcie bezsilności, wykrzyczała: — Przepiłeś pieniądze, które odłożyłam na czarną godzinę? Jak je znalazłeś? Przeszukałeś cały dom, grzebałeś w moich rzeczach?! — Wszystko w tym domu należy do mnie – oświadczył ojciec – łącznie z emeryturą, którą przede mną ukrywasz! Moją emeryturą. — I wszystko przepiłeś? I choćby nie pomyślałeś, z czego będziemy żyć? — A dlaczego ja mam o to myśleć? Jestem chorym człowiekiem. Wyrosłaś już, teraz twoja kolej się mną opiekować! Lila przetrząsała szafki. — Pamiętam dokładnie – wczoraj były jeszcze dwie paczki makaronu i trochę oleju. Teraz nic nie ma! Co zjemy na kolację? Lila była zszokowana. Usiadła na krześle, ukrywając twarz w dłoniach. Nie miała pojęcia, iż ciotka Natalia przyszła podczas jej nieobecności, rozpijała ojca i wynosiła jedzenie z domu. Cichutka, manipulująca jak wąż, Natalia weszła do ich domu i robiła wszystko, by rozbić rodzinę. Tamtej nocy Lila przez łzy nie mogła zasnąć. Leżała zrezygnowana, głodna. Rano zapukała do drzwi Natalia. W drogim płaszczu, modnych butach na obcasach, choćby nie zdjęła obuwia i weszła do mieszkania. — Dzień dobry. Moja koleżanka z administracji powiedziała mi, iż macie długi i zaraz wam odetną prąd. Co się dzieje, Lila? Może napijemy się herbaty? Nie czekając na odpowiedź, Natalia poszła do kuchni i zaczęła grzebać w lodówce i w szafkach. — Sama sobie zrobię herbatę, ty jesteś w ciąży — jak moja Zosia… Ale u was nie ma ani cukru, ani herbaty. Po prostu nic tu nie ma. Może pójdziemy do sklepu? Lila unikała jej wzroku. — Ciociu Natalio, nie poczęstuję was herbatą. Lepiej już sobie pójdźcie. Ale Natalia nie zamierzała odpuścić. — Masz kłopoty? Widzę, iż tak. Pamiętasz, proponowałam ci, żebyś przeprowadziła się do mnie? Teraz już nie proszę, a nalegam — pakuj rzeczy i jedź ze mną. Tu nie ma warunków dla dziecka, ojciec nadużywa alkoholu, a ty nie masz co jeść! Owoce, witaminy… Spakuj się, jedziesz ze mną. Lila usiadła, bo zakręciło jej się w głowie. Łzy pociekły po policzkach, Natalia ją przytuliła: — Posłuchaj, wiem jak mnie postrzegasz. Wybaczenia nie oczekuję – przecież to przez moją córkę straciłaś Pawła. Ale nie jestem potworem i nie mogę znieść widoku twojego cierpienia. Czy ci się to podoba, czy nie – zajmę się tobą. Potem wszystko było jak we śnie: Natalia pomogła Lili spakować rzeczy i zamówiła taksówkę. *** W dniu, gdy zaczęły się skurcze, Natalia nie odstępowała Lili na krok. — Słuchaj uważnie, Lila. Wszystko już ustalone – powiedziałam lekarzom, iż chcesz się zrzec dziecka. Więc kiedy urodzisz, nie bierz dziecka na ręce, nie próbuj karmić piersią. Po prostu nie patrz na dziecko. Skurcze były trudne do zniesienia: — Ciociu Natalio… wszystko mi jedno. Niech to już się skończy. — Nie zapominaj — nie dasz rady sama tego dziecka wychować. Ja już znalazłam porządną rodzinę, która natychmiast adoptuje twoje dziecko. Kilka godzin później urodziła się dziewczynka. — Trzy kilo trzysta, zdrowa, wszystko w porządku. Pielęgniarka zawinęła malucha i choćby nie pokazała Lili. Ale pediatra spojrzała surowo na młodą mamę: — Co to znaczy? Zdrowa, śliczna dziewczynka, a mama nie chce na nią spojrzeć? Pani Eleno, proszę przynieść dziecko i przystawić do piersi! Lila, załamana, potrząsnęła głową: — Nie chcę. Nie mam za co żyć, nie chciałam rodzić… Są ludzie, którym ta dziewczynka jest bardziej potrzebna, podpiszę zrzeczenie, ona trafi do adopcji… — Niech się pani opanuje, chociaż spojrzy na maleństwo. Lila zamknęła oczy, ale poczuła delikatny dotyk na dłoni… Pielęgniarka położyła dziecko obok, malutka zaczęła kwilić, szukała matki. Mała, bezbronna istotka patrzyła na nią spod przymrużonych powiek, próbując objąć ją rączkami. — No już, mamuś, czas karmić maleństwo – zażartowała pediatra, widząc, jak Lila drży pod wpływem pierwszego kontaktu z córką. — Przecież ona cię potrzebuje, a nie obcy ludzie. Rozumiesz? Lila zapłakała, przytuliła córeczkę i przytaknęła. Przez kilka godzin Lila leżała przy dziecku, nie mogąc oderwać od niego wzroku. Właśnie wtedy obudził się w niej matczyny instynkt. „To jest sens mojego życia – moja córka. Nieważne, co zrobił Paweł czy tata… Moja córka mnie potrzebuje, więc zostanę z nią”. *** Lila obudziła się od głosu Natalii. Natalia, w szlafroku, weszła do sali i spojrzała na Lilię leżącą w łóżku. — Zapomniałaś, o czym się umawiałyśmy? — spytała cichym głosem. — Przecież obiecałaś, iż po porodzie zrezygnujesz z dziecka. Ja już załatwiłam ludzi, którzy zaraz je zabiorą. — Pani Natalio, zmieniłam zdanie. Nie oddam jej. — Ale nie masz choćby grosza, jesteś prawie bezdomna, gdzie z dzieckiem pójdziesz? — Do domu. Nie będę już nikomu przeszkadzać. Poradzę sobie sama. Lila zauważyła, jak twarz Natalii przybrała grymas gniewu. — Zwariowałaś?! Jak przeżyjesz? Kim będziesz — żebrakiem? Krzyk Natalii obudził dziewczynkę, Lilia podeszła do łóżeczka. — Nie dotykaj! Sama ją utulę i nakarmię mlekiem modyfikowanym. Powiemy lekarzom, iż nie masz mleka — oświadczyła Natalia. Lila pokręciła głową. — To moje dziecko, powiedziałam, nie oddam… — Nie możesz! Obiecałaś! — Natalia bezradnie otworzyła usta. — Proszę wyjść. Natalia wyszła. Sąsiadka, która leżała cicho obok, podniosła głowę: — Kto to był? — Ciotka. — Bohaterka… Dobrze zrobiłaś, iż ją wygoniłaś. Jestem Lera. Jak będziesz potrzebować pomocy, pomogę. Świat nie jest taki zły. — Lila. — Miło poznać. Wiesz, ona prawie wyciągnęła ręce do twojej córeczki, jakby chciała ją zabrać. Niezwykła kobieta. *** Przed wypisem przyszła do Lili jeszcze jedna osoba, nie mogła wejść na salę, więc Lila wyszła do korytarza. Była przyjaciółka Zosia stała, ciężarna, oczekując na Lilię. — Cześć. Lila ostrożnie usiadła obok. Zosia spuściła wzrok. — Słyszałam, iż urodziłaś. — Tak. Córkę. Zosia nerwowo zerkała tu i tam. — Lila, mama znalazła ludzi, którzy chcą adoptować twoje dziecko. — No i? — Ci ludzie są dobrzy, wiem o tym. Mają pieniądze i naprawdę zależy im na tej dziewczynce. Zosia chwyciła Lilię za rękę: — Oferują za twoją córeczkę ponad sto tysięcy złotych! Wyobrażasz sobie?! Kupiłabyś sobie pokój, może choćby mieszkanie! — Dobrze, skoro tak ci na nich zależy, sprzedaj im swoje dziecko – Lila odpowiedziała chłodno. Zosia się nadęła, ale ściskała rękaw Lili. — Poczekaj, oddaj mi dziecko! Zajmę się nią, to przecież córka Pawła. — Dasz radę z dwójką dzieci? — Nic nie rozumiesz, Lila! Moja rodzina się rozpada! Lila poderwała się z ławki, by odejść. Zosia trzymała jej rękaw, jej oczy były szalone: — Potrzebuję tego dziecka, Lila! — Puść. …Kilka godzin później do sali wpadł sam Paweł. Lila odsunęła się na widok byłego narzeczonego. — Urodziłaś? Mogę ją zobaczyć? — Nie, nie możesz! Niedługo twoja Zosia urodzi, to tam patrz! — Musimy porozmawiać, Lila. Odkąd urodziłaś, nie mogę się odnaleźć. Chcę zabrać córkę do siebie. Zrzeknij się jej, a ja ją od razu zaadoptuję. Lila pokręciła głową: — Nie jestem taka jak wy. Nigdy nie zostawię osoby, która mnie potrzebuje. Niepotrzebnie tu przyjechałeś — córka zostaje ze mną! Paweł nie chciał odejść. — Oddaj mi dziecko! Nie powinnaś była rodzić mojego dziecka! I tak ją zabiorę! — Ty? Maminsynek? Najpierw zapytaj o zgodę mamusi! Lila odepchnęła byłego chłopaka, wzięła córeczkę i wyszła do pielęgniarek. — Czy może pani prosić, by nikt już do mnie nie wchodził? Nie chcę nikogo widzieć, to nie motel! Epilog W dniu wypisu Lila wyszła z córeczką na rękach. Wyszła razem z sąsiadką z sali, Lerą, którą witał mąż i mama. Lila zatrzymała się na schodach, gdy zobaczyła samochód rodziny Pawła. Wysiadła matka Pawła, pani Renata, zmierzyła Lilę wzrokiem. Lila poczuła ciarki na plecach. Niedoszła teściowa patrzyła złym okiem, wyglądała jak wilczyca gotowa do skoku. Lera zauważyła to spojrzenie, stanęła przy Lili. — Kto to? — Rodzice Pawła. — Wygląda, jakby czekała na ciebie. Powiem ci szczerze: coś mi tu nie pasuje. Wszyscy tak „polują” na twoje dziecko… Mam dla ciebie pokój u siebie, jedź ze mną. Lila kiwnęła głową. Czuła ten sam niepokój. *** Zamieszkała u nowych przyjaciół. Niespodziewanie jej serce podbił kuzyn Lery, wieczny kawaler Janek — był czuły, dobry, wziął Lilię za żonę, a jej córkę traktował jak własną. Co do Zosi i Pawła — ich małżeństwo się rozpadło. Okazało się, iż Zosia udawała ciążę, nosiła sztuczny brzuch i oszukiwała rodzinę Pawła. Natalia, by ochronić córkę, wyznała Pawłowi, iż Zosia poroniła, ale wymyśliła inny plan: „Pawełku, nie złość się na Zosię, i u ciebie nie jest wesoło — w końcu gdzieś indziej będziesz miał dziecko. Może łatwiej by było, gdybyście przyjęli dziecko, które urodzi Lila? Przynajmniej nie jest obce. Zaadoptujcie je, a rodzicom Pawła nic nie powiemy. Będziemy udawać, iż Zosia urodziła i przyjmiemy córkę Lili.” Pawłowi spodobał się ten plan. Wszystko układało się po ich myśli, dopóki Lila nie zdecydowała się zostać z córką – wpędzając tym w kłopoty dawną przyjaciółkę i jej matkę. Matka Pawła, pani Renata, gdy poznała prawdę, wyrzuciła Zosię z domu, a Pawła zmusiła do rozwodu. Dziecko dla przyjaciółki – historia o matce, dla której własne dziecko okazało się największym skarbem i sensem życia, mimo trudnych wyborów, samotności i zdrady najbliższych.

Dziecko dla przyjaciółki Gdy Lila przeżywała ostat...

naszkraj.online 2 tygodni temu Dziecko dla przyjaciółki Gdy Agnieszka przechodziła przez ostatnie miesiące ciąży, jej młodszy brat wyjechał, a ojciec zaczął nadużywać alkoholu. Życie Agnieszki zamieniło się w istny koszmar. Każdy poranek zaczynał się od wietrzenia mieszkania, sprz...
Szczęście za trzy miliony: Gdy nieznajoma zjawiła się w biurze u pani prezes, żądając pieniędzy za ciążę z jej mężem, a życie małżeństwa Stanisławy i Konstantego zawisło na włosku – niezwykła propozycja, dramatyczny szantaż i zaskakujący finał w polskich realiach

Szczęście za trzy miliony: Gdy nieznajoma zjawiła ...

newskey24.com 2 tygodni temu Zamknąłem laptopa i zacząłem zbierać się do wyjścia z biura, kiedy podeszła do mnie sekretarka. Panie Andrzeju, przyszła do pana jakaś młoda kobieta. Mówi, iż w bardzo ważnej, prywatnej sprawie. Niech wejdzie, proszę. Do gabinetu weszła niska, kręcon...
Godzinę w poczekalni u ginekologa: przyszli rodzice ledwo po maturze, głośne chichoty i dyskusje o imieniu dla syna oraz pierogach – a ja ze zgrozą myślę, jakie wychowanie dostanie ich dziecko

Godzinę w poczekalni u ginekologa: przyszli rodzic...

naszkraj.online 2 tygodni temu Przez blisko godzinę przyglądałam się młodym przyszłym rodzicom, ledwie po maturze. Ostatnio byłam u ginekologa. Jak zawsze, zebrała się kolejka, a lekarz się spóźniał. Za mną czekała ciężarna dziewczyna, miała pewnie osiemnaście lat, towarzyszył jej...
Zamykanie porodówek i spór o przyszłość opieki okołoporodowej w Polsce

Zamykanie porodówek i spór o przyszłość opieki oko...

nieplodnirazem.pl 2 tygodni temu Od stycznia 2026 r. wszedł w życie nowy standard opieki…
– To nie jest twoja córka, czy jesteś kompletnie ślepy? Moja teściowa przez lata wątpiła w ojcostwo, domagała się testów DNA i przysparzała rodzinie łez – aż do dnia, gdy prawda wyszła na jaw w najbardziej zaskakujący sposób!

– To nie jest twoja córka, czy jesteś kompletnie ś...

twojacena.pl 2 tygodni temu To nie jest twoja córka, czy całkiem postradałeś rozum? Poznałam mojego przyszłego męża pod koniec lat osiemdziesiątych, gdy jeszcze studiowaliśmy na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Po niespełna roku narzeczeństwa zdecydowaliśmy się wziąć ślu...
Omega Andrzeja Szejny. Poseł tłumaczy się pokrętnie i moje wątpliwości nie znikają

Omega Andrzeja Szejny. Poseł tłumaczy się pokrętni...

natemat.pl 2 tygodni temu Zegarek Andrzeja Szejny wciąż budzi emocje. Były wiceminister spraw zagranicznych postanowił wreszcie odnieść się do medialnych spekulacji i uciąć domysły dotyczące rzekomo luksusowego czasomierza na jego nadgarstku. Na antenie TVP Info zapewniał, iż...
Chciałam jak najlepiej, a wyszło… jak zawsze!

Chciałam jak najlepiej, a wyszło… jak zawsze!

polregion.pl 2 tygodni temu Tak, rozumiem, iż nie musicie! Ale to przecież wasza krew! Naprawdę zostawicie chłopca zimą bez ciepłej odzieży? Szymon, czy tego cię nauczyłam w dzieciństwie? naciskała teściowa. Telefon leżał na stole. Po kilku rodzinnych awanturach Szymon zrozumia...
Nikomu cię nie oddam. Opowiadanie. Ojczym ich nie krzywdził. Przynajmniej nie wymawiał kęsa chleba, za naukę nie strofował, tylko gdy Ania wracała później niż powinna, zdarzało mu się podnieść głos. – Obiecałem twojej mamie, iż będę nad tobą czuwał! – krzyczał w odpowiedzi na nieśmiałe sprzeciwy Ani, iż przecież jest już pełnoletnia. – I ja lepiej wiem, co ci wolno robić, a czego nie! Patrzcie tylko, dorosła! Myślisz, iż zdałaś maturę i wszystko można? Najpierw znajdź porządną pracę, a potem udawaj dorosłą! Później, trochę ochłonąwszy, mówił już spokojniej: – Przecież on cię rzuci, co myślisz, nie widzę, co to za chłopak po ciebie przyjeżdża? Drogi samochód, twarzyczka przystojna, po co mu taka zwyczajna dziewczyna jak ty, Aniu? Potem będziesz płakać, zapamiętaj moje słowa. Ani nie wierzyła ojczymowi. Owszem, Olek był przystojny i studiował na trzecim roku uniwersytetu, na uczelni prywatnej, ale ona też nie miałaby nic przeciwko płatnym studiom. Na państwowe nie dostała się z konkursu, w technikum jej się nie podobało, a teraz rozdawała ulotki, roznosiła gazety i przede wszystkim przygotowywała się do egzaminów na przyszły rok. Właśnie tak poznała Olka – wręczyła mu ulotkę, on wziął jedną, potem drugą, trzecią i powiedział: – Pani Aniu, zróbmy tak – ja biorę od pani wszystkie ulotki, a pani idzie z nami do kawiarni? Nie wiadomo, co wtedy w nią wstąpiło, ale się zgodziła. Już nauczona doświadczeniem, nie wyrzucała ulotek w tej okolicy, tylko upchnęła je do plecaka, i wracając z kawiarni, wrzuciła do zsypu. W kawiarni Olek przedstawił ją swoim znajomym, częstował pizzą i lodami. Takie przysmaki z siostrą jadły zwykle tylko na urodziny – pieniędzy nie miały, a emerytury ojczym nie pozwalał ruszać, mówił, iż lepiej odkładać na czarną godzinę, jakby coś się stało. W sumie zarabiał nieźle, ale połowę wydawał na samochód, który wiecznie się psuł, a resztę przepuszczał w grach. Ania nie narzekała – dobrze, iż ich nie wyrzucił z domu, mieszkanie było jego, mamę sprzedali, gdy zachorowała. Jasne, marzyło się o czekoladach, pizzy czy słodkiej lemoniadzie, ale jak coś już się trafiło, wszystko oddawała siostrze. choćby w kawiarni zapytała Olka, czy może zabrać kawałek pizzy dla siostry. Olek spojrzał na nią zdumiony. Potem kupił jej cały krążek pizzy i dużą czekoladę z orzechami na wynos. Ojczym niepotrzebnie myślał, iż Olek ją skrzywdzi. Był dobry. I przy nim Ania czuła swoją niedoskonałość, zaczęła jeszcze pilniej przygotowywać się do egzaminów. Znalazła pracę kasjerki w sklepie. Płacili nieźle, kupiła porządne dżinsy, poszła do prawdziwego fryzjera, żeby Olek był z niej dumny. Gdy zaprosił ją na działkę, Ania od razu wiedziała, co będzie, ale nie przestraszyła się – przecież nie dziecko. Zwłaszcza iż oboje się kochali. Tylko martwiła się, iż ojczym nie puści, ale sam zaczął wracać późno, a czasem w ogóle. Ania wiedziała, gdzie nocuje – u cioci Luby, pielęgniarki z ich osiedla, od dawna się do niej uśmiechał, ale ona nie chciała się wiązać z ojczymem dwóch dziewczyn z pierwszego małżeństwa. Ale też była po rozwodzie, w końcu uległa jego niezdarnym zalotom. W sumie wyszło jej to na dobre, choć Alonka płakała, gdy dowiedziała się, iż będzie spać sama. Ale Ania kupiła jej czekoladę, chipsy i napój gazowany, i siostra pogodziła się ze swoim losem. To, iż jest w ciąży, Ania odkryła późno. Miała wiecznie nieregularny cykl, nie pilnowała się, nikt jej tego nie nauczył. Dopiero druga kasjerka, pani Weronika Matwiejewna, zażartowała: – Ty to promieniejesz ostatnio, zaokrągliłaś się – może w ciąży jesteś? Pośmiały się, ale wieczorem Ania kupiła test. Dwie kreski wydawały się nieprawdopodobne – przecież to niemożliwe! Olek nie ucieszył się. Powiedział, iż to nieporęcznie i wręczył jej pieniądze na lekarza. Ania przepłakała noc, poszła do lekarza, ale było już za późno – szesnasty tydzień. Wszystko stało się na działce, a ona myślała, iż przy pierwszym razie nie można zajść w ciążę. Jakiś czas udało się ukrywać brzuch przed ojczymem, ale rósł szybko. Musiała się przyznać. Jak on krzyczał! – I gdzie twój chłopak? Zamierza się z tobą ożenić? Ania spuściła wzrok. Olka nie widziała już miesiąc – gdy się dowiedział, iż dziecko trzeba zostawić, przepadł. – No tak – powiedział ojczym. – Przecież ostrzegałem… Nie od razu się zdecydował, pewnie z ciocią Lubą się naradzał. – Skoro tak wyszło – rodź. Ale będziesz musiała zostawić dziecko w szpitalu – nie potrzebny mi kolejny do wykarmienia. Sprawa jest taka… Żenię się, Aniu. Luba też w ciąży. Będziemy mieli bliźniaki. Słuchaj – troje noworodków w jednym domu, to przesada. – To ona będzie tu mieszkać? – zdziwiła się Ania. – A gdzie ma mieszkać? Żona moja, a gdzie niby…? Brzmiało jak żart, ale ojczym nie żartował. Powtarzał to codziennie i groził, iż wyrzuci ją i siostrę z domu, jeżeli przyprowadzi tu dziecko. Ania czuła, iż to słowa cioci Luby, ale nie zmieniało to faktu – nie mogła oddać dziecka. – Nie martw się – powiedziała ciocia Luba. – Takie dzieci są rozchwytywane, gwałtownie je adoptują i będą kochać jak własne. Ania płakała, dzwoniła do Olka, próbowała wymyślić, gdzie zamieszkać z siostrą i niemowlęciem, ale nic nie wymyśliła. Pewnego dnia pani Weronika Matwiejewna rzuciła, wskazując na parę: – Patrzcie, tyle lat minęło, a oni chodzą całkowicie na czarno. Całe życie żalą, nie wiem… Mogliby przecież urodzić kolejne dziecko. Albo adoptować. Tę parę Ania często widywała – razem i osobno, zawsze mili, uprzejmi, tylko lekko smutni. Nie znała ich historii. – Ich córka zginęła, pamiętasz tę głośną sprawę – bus z dziećmi miał wypadek? Wracali z wycieczki, kierowca zasnął. Zginął i ich córka, taka szkoda. Ludzie dobrzy – on jest lekarzem, ona uczy angielskiego. Mieszkałam tam w sąsiedztwie, gdy byłam mężatką. To już dawne dzieje… Wszyscy wtedy przychodzili, przynosili jej aniołki. Wyobraź sobie, córka kupiła sobie figurkę aniołka na wycieczce, miała ją w dłoni podczas wypadku. Ledwo ją znaleźli. Potem ludzie zaczęli dawać jej aniołki – ktoś pierwszy przyniósł, potem inni. Bałam się, iż to pogorszy sprawę, ale nie – chyba jej to pomagało. Ania widziała w jakimś filmie, jak dziewczyna oddaje swoje dziecko bezdzietnym małżonkom. Ci mogli mieć dzieci, pewnie choćby nie chcieli go, ale i tak Ania ciągle myślała właśnie o nich. Była w ósmym miesiącu i dalej pracowała – nie chciała tracić stanowiska. Ta para stanęła pewnego razu przy jej kasie, a mężczyzna spytał: – Kochana, nie czas już na urlop macierzyński? Jeszcze tu pani urodzi. Ania nie narzekała, ale naprawdę trudno jej było pracować – bolały plecy, cierpiała na zgagę, nogi puchły pod koniec dnia. Nikt nie pytał o jej zdrowie, tylko lekarka z przychodni, ale to się nie liczyło. Ta troska wydała się Ani tak wzruszająca, iż łzy stanęły jej w oczach – ostatnio często jej się to zdarzało. Za dwa dni, wracając po pracy z zakupami, wyprzedził ją ten mężczyzna i pomógł nieść siatki. Ania poczuła się niezręcznie, ale też miło. Pomyślała, iż dobry z niego człowiek. Na wystawie zobaczyła aniołka – była wyprzedaż, pewnie nie cieszyły się powodzeniem w środku lata. Ania dała się ponieść impulsowi, kupiła i poprosiła panią Weronikę Matwiejewnę o adres tamtej pary. Poszła, drżąc, czy nie robi głupoty – tyle lat minęło, czy jeszcze ktoś im przynosi aniołki? Otworzyła jej drzwi kobieta. Chyba od razu rozpoznała Anię, bo uniosła brwi z niedowierzaniem. Ania gwałtownie rozluźniła dłoń i wręczyła figurkę, spuszczając głowę – bała się, iż w najlepszym razie drzwi zostaną jej zamknięte przed nosem, w najgorszym nakrzyczą. Ale nic takiego się nie stało. Kobieta przyjęła aniołka, uśmiechnęła się i powiedziała: – Wejdź. Napijesz się herbaty? Przy herbacie spokojnie opowiedziała Ani swoją historię, dobrze znaną już z opowieści pani Weroniki Matwiejewnej, ale z ust tej kobiety zabrzmiała jeszcze boleśniej i ostrzej. – Dlaczego nie urodziła pani kolejnego dziecka? – szepnęła Ania. – Miałam ciężki poród. Musieli usunąć macicę. Nie mogę mieć dzieci. Zrobiło się niezręcznie – kto ona jest, żeby pytać o takie sprawy? Chciała zapytać o adopcję, ale zamilkła. – Myśleliśmy o adopcji – powiedziała kobieta, jakby czytała jej w myślach. – Przeszliśmy szkolenie na rodziców zastępczych. Ale nie potrafiłam, prosiłam córkę o znak. Nic się nie stało, zupełnie nic. Wtedy w pokoju rozległ się dźwięk – coś jakby szklanka spadła na podłogę i stłukła się. Kobieta drgnęła, Ania wystraszyła się – myślała, iż w mieszkaniu nikogo nie ma. Obie poszły do salonu. Ania obawiała się, iż będzie tam jak w mauzoleum – ciemno, wszędzie świece i zdjęcia. Ale nie – była tylko jedna fotografia, pokój jasny, bez świec. Tylko aniołki na półkach. Jeden z nich leżał potrzaskany na podłodze. Kobieta podniosła kawałki i długo je oglądała. W końcu dziwnym głosem powiedziała: – To ta sama figurka. Jej. Ania się zarumieniła. Czy to nie znak? Córeczkę urodziła w terminie. W tym czasie ciocia Luba mieszkała już u nich, też urodziła przed czasem, jej bliźniaki jeszcze leżały w szpitalu, ale zaraz mieli je wypisać – kupili dwie białe kołyski z kokosowymi materacami. Ani nikt niczego nie kupował, miała zostawić dziecko w szpitalu. Tylko Alonka wieczorami pytała szeptem: – Nie można jej jakoś ukryć? Żeby nie wiedzieli, iż to twoja córeczka. Pomogę ci. Na te słowa chciało się Ani płakać, ale przy siostrze trzymała się dzielnie. Treść kartki Ania zaplanowała wcześniej. Napisała, iż nie może zatrzymać dziecka, iż jest zdrowe, o znak – upadłą figurkę. Do koperty wsunęła wszystkie swoje oszczędności z renty. Powinno wystarczyć, byli przecież dobrymi ludźmi. Ze szpitala wypisywano rano, ale zostawienie dziecka w biały dzień wydawało się przerażające. Cały dzień przesiedziała w centrum handlowym, choć bolało ją siedzenie, kręciło się w głowie. Ale najważniejsza była jej córeczka, której należało znaleźć kochających rodziców. Gdy centrum zamknęli, jeszcze godzinę siedziała na ławce, na szczęście było ciepło. Gdy zapadł zmrok, zdecydowała się wejść na klatkę schodową, przemknęła za mężczyzną z psem. Córeczkę miała w nosidełku, kupionym za własne pieniądze, poprosiła panią Weronikę Matwiejewnę, żeby przyniosła je do szpitala. Ta nie pytała. Teraz ustawiła nosidełko tak, żeby drzwi go nie uszkodziły, wsunęła pod kołderkę kopertę z kartką i pieniędzmi, już miała zadzwonić do drzwi i uciec… gdy one nagle się otworzyły. Stał w nich mężczyzna – ojciec zmarłej dziewczynki. – Co się tu kręcisz? Ania aż podskoczyła. Zobaczył nosidełko. – Co to takiego? Łzy popłynęły same. I Ania powiedziała wszystko – o Olku, który ją rzucił, o ojczymie, który utrzymywał ją i siostrę siedem lat, a teraz żenił się i rodził mu się bliźniaki, o cioci Lubie, która wymyśliła, by Ania napisała zrzeczenie w szpitalu. Słuchał uważnie, potem powiedział: – Galia już śpi, nie będę jej budził. Rano porozmawiamy. Chodź, pościelę ci w salonie. Spanie w pokoju aniołków było dziwne. Ale Ania zasnęła niemal natychmiast, mocno przytulając córeczkę. Obudziła się, bo poczuła pustkę. Córeczki nie było. I w tej chwili zrozumiała, iż nie może jej oddać. Nigdy. Chciała wstać, szukać, zabrać ją… Wyskoczyła, ale nim zdążyła zrobić krok, do pokoju weszła Galia. W rękach miała dziewczynkę. – Chodź – uśmiechnęła się. – Nakarm ją, uśpiłam ją, chciałam dać ci się wyspać, ale długo tak się nie da. Gdy Ania karmiła maleńką, nie mogła spojrzeć Galinie w oczy. Co powiedział jej mąż? Co jeżeli już zdecydowali, iż adoptują dziewczynkę? Jak im powiedzieć, iż zmienia zdanie? – Twoja siostra, ile ma lat? – zapytała nagle Galia. – Dwanaście – odpowiedziała zdziwiona Ania. – Myślisz, iż zgodzi się do nas przeprowadzić? Tak dziwne pytanie, iż Ania podniosła wzrok. – Co? – nie rozumiała. – Cóż, Sasza mi wszystko powiedział. Że nie macie gdzie mieszkać, iż ojczym cię wyrzuca. Pomyślałam, iż zostanie tam, zrobią z niej służącą. Niech też u nas zamieszka. – Jak to „też”? – wyjąkała Ania. Galia wskazała na figurkę przy zdjęciu córki – sklejona, wyglądała dziwnie, ale można ją poznać. – Myślę, iż to był znak. Że mamy wam pomóc – powiedziała po prostu. — Dużo tu miejsca, przeprowadzajcie się. Pomogę ci z małą. A bzdur nie rób. Nie wolno rozdzielać matki i dziecka. Ani zrobiło się tak radośnie i tak wstyd, iż policzki jej się rozpiekły. – To zgadzasz się? Ania skinęła głową, kryjąc twarz w kołderce córeczki, by Galia nie zobaczyła jej łez…

Nikomu cię nie oddam. Opowiadanie. Ojczym ich nie ...

polregion.pl 2 tygodni temu Nikomu nie oddam. Opowieść. Ojczym nigdy nie krzywdził Ani i jej siostry. Nie wytykał im chleba, nie złościł się o naukę, tylko czasem podnosił głos, gdy Ania wracała później niż zwykle. Obiecałem twojej matce, iż będę nad tobą czuwał!...
Wróciłam do domu wcześniej, żeby zrobić niespodziankę mężowi, będąc w szóstym miesiącu ciąży, z dwiema ciężkimi torbami i domowymi przysmakami od mamy, a on zamiast mnie odebrać z przystanku, kazał mi pójść jeszcze do nocnego po mięso i ziemniaki, bo musi dokończyć sprzątanie przed wielkim „surprizą” – i tak, siedząc pół godziny na ławce pod blokiem, zrozumiałam, co dla niego naprawdę znaczy jego żona i czystość w mieszkaniu.

Wróciłam do domu wcześniej, żeby zrobić niespodzia...

naszkraj.online 2 tygodni temu Słuchaj, muszę Ci poopowiadać, co się u mnie ostatnio wydarzyło, bo aż sama nie mogę uwierzyć. Wracam sobie do domu wcześniej miała być niespodzianka dla mojego Pawła. Wiesz, iż od rodziców wracałam trzy dni przed tym, jak planowaliśmy. Nie...
Syn nie chce zostać ojcem… „Latawica! Niewdzięczna świnia!” — wrzeszczała matka na córkę Natalię na cały dom. Jej zaokrąglony brzuszek wcale nie powstrzymywał matczynej złości. Przeciwnie — tylko ją podsycał. — Wynoś się z domu i nie wracaj! Żebym cię tu nigdy więcej nie widziała!” Matka rzeczywiście wyrzuciła ją z domu. Już wcześniej wypędzała ją na ulicę za różne przewinienia. A teraz, kiedy Natalia „wpadła”, powiedziała, żeby nie wracała, dopóki „wszystko się nie skończy”. Zalewając się łzami, z małą walizką, Natalia pokuśtykała do swojego ukochanego — zagubionego chłopaka. Okazało się, iż Nazar choćby nie przyznał się rodzicom, iż Natalia jest z nim w ciąży. Matka Nazara natychmiast zapytała, czy nie jest za późno coś z tym zrobić. Oczywiście było za późno — brzuch wyraźnie już się odznaczał. Natalia była w stanie szoku, gotowa na wszystko, byle ktoś jej pomógł. Jeszcze miesiąc wcześniej stanowczo protestowała przeciwko pomysłom matki, teraz jednak gnębił ją strach i rozpacz o przyszłość. — Mój syn nie jest gotowy na ojcostwo — powiedziała stanowczo matka Nazara. — Jest młody, zrujnujesz mu życie. Oczywiście pomożemy, jak będziemy mogli. A na razie załatwiłam ci miejsce w ośrodku dla takich jak ty — niechcianych ciężarnych. W ośrodku Natalia dostała swoje łóżko. Tam w końcu mogła odetchnąć, uspokoić się i odpocząć. Nikt jej nie dokuczał — była przygotowywana psychicznie i fizycznie do porodu, pracował z nią psycholog. Kiedy najważniejsze się wydarzyło i w ramionach poczuła maleńki pakunek — swoją córeczkę — przeraziła się, zaczęła panikować. Ale gdy doszła do siebie, z ciekawością zaczęła przyglądać się temu nieznanemu cudowi — swojej małej córce. Zbliżały się Święta Bożego Narodzenia, ale zamiast radosnej wieści, Natalię ostrzeżono — musisz sobie znaleźć nowe schronienie, bo na twoje miejsce już czeka kolejna osoba. Z miesięczną Ewą na rękach, Natalia siedziała w swoim pokoiku i nie wiedziała, co dalej — skąd brać pieniądze, gdzie szukać noclegu. Matczyne serce Natalii nie stopniało, nie chciała choćby spojrzeć na wnuczkę — wykreśliła je z życia. — No popatrz, mała, co za smutna Wigilia… — powiedziała cicho Natalia do córki. Tak bardzo lubiła te święta! Od dziecka chodziła po kolędzie, znała wszystkie kolędy, co roku zarabiała wtedy sporo pieniędzy, biegając po całej okolicy z bandą dzieciaków z podwórka. Bardzo zatęskniła za tym uczuciem — chodzić od domu do domu, śpiewać kolędy, poczuć tę atmosferę. „A czemu by nie spróbować?” — pomyślała młoda mama. — Dziecko mam spokojne, cichutkie, owinę Ewę cieplutko, przyczepię do siebie i pójdę pośpiewać, duszę ukoję. A kto mi nie otworzy — to niech im Bóg wybaczy. Na drugi dzień świąt Natalia wybrała sobie na kolędowanie spokojną uliczkę z domkami jednorodzinnymi. Jak się spodziewała, ludzie niechętnie otwierali drzwi nietypowej kolędniczce. Wszyscy tradycyjnie czekali na chłopaków. Jednak tu i ówdzie udało jej się wejść, i wtedy Natalia śpiewała kolędy tak czysto i szczerze, iż gospodarze chętnie ją wynagradzali — nie tylko pieniędzmi, ale i smakołykami. Najbardziej wzruszali się, widząc bobasa na jej rękach. Ludzie rozumieli, iż kobieta chodząca po kolędzie z niemowlęciem nie czyni tego z dobrego serca. Chodzenie od domu do domu było niełatwe. „Jeszcze tylko do tamtej willi zajrzę i dość. Tam chyba bogacze mieszkają, może coś fajnego dostanę”, pomyślała zadowolona Natalia. W kieszeni zebrała się pokaźna sumka, dająca poczucie bezpieczeństwa. — Pozwoli Pan zakolędować? — powiedziała, gdy właściciel domu ją wpuścił. Jednak jego zachowanie ją zaskoczyło. Kiedy tylko zobaczył jej twarz i dziecko, pobladł, usiadł na kanapie jakby był zszokowany. — Nadzieja? — zapytał cicho. — Proszę?… Nie, jestem Natalia… Chyba mnie Pan z kimś pomylił. — Natalia?… Jak ty podobna do mojej żony… — wydusił. — I ta dziewczynka. Też miałem taką córkę… Ale zginęły… w wypadku… A przed kilkoma dniami śniło mi się, iż wróciły… I nagle wy przyszłyście. Czy to możliwe? — Ja… nie wiem, co powiedzieć… — Proszę, wejdźcie, usiądźcie, opowiedzcie swoją historię… Natalia na początku przestraszyła się obcego mężczyzny. Zachowywał się dziwnie, emocjonalnie. Ale nie miała już dokąd pójść. Weszła do jego przestronnego salonu, zobaczyła na ścianie zdjęcia kobiety z dzieckiem — rzeczywiście, zmarła była do niej bardzo podobna… I wtedy zaczęła opowiadać swoją historię. Mówiła bez końca, opisując każde szczegóły. Wreszcie znalazł się ktoś, kogo jej los naprawdę zainteresował. Mężczyzna słuchał w milczeniu, wpatrzony w maleństwo, które spało słodko w ramionach matki. Może czuła, iż w końcu trafiły do domu, który niedługo stanie się ich prawdziwym domem…

Syn nie chce zostać ojcem… „Latawica! Niewdzięczna...

newskey24.com 2 tygodni temu Ladacznica! Niewdzięczna świnia! wrzeszczała matka na córkę Magdalenę, ile sił. Zaokrąglony brzuch córki wcale nie powstrzymywał gniewu matki, a wręcz go potęgował. Wynoś się z domu i nigdy tu nie wracaj! Żebym cię tu już więcej nie widziała! Matka.....
34-latka w ciąży mieszkała w garażu. Uratowały ją policjantki

34-latka w ciąży mieszkała w garażu. Uratowały ją ...

wbijamszpile.pl 2 tygodni temu Była sama, przemarznięta i w ciąży. Mieszkała w zimnym, metalowym garażu, gdzie temperatura spadała poniżej zera. Nikt jej nie widział, nikt o nią nie pytał. Gdyby nie dwie policjantki z Gdańska, ta historia mogłaby skończyć się dramatem. Dzięki ich....
Jak przez dziewięć lat udawałam szczęśliwą żonę, wychowywałam nie swoje dziecko i modliłam się, żeby tajemnica nigdy nie wyszła na jaw. Wyszła właśnie wtedy, gdy mojemu synowi pilnie potrzebna była krew jego prawdziwego ojca, a ja po raz pierwszy zobaczyłam łzy na twarzy mojego męża.

Jak przez dziewięć lat udawałam szczęśliwą żonę, w...

polregion.pl 2 tygodni temu Jak przez dziewięć lat udawałem szczęśliwego, wychowywałem nie swoje dziecko i modliłem się, żeby prawda nie wyszła na jaw. Stało się to wtedy, gdy mój syn potrzebował krwi swojego biologicznego ojca, a ja pierwszy raz zobaczyłem płaczącego męża. Zło...
Wyczekana wnuczka Pani Natalia, pełna troski mama, uparcie wydzwaniała do syna Michała, który właśnie wypłynął w kolejny morski rejs, choć telefonu uparcie nie odbierał, a kontaktu nie było. — A narobiłeś ty mi, synku, zamieszania! — z niepokojem westchnęła, ponownie próbując zadzwonić pod znany numer. Dobrze wiedziała, iż sygnału nie będzie, póki Michał nie dotrze do najbliższego portu. A to jeszcze może potrwać — szczególnie teraz, gdy wydarzyło się coś takiego! Pani Natalia nie mogła spać już drugą noc — wszystko przez to, co syn „zmalował”! * * * A tak naprawdę historia zaczęła się kilka lat wcześniej, kiedy Michał nie myślał jeszcze o pracy na statkach dalekomorskich. Dorosły już syn co chwilę wiązał się z kolejną kobietą, ale żadna nie okazała się „tą adekwatną”. Wszystkie z perspektywy pani Natalii wydawały się całkiem sympatyczne i odpowiednie, jednak on twierdził, iż zawsze „coś nie tak”! Z bólem serca obserwowała, jak kolejne związki kończą się fiaskiem. — Twój charakter jest nie do zniesienia! — mówiła do syna. — Wszystko ci nie pasuje! Ciekawe, czy znajdziesz kiedyś kobietę, która sprosta twoim wymaganiom! — Nie rozumiem twoich pretensji, mamo. Chcesz mieć synową i wnuki, a nie patrzysz, kim ona będzie. — Ależ skąd, nie wszystko mi jedno! Ważne, żeby cię kochała i była porządną osobą! Michał milczał wymownie, co ją tylko irytowało. Jakim cudem ten chłopak, którego wychowała, teraz „zna życie lepiej od niej”? Kto tu starszy? — Co niby wadziła ci Asia?! — denerwowała się pani Natalia. — Już mówiłem. — No dobrze… — Asia była złym przykładem, ale nie zamierzała się poddawać w tej dyskusji. — Powiedzmy, nie była wobec ciebie szczera. Choć dalej tego nie rozumiem… — Mamo! Myślę, iż nie powinniśmy wchodzić w szczegóły. Asia nie była adekwatną osobą na całe życie. — A Kasia? — I Kasia nie, — odpowiadał spokojnie. — A Żenia? Fajna przecież dziewczyna. Spokojna, domowa, miła. Zawsze pytała, czy może pomóc — porządna. Czy nie? — Masz rację, mamo, była miła. Ale okazało się, iż nigdy mnie nie kochała. — A ty ją? — Pewnie też nie. — A Daria? — Mamo! — No co?! Przecież to niemożliwe! Ty chyba kobieciarz jesteś! Zamiast się ustatkować, rodzinę założyć, dzieci mieć… — Daj spokój, skończmy tę bezsensowną rozmowę! — w końcu nie wytrzymywał Michał i wychodził z domu. „Cały ojciec z tą swoją drobiazgowością i upartością!” — denerwowała się Natalia. Mijały lata, wokół syna obracały się kolejne dziewczyny, ale marzenie, żeby zobaczyć syna szczęśliwego i pobawić wnuki, nie spełniało się. A potem Michał zmienił pracę po spotkaniu kumpla, który zaproponował mu robotę na statku. Ani prośby, ani groźby nie pomogły – syn wyjechał na morze. — Mamo, to świetna okazja! Wiesz, ile się tam zarabia? Będziemy mieli wszystko! — A co mi po twoich zarobkach, kiedy cię nie będzie! Lepiej byś rodzinę założył! — Trzeba ją najpierw utrzymać! Gdy dzieci będą, zostanę na lądzie. Póki co, muszę podreperować budżet. Potem przyjdzie czas na wszystko! Michał rzeczywiście zarabiał dobrze. Po pierwszym rejsie zrobił kapitalny remont mieszkania, po kolejnym wręczył matce kartę do konta. — Żeby ci niczego nie brakowało! — Mnie nie brakuje! Tylko wnuków nie mam, a czas leci. Już jestem stara! — Jaka tam z ciebie stara, do emerytury masz czas! — śmiał się syn. Pieniądze leżały na karcie, bo pani Natalia była oszczędna, miała swoją wypłatę z apteki, która jej wystarczała. „Niech sobie leżą, Misha i tak nie sprawdza. Zobaczy, jaka oszczędna matka!” — myślała. Tak żyli kilka lat. Po rejsach syn nadrabiał czas: spotykał się ze znajomymi, pił, bywał z dziewczynami, których już matce nie przedstawiał. Gdy zwróciła mu to uwagę, odpowiedział krótko i nieprzyjemnie: — Po to ich do ciebie nie przyprowadzam, byś się potem nie martwiła, iż się nie ożeniłem. Nie zamierzam się żenić z takimi kobietami! Było jej przykro, bo nazwał ją łatwowierną: — Za dobrze myślisz o ludziach, mamo! Dla ciebie moje kandydatki zawsze grały porządnych, a naprawdę nie były. To bolało Natalię: syn wypomniał jej cechę – zaufanie – w negatywnym kontekście. „Dobra, czyli głupia. Syn nazwał mnie głupią!” Pewnego wieczora zobaczyła go z dziewczyną – Mileną. Polubiła ją: była wysoka, szczupła, kręcona, z sympatyczną twarzą i dobrymi manierami. „Może miał pecha, a ta dziewczyna to skarb!” – pomyślała. Romans trwał przez cały urlop syna, a Milena bywała w domu kilka razy. Natalia nie mogła się nachwalić. Jednak gdy Michał ruszył w kolejny rejs, Milena zniknęła. — Już się z Mileną nie kontaktujemy. I ty nie powinnaś — krótko rzucił syn i wyjechał. Natalia długo łamała sobie głowę, co mogło się stać, ale niczego się nie dowiedziała. * * * Minął rok. Syn wracał sporadycznie i jeszcze chłodniej zbywał pytania o Milenę. — Boże, ta ci czym podpadła? — nie wytrzymała Natalia. — Mamo, to już mój problem. Nie wtrącaj się proszę w moje życie! Było jej bardzo przykro. niedługo Michał ponownie wyjechał, a Natalia, z pękniętym sercem, prowadziła swoje apteczne życie. Aż któregoś dnia, przy ladzie w aptece, stanęła… Milena. Przyszła kupić mleko dla dziecka. Cicho poprawiła czapkę córeczce w wózku. — Milenka! Tak się cieszę, iż cię widzę! Michał nic nie wyjaśnił, po prostu zniknął i kazał o tobie nie pytać! — aż podskoczyła Natalia. — Tak? Cóż, niech będzie. — Milena spojrzała smutno. — Milenka, powiedz, co się stało? Znam mojego syna — jest uparty. Skrzywdził cię? — Nieważne… Nie mam żalu. Musimy iść, zakupy jeszcze… — Wpadnij do mnie! Albo tutaj — zawsze jestem na zmianach, pogadamy! I Milena wróciła. Powoli się otworzyła: była w ciąży z Michałem, on powiedział, iż dziecka nie chce, bo „nie ma czasu wychowywać i nie planował długiego związku”. Potem zniknął. — W rejs wypłynął, pewnie. Ale nic, nie narzucamy się! Poradzimy sobie! Natalia rozpromieniła się przy wózku: — To… to moja wnuczka?! — Tak, ma na imię Ania. — Ania… *** Pani Natalia nie mogła sobie znaleźć miejsca. Udało się jej wyciągnąć od Mileny, iż ciężko im z dzieckiem samemu, po wynajmie mieszkania prawie nic nie zostaje, a Milena rozważa powrót do rodziców. Samo wyobrażenie, iż wnuczka wyjedzie i już jej nie zobaczy, ściskało jej serce. — Przeprowadź się do mnie, Milena! Z Anią! Pomogę, znajdziesz pracę, a Misha tyle pieniędzy wysyła, iż aż nie wiem co z nimi robić. Ani niczego nie zabraknie! — A co na to Michał? — Kogo obchodzi! Zostawił dziecko, matce nie powiedział! Ja muszę naprawić jego winy! Jak wróci, to tak mu wygarnę! — groziła pięścią. I tak też zamieszkali razem. Natalia rozpieszczała Anię, ograniczyła liczbę zmian w aptece, by mieć więcej czasu z wnuczką. Milena pracowała, a po godzinach skarżyła się na zmęczenie. — Cały dzień na nogach, klienci upierdliwi! — Odpocznij, ja się zajmę Anią! — zapewniała Natalia. Zbliżał się powrót Michała z rejsu. Milena stawała się coraz bardziej nerwowa, ale Natalii narastał zapał do obrony synowej i wnuczki. — Michał wróci i nas wyrzuci! — pękała ze strachu Milena. — Nikt was nie wyrzuci! Ja tu rządzę! On wróci, to mu powiem prawdę w oczy! Milena próbowała szukać mieszkania, przekonywała, iż to nie ma sensu, Natalia nie zgadzała się. — Mam pomysł! Trzeba przepisać mieszkanie na Anię! Przynajmniej będzie miała przyszłość, gdyby Michał się nigdy nie ożenił, a w papierach nie wpisany jako ojciec — powiedziała Natalia. — Ale… Moi rodzice też mają mieszkanie… — Skończ, decyzja zapadła! Niestety, u notariusza okazało się, iż najpierw syn musi się wymeldować. Natalia wróciła do domu zła, ale planowała załatwić sprawę po powrocie Michała. Tymczasem Milena coraz rzadziej pojawiała się w domu. Pewnego dnia Natalia zauważyła, iż część ubrań Mileny znika. — Gdzie się wybierasz? — Muszę wyjechać. Michał niedługo wróci… — Nigdzie cię nie puszczę z wnuczką! Masz kartę, kod, kupuj co trzeba, a nie haruj! Ania zaraz zapomni, jak wygląda matka! A jeżeli chcesz, żeby Michał cię zaakceptował, naucz się być zaradna. Milena zamilkła. Michał miał wrócić za dwa dni. * * * Rano pani Natalia chciała zobaczyć śpiącą Milenę i Anię. Ale Mileny już nie było, tylko Ania słodko spała. — Co się dzieje?! Milena nigdy nie wychodzi tak wcześnie na pracę! Później zabrała się za szykowanie obiadu dla syna, marząc, jak wręczy mu Anię na ręce, a potem nakrzyczy za zachowanie wobec Mileny. Zadzwonił dzwonek. Michał zamarł w progu widząc matkę z dzieckiem. — Cześć, mamo. Kim jest to dziecko? Co się tu wydarzyło? — Doskonale wiesz! — Nic nie rozumiem — plątał się Michał. — Opowiedz, co się wydarzyło podczas mojej nieobecności. — Wydarzenie?! Znalazłam swoją wnuczkę, Anię! — powiedziała dumnie patrząc synowi w oczy. — Jaką wnuczkę?! Mam rodzeństwo, o którym nie wiem? — Przestań udawać! Milena wszystko mi powiedziała! Tak cię nie wychowałam! Wstydzę się! — Milena? Nie rozumiem! Prosiłem cię, byś się z nią nie kontaktowała. Po drugie, co ma Milena do tego dziecka? Natalia wybuchła i wyjawiła całą historię, dorzucając matczynych wyrzutów. Michał łapał się za głowę: — O matko, mamo! — Co, głupią mnie nazwiesz? Proszę bardzo… Ale ja… — To nie jest moje dziecko! Milena cię oszukała, a ty… Jak można być takim naiwnym? Poczekaj, ona pewnie uciekła z twoimi pieniędzmi. Sprawdziłaś konto? Gdzie są twoje oszczędności? — Nigdzie nie poszła! Ona po prostu jest w pracy! Spierali się długo. W końcu Michał zgodził się poczekać, by rozwiać wątpliwości po powrocie Mileny. Czekali do późna. W tym czasie Natalia opowiadała o wspólnym życiu z Mileną i Anią, o pomyśle przepisania mieszkania na wnuczkę. Michał powtarzał, iż cały czas ją oszukiwano, ale matka nie chciała słuchać. Wreszcie stwierdził: — To łatwo wyjaśnić testem DNR. — I tak zrobimy! Ale Milena nie wróciła tego dnia ani następnego, nie odbierała telefonu. Natalia udała się pod wskazany adres zakładu pracy — okazało się, iż Milena tu nigdy nie była zatrudniona. W domu nie było już pieniędzy, ani karty, ani rzeczy Mileny – tylko rzeczy Ani. Wtedy pani Natalia uświadomiła sobie, iż padła ofiarą oszustwa. — Jak to możliwe? Nie wierzę! Przecież nie mogła zostawić Ani i zniknąć! — Może jeszcze coś gorszego! — stwierdził Michał. — Ostrzegali mnie znajomi, iż ona „potrafi nieźle zakręcić”. Słyszałem, iż okradła Fedka… Ale wtedy jeszcze przychodziłem z nią do domu. Potem ot tak powiedziała, iż jest w ciąży — nie było wiadomo z kim. Twierdziła, iż ze mną… Ale koledzy mówili, iż bawiła się z innymi chłopakami. — Jaka ja byłam naiwna! — zapłakała Natalia. — Czemu mi nic nie powiedziałeś? — Nie chciałem cię ranić. Jesteś za dobra dla ludzi… — Co teraz? — Trzeba zgłosić na policję! Dobrze, iż nie zdążyłaś przepisać mieszkania na Anię! Zgłosili kradzież, ale Milena przepadła jak kamień w wodę. Mimo to, zanim Wiesław, syn, zdążył zablokować konto, Milena nie zdążyła wiele wybrać. Kartę jej znaleziono później na dworcu. W trakcie poszukiwań Ani pozwolono zostać z panią Natalią. Musiała rzucić pracę, by się nią zająć — szczęście, iż „morzowe” pieniądze syna wystarczały na wszystko. Test DNR wykazał, iż Michał nie jest ojcem dziewczynki, ale pani Natalia tak pokochała Anię, iż nie mogła się z nią rozstać. Ustalono opiekę, choć wymagało to przejścia długiej drogi prawnej. Michał nie dostał praw, a pani Natalia musiała wrócić do pracy, znaleźć żłobek dla Ani, itd. W końcu zapanował spokój. Rok później Michał wrócił z kolejnego rejsu. Przywiózł… żonę: — Poznaj, mamo, to Sonia. Zamieszkamy razem. — A co z… — Natalia zerknęła w stronę pokoju dziecięcego, niepewna, czy syn wyjawił całą prawdę żonie. ale Sonia uśmiechnęła się: — Bardzo mi miło panią poznać! Michał wszystko mi powiedział i szczerze jestem pełna podziwu dla pani! jeżeli pozwoli mi pani uczestniczyć w wychowaniu Ani, będę szczęśliwa, bo… — spojrzała na męża. — Tak, planuję skończyć z rejsami i razem z Sonią przyjmiemy Anię! Tym razem nie odmówią! Pani Natalia promieniała szczęściem: — Boże, jakie szczęście! Chodźcie do stołu! Czekałam, tyle przygotowałam! Przy okazji się lepiej poznamy! Jak ja się cieszę! — otarła łzę szczęścia.

Wyczekana wnuczka Pani Natalia, pełna troski mama,...

naszkraj.online 2 tygodni temu Wyczekana wnuczka Krystyna Malinowska uparcie wydzwaniała do syna, który właśnie wypłynął w kolejny rejs. Ale jak nie było zasięgu, tak nie ma. O rety, narozrabiałeś, synku! westchnęła z przejęciem i jeszcze raz wystukała dobrze znany numer. Dzwonić ...
– Co?! Nie zmienisz nazwiska?! – wykrzyczała moja teściowa w Urzędzie Stanu Cywilnego, gdy odmówiłam przyjęcia nazwiska męża

– Co?! Nie zmienisz nazwiska?! – wykrzyczała moja ...

newskey24.com 2 tygodni temu Jak to, nie zamierzasz przyjąć naszego nazwiska? wykrzykuje moja teściowa w sali Urzędu Stanu Cywilnego. Zuzanna wcale nie planowała ślubu. Ale kiedy w wieku 19 lat dowiedziała się, iż jest w ciąży ze swoim kolegą z liceum, z którym...
Babcia nie potrzebuje wnuka — Rodzinne konflikty, faworyzowanie i walka o równe traktowanie dzieci oraz wnuków w polskiej rodzinie

Babcia nie potrzebuje wnuka — Rodzinne konflikty, ...

naszkraj.online 2 tygodni temu Dziennik, 14 kwietnia Mama uważa, iż Iwonka jest słaba w końcu wydusiłem z siebie do żony i trzeba jej bardziej pomagać, bo nie ma męża. A my, niby wszystko mamy poukładane Poukładane? Weronika obróciła się do mnie. Sławek, po...
Oto cała prawda o ciąży. Przyszłe mamy są przerażone. Lekarze milczą

Oto cała prawda o ciąży. Przyszłe mamy są przerażo...

burbonik.pl 2 tygodni temu Niektóre z nich są wręcz niewiarygodne, a poradniki najczęściej pomijają te niewygodne fakty. Mdłości to tylko wierzchołek góry lodowej – lista ciążowych dolegliwości jest znacznie dłuższa i bardziej zaskakująca, niż można przypuszczać. O tym lekarz ...
Myślała, iż ma zapalenie wyrostka. 45 minut później zadzwoniła do partnera. "Zostałeś ojcem"

Myślała, iż ma zapalenie wyrostka. 45 minut późnie...

gazeta.pl 2 tygodni temu Demi-Lee Sefton to młoda kobieta, która dziewięć miesięcy nosiła dziecko w brzuchu, nie wiedząc o jego istnieniu. Nie przytyła, nie miała mdłości i jak sama zaznacza w rozmowie z angielskojęzycznym portalem mirror.co.uk, przez cały czas miesiączkował...
Chciała dobrze, a wyszło… jak zawsze!

Chciała dobrze, a wyszło… jak zawsze!

polregion.pl 2 tygodni temu Tak, rozumiem, iż nie jesteście zobowiązani! Ale to przecież wasza własna krew! Naprawdę zostawicie chłopca zimą bez ciepłego ubrania? Saszku, czy ja cię tak wychowałam? naciskała teściowa. Telefon leżał na stole. Po kilku rodzinnych awanturach Szymo...
Szantaż, intryga i nieoczekiwany dar losu: Gdy nieznajoma kobieta pojawia się w gabinecie i wyznaje, iż jest w ciąży z mężem bezpłodnej bizneswoman, rozpoczyna się emocjonująca rozgrywka o pieniądze, honor i przyszłość – dramatyczna opowieść o szantażu, zdradzie, niezwykłej propozycji i spełnionym marzeniu o dziecku na tle współczesnej Warszawy

Szantaż, intryga i nieoczekiwany dar losu: Gdy nie...

newsempire24.com 2 tygodni temu Zamknęła komputer i przygotowywała się do wyjścia. Pani Joanno, przyszła do pani jakaś dziewczyna. Mówi, iż to sprawa osobista. Wpuść ją, niech wejdzie. Do gabinetu weszła niska, kręcona dziewczyna w krótkiej spódnicy. Dzień dobry. Nazywam się Dobrom...
Zrobiłem test DNA z powodu wątpliwości – teraz mojej rodziny już nie mam i żona od pięciu lat nie pozwala mi widywać dzieci.

Zrobiłem test DNA z powodu wątpliwości – teraz moj...

naszkraj.online 2 tygodni temu Dzień, w którym postanowiłem zrobić test DNA, będę pamiętał do końca życia. Często wracam do tamtych chwil w myślach, analizując wszystko od początku do końca. Poznałem Iwonę na studiach w Krakowie. Zakochaliśmy się w sobie, a kiedy okazało się,...
Syn nie jest gotowy zostać ojcem… „Latawica! Niewdzięczna Świnia!” — wrzeszczała matka na córkę Natalię, nie szczędząc epitetów. Zaokrąglony brzuszek córki tylko podsycał matczyną złość. — Wynoś się z domu i nie wracaj! Nie chcę cię tu więcej widzieć! Matka naprawdę wypędziła ją z domu. Bywało, iż już wcześniej wygnała ją za różne przewinienia. Teraz, gdy Natalia „wpadła”, usłyszała, żeby nie pokazywała się w domu, chyba iż zniknie jej brzuch. Zapłakana, z małą walizką swoich rzeczy, Natalia przydreptała do ukochanego — zagubionego chłopaka. Okazało się, iż Nazar choćby nie powiedział rodzicom, iż Natalia jest z nim w ciąży. Matka Nazara od razu zapytała, czy nie jest za późno na jakąś decyzję. I oczywiście było już za późno — brzuch był widoczny. Natalia była tak wstrząśnięta, iż była gotowa na wszystko, byleby ktoś jej pomógł. Choć miesiąc temu stanowczo nie zgadzała się z pomysłem matki, teraz cierpiała z rozpaczy i strachu o przyszłość. — Mój syn nie jest gotowy zostać ojcem — zdecydowanie powiedziała matka Nazara. — Jest młody, zniszczysz mu życie. Oczywiście, pomożemy, ile będziemy mogli. Teraz poprosiłam znajomą, żeby załatwiła ci miejsce w ośrodku dla takich jak ty — niechcianych, ciężarnych głupich dziewczyn. W ośrodku Natalia dostała swój pokój. W końcu mogła odetchnąć, uspokoić się i naprawdę odpocząć. Nikt jej nie dręczył, przygotowywano ją do porodu psychicznie i fizycznie, pracował z nią psycholog. Gdy wszystko się wydarzyło, a na ręce położono jej maleńki zawiniątek z córeczką, Natalia się przestraszyła, zaczęła panikować. Ale potem zaczęła przyglądać się dziecku — temu swoistemu cudowi — swojej malutkiej córeczce. Zbliżało się Boże Narodzenie, ale zamiast dobrych wieści Natalię uprzedzono — musisz szukać schronienia, bo twoje miejsce czeka na kolejną osobę. Z miesięczną Ewą na rękach Natalia siedziała w swoim pokoju nie mając pojęcia, jak mają dalej żyć — skąd brać pieniądze i do kogo pójść po nocleg. Serca matki Natalii nie poruszył choćby widok wnuczki, obu je wyrzuciła ze swojego życia. — No popatrz, córeczko, jaki smutny mamy dziś Wigilię… — cicho powiedziała Natalia do córki. Przecież tak bardzo kochała ten dzień! Jako dziecko biegała po kolędzie, znała wszystkie kolędy, zawsze w tym czasie zarabiała sporo pieniędzy, biegając z dzieciakami po całej okolicy. Chciała znów poczuć tę magię — przechodzić od domu do domu, śpiewając kolędy, poczuć świąteczny klimat. „A czemu nie?” — pomyślała młoda mama. — Dziecko mam spokojne, cieplutko je zawinę, przyczepię do siebie, pośpiewam, może i serce się rozjaśni. A kto mi nie otworzy — trudno, ich sprawa.” Nazajutrz po Wigilii Natalia wybrała się kolędować do spokojnej willowej dzielnicy. Jak przeczuwała, mieszkańcy niechętnie otwierali drzwi takiej nietypowej kolędniczce. Wszyscy czekali na kolędników chłopaków, tak jak każe tradycja. Ale tu i ówdzie udało się dostać do środka i kiedy Natalia śpiewała kolędy pięknie i z sercem, gospodarze obdarowywali ją hojnie — nie tylko pieniędzmi, ale i smakołykami. Szczególnie rozczulał ich widok maluszka. Rozumieli, iż kobieta z dzieckiem nie chodzi po domach z dobrego losu. Chodzenie od domu do domu było wyczerpujące. „Zajrzę jeszcze tylko do tej willi, może tam bogatsi, dostanę jakiś lepszy prezent” — pomyślała zadowolona Natalia. W kieszeni miała już sporą sumkę, co uspokajało jej nerwy. — Pozwolicie zaśpiewać kolędę? — zapytała, gdy gospodarz wpuścił ją do domu. Ale jego dalsze zachowanie zaskoczyło Natalię. Gdy tylko weszła, mężczyzna zapatrzył się w jej twarz, potem na dziecko. Zbladł, zachwiał się i usiadł niepewnie na kanapie. — Nadzieja? — zapytał cicho. — Co?… Nie, jestem Natalia… Pewnie mnie z kimś pan pomylił. — Natalia?… Ale jesteś taka podobna do mojej żony… — wyszeptał. — I to dziecko. To dziewczynka? — Tak. — I ja miałem córkę… Ale zginęły… w wypadku. A mi właśnie niedawno przyśniło się, iż wracają do mnie… A tu pani… czy to możliwe? — Ja… sama nie wiem, co powiedzieć… — Proszę, niech pani wejdzie, niech nie krępuje się! Bardzo proszę — niech opowie mi pani swoją historię… Na początku Natalia wystraszyła się nieznajomego. Był zbyt dziwny, zbyt emocjonalny. Ale zaraz potem pomyślała, iż i tak nie ma dokąd iść. Weszła do przestronnego pokoju, gdzie mieszkał samotny mężczyzna. Od razu zauważyła na ścianie zdjęcie kobiety z dzieckiem — rzeczywiście, zmarła żona była do niej bardzo podobna… Potem Natalia zaczęła opowiadać historię swojego życia. Mówiła, nie mogąc przestać, opisywała wszystko szczegółowo, choćby drobiazgi. Wreszcie znalazł się ktoś, kogo naprawdę interesował jej los. A mężczyzna tylko słuchał, łapał każde słowo, co jakiś czas zerkał na dziecko, które słodko spało i uśmiechało się przez sen. Najwyraźniej czuła, iż wróciła do domu, który już niedługo miał stać się jej własnym…

Syn nie jest gotowy zostać ojcem… „Latawica! Niewd...

newsempire24.com 2 tygodni temu Ladacznica! Niewdzięczna świnia! wrzeszczała matka na swoją córkę, Jadwigę, ile tylko miała sił. Zaokrąglony brzuszek dziewczyny tylko wzmagał złość matki, zamiast ją hamować. Wynoś się z domu i nie wracaj! Żebym cię więcej na oczy nie widziała! Matk...
Chińska populacja kurczy się i starzeje czwarty rok z rzędu

Chińska populacja kurczy się i starzeje czwarty ro...

dakowski.pl 2 tygodni temu Grok: Stan na styczeń 2026: Najbardziej prawdopodobna i najczęściej cytowana wartość to w tej chwili około 1,0–1,05 dziecka na kobietę.Chiny pozostają w ścisłej światowej czołówce państw o najniższej dzietności na świecie (obok Korei Południowej ~0,6...
Romek, Romeczku, mamy bliźniaki! — płakała Tania do słuchawki. — Urodziły się takie malutkie, po 2,5 kilograma każdy, ale są zdrowe, wszystko w porządku!

Romek, Romeczku, mamy bliźniaki! — płakała Tania d...

polregion.pl 2 tygodni temu **Dziennik zapiski męskie** „Romek, Romiczku, mamy bliźniaki!” płakała Kasia przez telefon. „Są takie malutkie, ważą po dwa i pół kilograma, ale zdrowe, wszystko w porządku!” „Na USG mówili, iż to bliźniaki” mruknął mężczyzna. „Chłopcy?” „Tak, chłopc...
Dwa wściekłe ataki na wolontariuszy przed szpitalem w Oleśnicy

Dwa wściekłe ataki na wolontariuszy przed szpitale...

stronazycia.pl 2 tygodni temu Podczas czwartkowej pikiety i Różańca przy Powiatowym Zespole Szpitali w Oleśnicy doszło do dwóch agresywnych ataków na modlących się.
W ten dzień wróciłam do domu i zobaczyłam w drzwiach mojego męża z walizkami. Niczego nie tłumacząc, poprosił, żeby go nie zatrzymywać, bo swojej decyzji zmieniać nie zamierza. Jeszcze mogłabym zrozumieć, gdyby zostawił mnie dla innej kobiety, ale on odszedł dlatego, iż się zmęczył i miał dość zajmowania się mną i naszym dzieckiem

W ten dzień wróciłam do domu i zobaczyłam w drzwia...

przytulnosc.pl 2 tygodni temu – Tak, jestem draniem i bardzo złym człowiekiem, ale mam jedno życie! I tak żyć nie chcę! – oznajmił Marek, stojąc w drzwiach z walizką i szykując się do wyruszenia…
Dwie kreski, milion myśli, setki pytań. Asystent Ciąży to codzienne wsparcie przyszłych mam.

Dwie kreski, milion myśli, setki pytań. Asystent C...

ladnebebe.pl 2 tygodni temu Są takie momenty w życiu, których nie da się opisać jednym zdaniem. Dwie kreski na teście to radość, wzruszenie i... milion pytań. Czy to normalne? Czy tak ma być? Czy wszystko jest w porządku? [...]
Chciałam jak najlepiej

Chciałam jak najlepiej

twojacena.pl 2 tygodni temu No problem! Heres your culturally adapted story in Polish, with all names, locations, and cultural elements adjusted while keeping the original meaning and tone: — Chciała dobrze Tak, wiem, iż nie musisz! Ale to twoja własna krew! Naprawdę zostawisz....
Bez Oferty: Wyjątkowe Okazje na Polskim Rynku!

Bez Oferty: Wyjątkowe Okazje na Polskim Rynku!

newsempire24.com 2 tygodni temu 12 listopada, poniedziałek Deszcz delikatnie stukał w parapet mojego wynajmowanego dwupokojowego mieszkania przy ulicy Marszałkowskiej. Patrzyłem, jak krople tworzą na szybie niepowtarzalne wzory, a w kuchni brzmiało brzęczenie naczyń Grażyna myła po...
Teściowie nie dają nam spokoju – wciąż próbują pogodzić mojego męża z byłą żoną, bo mają wspólnego syna. „Nie rozumiesz? To przecież jego dziecko!” – narzeka moja teściowa, nie akceptując naszego małżeństwa już od trzech lat.

Teściowie nie dają nam spokoju – wciąż próbują pog...

polregion.pl 2 tygodni temu Słuchaj, muszę Ci się wygadać o tej całej naszej rodzinnej telenoweli. Mam wrażenie, iż rodzice Adama nigdy nie pogodzą się z tym, iż ich syn już się rozwiódł. To już ponad cztery lata, a oni zachowują się, jakby rozwód...
Przypadków nie ma Po śmierci mamy minęły już cztery lata, ale Agata wciąż pamiętała gorycz i nieznośną tęsknotę. Zwłaszcza tamtego wieczoru po pogrzebie. Ojciec siedział przygaszony, zdruzgotany żalem, a Agata była już zmęczona łzami. W ich dużym, solidnym domu panowała przytłaczająca cisza. Agata miała wtedy szesnaście lat i wiedziała, jak trudno i boleśnie im obojgu, bo we troje byli szczęśliwi. Jan objął córkę i powiedział: – Musimy jakoś żyć dalej, córeczko, nic, przyzwyczaimy się… Minął czas. Agata zdobyła dyplom technika medycznego i niedawno zaczęła pracę w lokalnej przychodni. Mieszkała sama, bo jej ojciec rok wcześniej ożenił się ponownie i mieszkał w sąsiedniej wiosce. Nie była na niego zła, nie oceniała, życie to życie – ona przecież też kiedyś wyjdzie za mąż. Ojciec pozostało młody. Agata wysiada z autobusu w pięknej sukience i nowych butach – dziś u jej ojca, jej jedynej najbliższej osoby, urodziny. – Cześć, tatusiu – uśmiechnęła się radośnie Agata i serdecznie się przytulili w ogrodzie domu. Wręczyła mu prezent: – Wszystkiego najlepszego! – Witaj, kochana, chodź do środka, stół już zastawiony – weszli razem. – Agata, no wreszcie jesteś – z kuchni wychodzi Kasia, jej nowa macocha – bo dzieci już głodne. Jan mieszkał już od roku z nową rodziną. Kasia miała córkę Ritę, trzynastolatkę, złośliwą i pyskatą, oraz dziesięcioletniego syna. Agata bywała u nich rzadko, to był jej drugi raz w tym roku, starała się nie zwracać uwagi na zachowanie niemiłej Rity, której matka nigdy nie hamowała. Po życzeniach i pytaniach Kasia zaczęła wypytywać Agatę: – Masz kogoś? – Tak, mam. – Wesele już planujecie? Agacie zrobiło się niezręcznie od bezpośrednich pytań macochy: – Zobaczymy… – odparła zdawkowo. – Wiesz Agata – Kasia sztucznie się uśmiechnęła – rozmawialiśmy z twoim ojcem i uznaliśmy, iż nie będzie już cię wspierał finansowo. Za dużo ci daje, a my mamy dużą rodzinę. Wyjdź za mąż, niech cię ktoś inny utrzymuje. Twój tata ma teraz nową rodzinę, powinien się nami zająć, a ty już jesteś dorosła, pracujesz… – Kasia, proszę, zaczekaj – przerwał jej Jan – o tym inaczej rozmawialiśmy, już ci tłumaczyłem, iż córce daję mniej niż wam… Ale Kasia nie pozwoliła dokończyć i wybuchła: – Ty tylko dla córki jesteś jak bankomat, a my mamy przez to cierpieć… Jan milczał zawstydzony, Agacie zrobiło się słabo. Wybiegła na podwórko, usiadła na ławce, by się uspokoić. Urodziny były doszczętnie zepsute. Zaraz dołączyła Rita i usiadła obok. – Jesteś ładna – Agata skinęła tylko głową, nie miała ochoty gadać. – Nie miej żalu do mojej mamy, teraz jest nerwowa, bo jest w ciąży – uśmiechnęła się złośliwie dziewczynka. – Jeszcze mojej mamusi nie znasz, ale poznasz – roześmiała się i wróciła do domu. Agata wstała i odeszła. Spojrzała za siebie, ojciec stał na ganku i patrzył jej w ślad. Trzy dni później ojciec wraz z Kasią odwiedzili Agatę. – O, jaka niespodzianka, to może napijemy się herbaty? – zaproponowała. Kasia rozejrzała się po domu, przeszła się po pokojach. – Dom solidny, takich to ze świecą szukać w tej miejscowości. – No, mój tata ma złote ręce, sam budował z sąsiadem, z panem Wojtkiem, prawda tatusiu? – Daj spokój, córcia, jakie tam złote ręce, dla siebie się budowało. – Widzisz – odezwała się Kasia – naprawdę mi z nim dobrze. Ale właśnie po to przyjechaliśmy, by pogadać o domu. Agata od razu poczuła podstęp: – Nie zamierzam sprzedawać swojej części, tu się wychowałam, ten dom jest mi drogi – patrzyła wyzywająco na Kasię i ojca. – Ale rezolutna z ciebie dziewczyna – syknęła Kasia. – A ty co, Jan, nic nie powiesz? – Córuś, trzeba coś wymyślić. Mam teraz dużą rodzinę, dom mały, dziecko się urodzi… Sprzedamy dom, kupisz mniejszy, jak zabraknie, weźmiesz kredyt, pomogę spłacać – mówił ojciec, nie patrząc na córkę. – Tato, co ty mówisz?! – była w szoku. – Twój ojciec ma nową rodzinę! – wrzasnęła Kasia – pojmij wreszcie. To już nie jest twój dom. Sama zajmujesz za dużo miejsca, trzeba ustąpić i koniec. – Proszę nie krzyczeć – Agata wstała – i proszę was o wyjście. Po ich wyjściu było jej bardzo źle na duszy. Tak, ojciec ma prawo żyć własnym życiem, ale nie jej kosztem. Tego domu, gdzie mieszkała i jej mama, nie sprzeda. Później przyszedł jej chłopak, Artur – pracował w Policji. Gdy zobaczył Agatę, zdziwił się: – Przecież nie ma cię na twarzy, co się dzieje? Wpadła mu w ramiona i wypłakała się. Potem wszystko opowiedziała. Artur był spokojny, opanowany. – Twój tata to dobry człowiek, nie pójdzie przeciwko tobie. To Kasia nim manipuluje, on nie umie się jej postawić. Ty się nie martw, coś wymyślimy, skonsultuję się z prawnikiem z miasta, najważniejsze: nie zgadzaj się na sprzedaż. Jan nie mógł znaleźć sobie miejsca po powrocie. Na początku związek z Kasią był szczęśliwy, potem zaczęła być zła, coraz więcej żądała, planowała sprzedaż domu. Jan sam już żałował. Ale Kasia oświadczyła, iż jest w ciąży. Chciał zadzwonić do Agaty, uspokoić ją, i wtedy usłyszał rozmowę przez telefon – Kasia mówiła do kogoś: – Nie chce się zgodzić, musimy działać sami. Porozmawiam z nim jeszcze raz, jak nie, to wymyślę, co z nim zrobić… gwałtownie przerwała rozmowę, widząc męża. – Z kim rozmawiałaś? – Z koleżanką. – Kłamiesz, planowałaś sprzedaż domu. – Koleżanka zna fajnego pośrednika, sprzeda dobrze dom, Agata tylko się ucieszy z pieniędzy. – Powiedziałaś, iż coś wymyślisz z nim… – Chodziło mi o garaż – łgała w żywe oczy. Jan uwierzył, zły przeczucia minęły. Agata wracała późno z pracy, była już jesień. Artur nie mógł jej odebrać, miał dyżur. Prędko chciała dotrzeć do domu. Tuż przed domem zatrzymał się samochód, wysiadł potężny facet, gwałtownie zapchnął ją na tylne siedzenie i gwałtownie odjechali. Agata się przestraszyła. – Kim jesteście? Czego chcecie? – zapytała, ledwo powstrzymując łzy. – Może się pomyliliście? – w aucie wybuchnął śmiech. – W naszej branży nie ma przypadków… jeżeli zrobisz, co trzeba, tobie i ojcu nic się nie stanie – powiedział mężczyzna. – Co ma do tego mój ojciec? – Masz podpisać dokumenty, za dwa dni dostaniesz pieniądze za dom i się wyprowadzisz. Kupiec już jest. – To nielegalne, niczego nie podpiszę, pójdę na policję, nie sprzedam domu! – poczuła cios w szczękę, poczuła krew w ustach. – Twojej policji się nie boimy, a waszego faceta tym bardziej – zaśmiał się mężczyzna. – Nie podpiszesz, pożegnasz się z życiem. Twój narzeczony będzie miał co prowadzić śledztwo, a jak on też przeszkodzi… Auto zatrzymało się na końcu wioski, mężczyzna podał jej papiery, oświetlając latarką: – Podpisuj, tylko nie poplam krwią. To jutro będzie u notariusza. Nagle Agata zobaczyła przez szybę światła radiowozu, potem kolejnego. Kierowca próbował uciec, ale nie dał rady i wylądował w rowie. Okazało się, iż Artur poprosił kolegę, żeby miał Agatę na oku, gdy wraca późno. Gdy zobaczył, jak wsadzają ją do samochodu, natychmiast zawiadomił Artura i ruszyły za nimi patrole. Jak się potem okazało, ten potężny facet był kochankiem Kasi i to z nim była w ciąży. Oboje chcieli zdobyć dom Jana, bardzo im się podobał i liczyli na duże pieniądze. Gdyby nie Agata – już by go mieli. Z Janem rozprawiliby się później… Minęło trochę czasu. Wszystko wróciło do normy. Jan rozwiódł się, wrócił do domu. Dalej prowadził własny biznes z częściami samochodowymi. Wieczorami przy stole siedzieli we troje: Jan, Agata i Artur. Ten dom stał się dla Jana jeszcze cenniejszy. – Tato, nie przejmuj się, nie będziesz sam – żartowała Agata. – Córcia, powiedz prawdę, wychodzisz za mąż? – Oświadczyłem się Agacie – wtrącił się Artur – a ona się zgodziła. Już złożyliśmy papiery, ślub niedługo – spojrzeli na siebie i roześmiali się. – Tato, choćby jak zamieszkam z Arturem, będziemy cię często odwiedzać. Przecież zostajemy w okolicy… – Ech, córeczko, wybacz mi wszystko, narobiłem głupot… – spojrzał na zdjęcie zmarłej żony ze łzami w oczach. – Daj spokój, tato. Wszystko jest dobrze. A będzie jeszcze lepiej. Dziękuję za przeczytanie, za subskrypcję i wsparcie. Życzę Ci powodzenia w życiu!

Przypadków nie ma Po śmierci mamy minęły już czter...

twojacena.pl 2 tygodni temu Przypadków nie ma Minęły prawie cztery lata od śmierci mojej mamy, a ja wciąż pamiętam tamtą gorycz i nieznośną tęsknotę. Najbardziej po pogrzebie, kiedy w domu zaległa ciężka cisza. Ojciec, pan Stanisław, siedział przygarbiony, przytłoczony żalem, a...
Godzina w kolejce u ginekologa: młodzi przyszli rodzice po liceum testują cierpliwość wszystkich, wybierają imię dla syna i planują pierogi

Godzina w kolejce u ginekologa: młodzi przyszli ro...

naszkraj.online 2 tygodni temu Słuchaj, muszę Ci opowiedzieć, co ostatnio przeżyłam w przychodni, bo aż nie mogłam się nadziwić! Byłam u ginekologa, wiesz jak to bywa wielka kolejka, lekarz oczywiście miał poślizg. A za mną stała młodziutka dziewczyna w zaawansowanej ciąży, wygląd...
Wściekła się na kobietę na sali gimnastycznej. Potem zrozumiała, dlaczego

Wściekła się na kobietę na sali gimnastycznej. Pot...

mamadu.pl 2 tygodni temu Na sali gimnastycznej pewna kobieta doprowadziła ją do szału swoim chaotycznym zachowaniem. Z irytacją obserwowała, jak krąży wokół dziecka i zakłóca zajęcia. Dopiero po chwili dotarło do niej, iż ta kobieta robiła dokładnie to, co ona sama robiła pr...
Trzy lata po tym, jak mąż zostawił mnie dla przyjaciółki, nasze niespodziewane spotkanie na ulicy wywołało uśmiech na mojej twarzy

Trzy lata po tym, jak mąż zostawił mnie dla przyja...

polregion.pl 2 tygodni temu Trzy lata po tym, jak mąż zostawił mnie dla przyjaciółki, nasze niespodziewane spotkanie na ulicy wywołało uśmiech na mojej twarzy Mój mąż porzucił mnie dla mojej przyjaciółki z dzieciństwa po tym, jak poroniłam trzy lata później spotkałam ich na...

Popularne

Nie ma mieszkania, nie ma dzieci. „Narasta frustracja młodego pokolenia”

Nie ma mieszkania, nie ma dzieci. „Narasta frustracja młodeg...

6 dni temu 140
Trochę dodaj, trochę odejmij; myślisz, że to zwykły banał? Wyprowadza z równowagi nawet dorosłych

Trochę dodaj, trochę odejmij; myślisz, że to zwykły banał? W...

2 dni temu 129
Nauczycielka z Kielna wraca do pracy. "Nie ma żadnych zarzutów", ale sprawa jest w toku

Nauczycielka z Kielna wraca do pracy. "Nie ma żadnych zarzut...

5 dni temu 126
Lista imion, które są hitem wśród rodziców. "Wracają na szczyt popularności"

Lista imion, które są hitem wśród rodziców. "Wracają na szcz...

1 dzień temu 114
Absurdalny egzamin na UMED w Łodzi. Student, który go nie zdał, idzie do sądu

Absurdalny egzamin na UMED w Łodzi. Student, który go nie zd...

5 dni temu 110
English (US) English (US) · Polish (PL) Polish (PL) · Russian (RU) Russian (RU) ·
Kontakt · Regulamin · O nas ·

© Dziecko 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone.