Ciąża

Obsesja na punkcie ocen może zniszczyć dziecko. Prowadzi do perfekcjonizmu i lęków

Obsesja na punkcie ocen może zniszczyć dziecko. Pr...

mamadu.pl 2 tygodni temu Przez siedem lat Jennifer Breheny Wallace badała uczniów odnoszących największe sukcesy i ich rodziny. Okazało się, iż nadmierne skupienie na ocenach i wynikach może prowadzić do perfekcjonizmu, lęku i poczucia, iż miłość rodziców zależy od osiągnięć...
Żona mojego brata, w czwartym miesiącu ciąży i z trójką dzieci, zażądała, byśmy oddali im naszą dwupokojową własnościową kawalerkę, bo sami dzieci jeszcze nie mamy – groziła choćby utratą ciąży, gdy odmówiłam

Żona mojego brata, w czwartym miesiącu ciąży i z t...

naszkraj.online 2 tygodni temu Jestem w małżeństwie już od dziesięciu lat. Razem z mężem mieszkamy w dwupokojowym mieszkaniu w Warszawie. Spłacamy kredyt hipoteczny. Na razie nie zdecydowaliśmy się na dzieci, bo chcemy najpierw stanąć stabilnie na nogi. Mój brat także jest żonaty....
Porodówkowy Armagedon

Porodówkowy Armagedon

piotrkoj.pl 2 tygodni temu Zapaść porodówek zaczęła się po cichu właśnie w Małopolsce — i dziś to nasz region jest najboleśniej dotknięty likwidacjami. Do listy miast bez porodówek dołączają teraz Wadowice. Najbliższe działające oddziały są w Suchej Beskidzkiej, Myślenicach, K...
– A co my tu robimy? Czemu włazimy do cudzego domu?

– A co my tu robimy? Czemu włazimy do cudzego domu...

twojacena.pl 2 tygodni temu A co my tu robimy? Dlaczego włazimy do cudzego domu? Koniec, Anno, między nami wszystko skończone! Chcę prawdziwej rodziny, dzieci. Ty nie możesz mi tego dać. Czekałem długo, znosiłem. Potrzebuję syna. Już złożyłem pozew o rozwód! Masz trzy dni...
Sąsiedzi z naszej kamienicy postanowili pokazać, kto tu naprawdę rządzi – i to zupełnie bez powodu!

Sąsiedzi z naszej kamienicy postanowili pokazać, k...

polregion.pl 2 tygodni temu Dziś znowu wróciły do mnie wspomnienia sprzed pięciu lat. To był czas olbrzymich zmian i nadziei, ale też irytujących problemów, które przyszły razem z nową codziennością. Mieliśmy już wtedy z Marcinem dwójkę dzieci Anię i Zuzię. Gnieździliśmy się ws...
Anioł Stróż w polskiej tradycji – Ochrona i tajemnice niewidzialnych pomocników

Anioł Stróż w polskiej tradycji – Ochrona i tajemn...

naszkraj.online 2 tygodni temu Dziennik, 12 kwietnia Nie pamiętam, kim byli moi rodzice. Ojciec zostawił matkę w ciąży i po tym zniknął, a ja nie miałam pojęcia, kim jest. Mama odeszła, gdy miałam rok. Nagła diagnoza nowotworu zgasła w nas jak świeca. Wychowywała...
Rolnik jechał konno z narzeczoną… i zamarł na widok swojej ciężarnej byłej żony targającej drewno… Jan spokojnie jechał konno przez wieś ze swoją nową narzeczoną, gdy zobaczył ją — swoją byłą żonę, Annę, niosącą drewno do stodoły z pokaźnym, siedmiomiesięcznym brzuchem. W ułamku sekundy, licząc lata i miesiące, Jan poczuł, jak krew w żyłach zamarza. Ten dzieciak, to dziecko było jego, a on nie miał o tym bladego pojęcia. Były czasy, gdy rozwody były społecznym skandalem. Rozstanie oznaczało wstyd dla obu rodzin, rozwódki pokazywano palcami na rynku, a rozwodnicy spotykali się z podejrzliwością. Ale bywały też wyjątki, rozwody nie z powodu zdrady czy przemocy, a zwyczajnej niezgodności dwóch dobrych osób o różnych pragnieniach. Jan i Anna byli właśnie takim przypadkiem. Wzięli ślub młodo — on miał 26 lat, ona 23. Przez pierwsze lata myśleli, iż są zakochani. Razem prowadzili rodzinną posiadłość odziedziczoną po ojcu Anny: 10 hektarów żyznej ziemi, sady, pole, skromny dom, ale pełen ciepła. Anna kochała tę ziemię całym sercem. Wstawała z pierwszym pianiem koguta, znała każdy owocowy drzew, każdą ścieżkę, każdy kamień. To jej wystarczało, dom, praca i miejsce do życia. Ale Jan chciał więcej. Marzył o rozwoju, kupnie kolejnych hektarów, interesach w mieście, zatrudnieniu ludzi, budowie czegoś, co przetrwa pokolenia. “Mamy dość, po co ci więcej?” pytała Anna. “Bo chcę zbudować coś wielkiego, coś co zostanie po nas” — odpowiadał. “To, co mamy, też może przetrwać pokolenia, jeżeli o to zadbamy”. ale Jan nie słuchał, Anna nie ustępowała. Kłótnie stawały się coraz bardziej dotkliwe, choć nigdy brutalne. Każde ciągnęło w swoją stronę, aż pewnej nocy po ośmiu latach związku, usiedli naprzeciwko siebie z pustym wzrokiem. “Nie możemy tak dalej”, powiedział zmęczonym głosem Jan. “Wiem”, odpowiedziała Anna ze łzami w oczach, “ty chcesz jednego, ja drugiego i żadne z nas nie chce się zmieniać”. “Nie, nie chcemy się zmieniać”. “Co więc zrobimy?” Anna wzięła głęboki oddech. “Rozwiedziemy się spokojnie, bez żalu, bo jeszcze jest między nami szacunek”. Tak zrobili. Rozwód przebiegł w zgodzie. Jan oddał Annie gospodarstwo, zabrał swoją część oszczędności i ruszył w swoją stronę. Anna została na ziemi, Jan przeniósł się do pobliskiego miasta, zaczął inwestować, kupować kolejne działki, spełnił swoje marzenie. Trzy tygodnie po rozwodzie poznał Martę — córkę bogatego ziemianina, piękną, wykształconą, oraz co najważniejsze, mającą podobne ambicje jak on. Po pół roku się zaręczyli. Jan był przekonany, iż tym razem znalazł kogoś, kto go rozumie, z kim do końca życia będzie zdobywać świat wielkich biznesów. Nie wiedział, iż Anna trzy tygodnie po rozwodzie odkryła, iż jest w ciąży. Nie wiedział, iż próbowała u niego być, żeby powiedzieć mu o dziecku. Nie wiedział, iż gdy Anna zapukała do jego mieszkania, Marta otworzyła drzwi i chłodno oznajmiła: “Jan nie chce cię widzieć. Buduje nową przyszłość bez ciebie”. Anna ze złamanym sercem i urażoną dumą uznała, iż skoro on wymienił ją w trzy tygodnie, ona może wychować dziecko sama. Od tamtej pory nie wróciła. Przez kolejne osiem miesięcy Anna pracowała na polu, jej brzuch rósł, ludzie ze wsi patrzyli z współczuciem, niektórzy z pogardą. Ale trzymała głowę wysoko. Miała pomoc sąsiada — pana Adama, wdowca po sześćdziesiątce, dobrego człowieka, który pomagał jej przy najcięższych pracach. Wiejska położna, pani Krystyna, regularnie kontrolowała jej stan. Dziecko było zdrowe — Anna też. I wtedy, w pewien wiosenny dzień, gdy słońce świeciło, a powietrze miało zapach kwitnących jabłoni, Jan jechał z Martą przez wiejskie pola, pokazywał jej okolicę, plany nowych zakupów. Zobaczył Annę, idącą z domu do stodoły z ramionami pełnymi drewna i ogromnym brzuchem. Jan szarpnął wodze. Koń stanął dęba. Marta spojrzała zaskoczona. “Co się stało?” Jan nie odpowiadał. Nie spuszczał wzroku z Anny. Ona go nie zauważyła, skupiona, by nie potknąć się o korzeń. Jan błyskawicznie liczył miesiące… Osiem miesięcy po rozwodzie, siedem miesięcy ciąży, może prawie osiem? To dziecko było jego. On nie miał pojęcia. jeżeli chcesz poznawać takie historie, subskrybuj nasz kanał i napisz, skąd nas oglądasz — razem przejdziemy ścieżki, które ukształtowały duszę naszej polskiej ziemi. Jan zsiadł z konia bez słowa. Nogi się pod nim uginały. Marta zeszła również, zdezorientowana. “Jan, co się dzieje? Wyglądasz jakbyś zobaczył ducha!”. Ale Jan już szedł gwałtownie w stronę Anny. Ona zauważyła go w połowie drogi, zatrzymała się. Na jej twarzy przemknął cień zaskoczenia, potem coś głębszego — lęk, złość, wstyd. Jan podszedł blisko niej, spojrzał na brzuch, potem na twarz. “Anna…”. Unieśli podbródki z dumą. “Jan, domyślasz się”, sarknęła Anna. “Od kiedy jesteś…?” “Prawie osiem miesięcy”. Jan znowu liczył i czuł, iż łamie się w środku. “To… moje”. Nie pytał, stwierdził. Anna milczała, ale odpowiedź była w jej oczach. “Dlaczego mi nie powiedziałaś?” Głos się jej łamał. “Próbowałam.” “Kiedy?” “Nie przyszłeś.” “Przyszłam trzy tygodnie po rozwodzie. Zapukałam. Twoja narzeczona otworzyła. Powiedziała, iż jesteś zajęty budowaniem nowego życia. Bez mnie.” Marta stała w oddali, ale wystarczająco blisko, żeby słyszeć. W jej oczach pojawiło się coś nowego — poczucie winy. “Bo tak powiedziałaś…” — Jan wykrztusił. “To prawda. Nie chciałam, żeby wracała. Ty budowałeś nowe życie, nie potrzebowałeś się oglądać w przeszłość.” “To nie była twoja decyzja. Anna była w ciąży z moim dzieckiem!” “Nie wiedziałem…” “Wyglądała na skrajnie zdesperowaną. Myślałam, iż chce cię odzyskać.” Anna upuściła drewno, zacisnęła pięści. “Nie chciałam cię odzyskać — chciałam powiedzieć, iż jestem w ciąży! Ale kiedy zobaczyłam, iż tak łatwo mnie wymieniłeś, stwierdziłam, iż nie musisz nic wiedzieć.” “Musiałem wiedzieć. To moje dziecko!” Anna gorzko się uśmiechnęła. “Nie jest tylko twoje. To ja noszę je przez osiem miesięcy. Ja pracuję, by zapewnić mu przyszłość, ja nie śpię nocami, czując kopnięcia. Ty? Byłeś zbyt zajęty ‘nowym życiem'”. “Bo nie wiedziałem!” “Można było wiedzieć, gdybyś nie ruszył się tak szybko. Trzy tygodnie, Jan, wystarczyło…” “Nie byłem gotowy…” Marta przerwała chłodno: “Nie jestem zamiennikiem, tylko lepszą wersją”. Anna spojrzała na nią z pogardą. “Lepsza, co manipuluje i kłamie? Bardzo szlachetna…” Jan podniósł ręce: “Wystarczy! Obie — to za dużo.” Spojrzał na Annę. Dopiero teraz dostrzegł ile przeszła. Była chudsza, zmęczona, miała nowe odciski. Ubranie proste, zacerowane. Poczuł wstyd i przytłaczającą winę. “Anna, pozwól mi pomóc — finansowo, pracą, czymkolwiek…” “Nie potrzebuję niczego od ciebie.” “Przecież widzę. Jesteś w ciąży, dźwigasz drewno. To niebezpieczne…” “To moja ziemia, mój dom, moje dziecko.” Anna zamknęła oczy, oddychając głęboko. “To był nasz syn. Teraz jest mój. Bo wybrałam, by go mieć sama i sama go wychowam.” “Nie możesz…” “Mogę i zrobię to.” Schyliła się po drewno. Jan pochylił się — “Pozwól mi…” “Nie dotykaj mnie!” Moc w jej głosie rozbroiła go. Anna ułożyła drewno w ramionach, spojrzała na Jana z bólem i determinacją. “Jan, poszedłeś dalej. Wybrałeś nowe życie, nową narzeczoną, wielkie plany — i dobrze. To zawsze było twoje marzenie. Ale ja też poszłam dalej. Z moją ziemią, prostym życiem i tym dzieckiem. Nie chcę, żebyś wracał przez poczucie winy czy obowiązku.” “To nie wina, to moja odpowiedzialność. To mój syn!” “Był. Ale gdy zamknąłeś przede mną drzwi, gdy zaręczyłeś się z nią, gdy budowałeś nowy świat bez miejsca dla mnie — przestałeś mieć prawo pytać o tę część mojego życia.” Obróciła się na pięcie i poszła do domu. Jan stał ogłupiały, zdruzgotany, pełen wyrzutów sumienia. Marta podeszła: “Jedziemy”. Jan był jak w transie, bo wiedział, iż właśnie wszystko się zmieniło. jeżeli ta opowieść cię poruszyła — zostaw komentarz i napisz, co myślisz. Następny rozdział już nadchodzi.

Rolnik jechał konno z narzeczoną… i zamarł na wido...

newsempire24.com 2 tygodni temu Dawno temu, w okolicach Mazowsza, w czasach gdy rozwody były nie lada skandalem, a opinię wsi i rodzin ceniło się niemal święcie, wydarzyła się historia, którą dziś pamiętamy z dreszczem i refleksją. Rolnik imieniem Stanisław jechał konno wraz ze...
Nigdy Cię nie oddam. Opowieść Ojczym nigdy ich nie skrzywdził. Przynajmniej nie wyrzucał im chleba, nie wyzywał za szkołę, tylko czasem na Anię krzyczał, gdy wracała później niż ustalono. – Obiecałem Twojej mamie, iż się Tobą zaopiekuję! – wrzeszczał, gdy Ania nieśmiało przypominała, iż jest już pełnoletnia. – Ja wiem lepiej, co Ci wolno! Dorosła się znalazła! Myślisz, matura i wolność? Najpierw znajdź porządną robotę, a dopiero dorosłą zgrywaj! Potem, gdy już ochłonął, mówił spokojniej. – On Cię zostawi, zobaczysz… Widziałem, kto po Ciebie przyjeżdża. Samochód drogi, buźka ładna, po co mu taka zwykła dziewczyna jak Ty, Ania? Jeszcze się zapłaczesz, zapamiętaj moje słowa. Ania ojczymowi nie wierzyła. Olek był przystojny, studiował na trzecim roku, płatne co prawda, ale Ania też by tak chciała. Ona nie dostała się na konkurs, w technikum jej się nie podobało – rozdawała ulotki, roznosiła gazety, uczyła się do matury. Tak właśnie poznała Olka – podała mu ulotkę, wziął jedną, drugą, trzecią i powiedział: – Proszę Pani, ja wezmę wszystkie, a Pani idzie z nami do kawiarni? Nie wiadomo co w Anię wstąpiło – zgodziła się. Ulotki nie wyrzuciła po drodze, upchnęła w plecaku, potem będąc w domu wrzuciła do zsypu. W kawiarni Olek przedstawił ją swoim znajomym, poczęstował pizzą i lodami. One z siostrą takie smakołyki jadły tylko na urodziny – pieniędzy nie mieli, a ojczym nie pozwalał ruszać emerytury, mówił, żeby zachować na czarną godzinę. Pensję miał w porządku, ale połowę wydawał na samochód, drugą przegrywał. Ania nie narzekała – ważne, iż nie wyrzucił ich z mieszkania, dom był jego, maminy sprzedali, gdy zachorowała. Chciała czekoladek, pizzy, słodkiej coli, ale jak coś dostawała, oddawała siostrze. choćby u Olka w kawiarni pytała – czy może zabrać kawałek pizzy dla siostry? Olek się zdziwił, ale kupił jej całą pizzę i wielką czekoladę z orzechami. Ojczym się mylił, Olek był dobry. Przy nim Ania czuła własną „niemożność”, zaczęła się jeszcze mocniej przygotowywać do egzaminów, znalazła pracę jako kasjerka. Tam płacili dobrze – kupiła sobie porządne jeansy i fryzurę w prawdziwym salonie, żeby Olek ją nie wstydził. Gdy zaprosił ją na działkę, wiedziała, co się wydarzy, ale się nie bała – przecież nie jest dzieckiem. Kochała go, on ją. Tylko ojczym się bał, nie chciał puścić, ale sam potem wracał coraz później, albo wcale. Wiedziała, gdzie nocuje – u sąsiadki, pielęgniarki, którą próbował poderwać od lat. To choćby jej się opłaciło – siostra wprawdzie płakała, gdy została sama na noc, ale Ania kupiła jej czekoladę, chipsy i colę, więc się pogodziła. Że jest w ciąży, Ania dowiedziała się późno. Nigdy nie pilnowała cyklu, nikt jej nie nauczył. Dopiero druga kasjerka, pani Weronika, zażartowała: – Co się świecisz, brzuch zaokrąglony – nie w ciąży czasem? Śmiechem na żart, a wieczorem kupiła test. Dwie kreski – nie wierzyła! Niemożliwe! Olek się nie ucieszył. Powiedział, iż to zły moment, dał pieniądze na lekarza. Ania przepłakała noc, poszła – ale za późno, szesnasty tydzień. Stało się podczas działki, a myślała, iż pierwszy raz „nie można”. Przez pewien czas ukrywała przed ojczymem, ale brzuch gwałtownie rósł. Musiała powiedzieć. Jak krzyczał! – Gdzie ten Twój chłopak? Zamierza się żenić? Ania spuściła wzrok. Olek zniknął – gdy dowiedział się, iż dziecko trzeba zostawić, zniknął. – Wiedziałem, Ania… – mruknął ojczym. – Musisz urodzić i zostawić w szpitalu. Dodatkowa buzia mi niepotrzebna. Poza tym… Żenię się. Lubie też w ciąży, bliźniaki będą. Trzy małe dzieci w jednym mieszkaniu? Niemożliwe. – Ona tu zamieszka? – zdziwiła się Ania. – A gdzie? Będzie moją żoną. To nie żartował. Zapowiadał, iż je wyrzuci, jeżeli przyjdzie z dzieckiem. Ania wiedziała, iż to Lu­ba mu włożyła do głowy, ale to nie zmieniało faktów – nie mogła zostawić dziecka. – Nie martw się… – powiedziała Luba. – Takie dziecko zaraz znajdzie rodziców, będą je kochać. Ania płakała, dzwoniła Olkowi, próbowała znaleźć dla nich miejsce, ale nie mogła. Wtedy pani Weronika, wskazując na żałobną parę, powiedziała: – Tyle lat minęło, a oni wciąż w czerni. Całe życie w żałobie… Powinni mieć kolejne dziecko. Albo zaadoptować. Ania często ich widziała. Byli mili, tylko smutni. Potem dowiedziała się – ich córka zginęła w autobusie na wycieczce, była o tym głośna sprawa. On lekarz, ona nauczycielka angielskiego. Wszyscy znosili im aniołki – ich córka kupiła figurkę anioła na tej wycieczce, trzymała w dłoni gdy zginęła. Potem wszyscy zaczęli przynosić im aniołki. Pani Weronika mówiła, iż z początku bała się, czy to nie jeszcze boleśniejsze, ale wydaje się, iż im to pomagało. Ania oglądała kiedyś film, w którym dziewczyna oddaje dziecko bezdzietnej parze. Ci mogli mieć dzieci, pewnie nie chcą już, ale myślała o nich nieustannie. Była już w ósmym miesiącu, pracowała, nie chciała tracić stanowiska. Ta para stała przy jej kasie. Mężczyzna powiedział: – Proszę pani, nie czas na urlop macierzyński? Jeszcze pani tu urodzi! Było jej ciężko, bolały plecy, nogi puchły. Nikt nie pytał, jak się czuje – tylko lekarz, ale to się nie liczyło. Troska tego pana wydała się Ani wzruszająca, łzy napłynęły jej do oczu. Kilka dni później mężczyzna pomógł jej z zakupami. Przeszła przez murę skrępowana, ale miła. Poczuła, iż jest dobrym człowiekiem. Aniołka zobaczyła w sklepie na wyprzedaży. Kupiła, potem spytała panią Weronikę o adres i poszła. Gdy zadzwoniła, przestraszyła się – może nie powinna, może to nie na miejscu… Ale kobieta rozpoznała ją, uśmiechnęła się. Ania wręczyła figurkę, głowa schowana w ramionach, bała się, iż zostanie wyrzucona albo zwyzywana. Ale nie – kobieta przyjęła aniołka i powiedziała: – Wchodź. Chcesz herbaty? Przy herbacie opowiedziała Ani całą historię, którą już znała, ale z jej ust brzmiała boleśniej. – Dlaczego nie adoptowaliście? – wyszeptała Ania. – Miałam bardzo ciężki poród. Usunięto mi macicę, nie mogę mieć dzieci. Nie wypadało pytać dalej, ale dodała: – Próbowaliśmy adopcji, choćby ukończyliśmy kurs. Ale w ostatniej chwili nie mogłam. Prosiłam córkę o znak. Nic się nie wydarzyło. W tym momencie spadł dźwięk jakby rozbitego szkła. Kobieta zadrżała. Poszły do pokoju. Ania bała się, iż zastanie tam „grób”, mnóstwo świec i fotografii. Ale była tylko jedna fotografia, światło, ani świec, ani „grozy”, tylko figurki aniołków. Jeden spadł – rozbił się właśnie ten, który kiedyś trzymała córka. To był znak. Ania donosiła ciążę. Luba mieszkała już u nich, jej bliźniaki były w szpitalu – dwa piękne łóżeczka z kokosowym materacem. Dla Ani nikt nic nie kupił – miała zostawić dziecko w szpitalu. Siostra wieczorem szeptała: – Nie można by jej ukryć? Żeby nikt nie wiedział, iż to Twoja córeczka. Będę pomagać. Ania chciała płakać, ale przy siostrze się powstrzymywała. List napisała wcześniej – opisała, iż nie może wychowywać dziecka, iż jest zdrowe, niech się nie martwią. Przypomniała o znaku – figurce aniołka. Dołączyła wszystkie swoje oszczędności – tyle, ile mogła, ludzie porządni, to wystarczy. Ze szpitala wypisywali rano, ale zostawić dziecko od dnia było trudno. Cały dzień siedziała w centrum handlowym, choć bolało ją siedzenie, kręciło się w głowie. Najważniejsze było znaleźć jej córce kochających rodziców. Gdy centrum zamknięto, jeszcze siedziała na ławce, czekała na zmrok. Gdy zapadły ciemności, weszła do klatki – przecisnęła się za panem z psem. Córeczkę niosła w nosidełku, kupionym z własnych pieniędzy, przyniesionym przez panią Weronikę na wypis. Ułożyła nosidełko tak, by drzwi nie uderzyły, wsunęła pod kocyk list i pieniądze, chciała już zadzwonić i uciec, kiedy drzwi otworzyły się same. Stał w nich pan – ojciec zmarłej dziewczynki. – Co tu robisz? Ania podskoczyła ze strachu. Zauważył nosidełko. – Co to? Łzy popłynęły same. Ania opowiedziała wszystko – o Olku, który ją porzucił, o ojczymie, który trzymał je z siostrą przez siedem lat, teraz się ożenił, ma bliźniaki, o Lubie, która kazała zostawić dziecko. Pan wysłuchał. Potem powiedział: – Galina śpi, nie chcę jej budzić. Porozmawiamy rano. Chodź, pościelę Ci w salonie. Spać w pokoju pełnym aniołków było dziwnie. Ale Ania zasnęła od razu, tuląc córeczkę. Obudziła się – córki nie było. W tej chwili zrozumiała, iż nie może jej zostawić. Nigdy. Chciała biec, szukać, zabrać ją… Gdy ruszyła do wyjścia, pojawiła się Galina z dziewczynką na rękach. – Masz, nakarm ją. Ukołysałam, chciałam Cię dać spać, ale długo nie wytrzyma. Ania nie patrzyła jej w oczy – bała się, iż już podjęli decyzję, iż ją adoptują. Jak powiedzieć, iż się zmieniło? – Ile lat ma Twoja siostra? – spytała Galina. – Dwanaście – zdziwiła się Ania. – Myślisz, iż zgodzi się zamieszkać z nami? Ania spojrzała na Galinę – co? – Saszka wszystko mi powiedział. Że nie macie gdzie mieszkać, ojczym Was wyrzuca. Pomyślałam, iż jeżeli siostra zostanie, zrobią z niej służącą. Niech zamieszka z nami. – Co znaczy „też”? – wyjąkała Ania. Galina skinęła głową na figurkę – posklejana, dziwna, ale rozpoznawalna. – Myślę, iż to był znak. Że powinniśmy Wam pomóc. Miejsca dużo, przychodźcie. Pomogę Ci z córeczką. A takie głupoty zostaw. Matka i dziecko nie mogą być rozdzieleni. Ani było tak radośnie, i tak wstyd, iż znów płonęły jej policzki. – Więc zgadzasz się? Ania pokiwała głową, chowając twarz w kocyku córki, by Galina nie zobaczyła łez…

Nigdy Cię nie oddam. Opowieść Ojczym nigdy ich nie...

newsempire24.com 2 tygodni temu Ojczym nigdy ich nie krzywdził. Przynajmniej nie wypominał im chleba czy nie robił awantur za szkołę, jedynie czasami, kiedy Agnieszka wracała później niż powinna, potrafił zrobić awanturę. Obiecałem twojej mamie, iż będę się tobą opiekował! krzyczał...
Wykorzystujesz babcię! Opiekuje się twoim dzieckiem, a mojego choćby w weekendy nie bierze – rodzinny dylemat Laury, gdy niespodziewanie trafiła do szpitala z powodu ciąży, a jedyną pomocą przy czteroletnim synku została siedemdziesięcioletnia babcia, podczas gdy siostra domagała się tej samej opieki dla swojej dwuletniej córki

Wykorzystujesz babcię! Opiekuje się twoim dzieckie...

naszkraj.online 2 tygodni temu Wykorzystujesz babcię. Opiekuje się twoim dzieckiem, a mojego choćby w weekend nie przyjmie. Czasami życie stawia przed nami wyzwania, które wymagają szybkiego rozwiązania. Właśnie w takiej sytuacji znalazła się Agnieszka. Mój synek ma już cztery lat...
Brat zaprasza na urodziny, ale jego żona urządza awanturę

Brat zaprasza na urodziny, ale jego żona urządza a...

newsempire24.com 2 tygodni temu Mój brat Krzysztof ożenił się sześć lat temu. Od tamtej pory ani ja, ani nasi rodzice nie postawiliśmy stopy w progu ich domu. Wszystkie święta, urodziny i rodzinne spotkania niezmiennie realizowane są u rodziców w ich przestronnym domu na...
Zanim Powiemy Do Widzenia

Zanim Powiemy Do Widzenia

naszkraj.online 2 tygodni temu Aleksander Kowalski uwielbia swoją żonę Grażynę. Nie może się od niej oderwać. Od sześciu lat mieszkają razem w małym mieszkaniu w Warszawie, ale nie mają jeszcze dzieci. Grażyna jest o siedem lat młodsza od Aleksandra; połączyła go małżeństwo zaraz....
Kim był ks. Stanisław Tworkowski, autor antyaborcyjnej książki „Kainka”?

Kim był ks. Stanisław Tworkowski, autor antyaborcy...

stronazycia.pl 2 tygodni temu Żartując, mawiał o sobie niekiedy, iż był pierwszym Polakiem urodzonym w XX w. Dokładnie 125 lat temu, 1 stycznia 1901 roku (jako najstarszy z kilkanaściorga rodzeństwa) urodził się ksiądz prałat i pułkownik Stanisław Tworkowski.
Jakie to ma znaczenie, kto opiekował się babcią! Mieszkanie prawnie należy do mnie! – kłóci się ze mną moja mama.

Jakie to ma znaczenie, kto opiekował się babcią! M...

twojacena.pl 2 tygodni temu Kto się opiekował babcią, to nie ma znaczenia! Mieszkanie i tak należy do mnie! spierają się moja matka i ja. Moja matka grozi mi procesem sądowym. Dlaczego? Bo mieszkanie po babci nie należy do niej ani do mnie, tylko...
"Na Wspólnej", odc. 4146. Darek sprawdza zaświadczenie o ciąży Kaliny. To, co robi potem zaskakuje [PRZED EMISJĄ w TV]

"Na Wspólnej", odc. 4146. Darek sprawdza zaświadcz...

tvn.pl 2 tygodni temu W odcinku 4146 serialu "Na Wspólnej" Darek Żbik, który do tej pory nie odpuszczał Kalinie, nagle decyduje się na przeprosiny. Wszystko dzieje się po sprawdzeniu zaświadczenia o ciąży Kaliny, które okazuje się autentyczne. Spotkanie przed sądem z Anet...
Znalazłem Tylko Jedną Kartkę, Gdy Przyjechałem Odebrać Moją Żonę i Nowonarodzone Bliźniaki

Znalazłem Tylko Jedną Kartkę, Gdy Przyjechałem Ode...

polregion.pl 2 tygodni temu Kiedy Antoni dotarł do szpitala położniczego tamtego dnia, jego serce biło gwałtownie z emocji. W dłoni trzymał kolorowe balony z napisem Witamy w domu, a na tylnym siedzeniu samochodu leżał miękki koc, w który miał owinąć swoje córeczki, by...
Wbrew woli żony zaprosił swoją matkę do domu, aby mogła zobaczyć swoją nowo narodzoną wnuczkę.

Wbrew woli żony zaprosił swoją matkę do domu, aby ...

twojacena.pl 2 tygodni temu Wbrew woli żony, przyjął do domu swoją matkę, by mogła zobaczyć nowo narodzoną wnuczkę. Moja mama, Stanisława, jest koszmarem, jeżeli chodzi o kontakt z ludźmi. Nie szanuje cudzych granic. Nie znosiła mojej żony Katarzyny nie dlatego, iż miała wobec....
– Oczywiste jest, iż to wszystko moja wina! – Siostra mojego chłopaka szlocha. – choćby nie wyobrażałam sobie, iż coś takiego może się wydarzyć! Teraz nie wiem, co dalej. Nie mam pojęcia, jak wybrnąć z tej sytuacji, żeby nie stracić twarzy. Siostra mojego partnera kilka lat temu wyszła za mąż. Po ślubie zdecydowano, iż nowożeńcy zamieszkają u mamy męża. Jego rodzice mają duże, trzypokojowe mieszkanie, a jedynym dzieckiem jest ich syn. – Ja biorę jeden pokój, reszta należy do was! – powiedziała teściowa. – Jesteśmy dobrze wychowanymi ludźmi, więc myślę, iż będziemy się dogadywać. – Zawsze możemy się wyprowadzić! – powiedział mąż żonie. – Nie widzę nic złego w tym, żeby spróbować zamieszkać z moją mamą pod jednym dachem. jeżeli się nie uda, zawsze możemy wynająć mieszkanie… I tak zrobili. Okazało się jednak, iż wspólne życie nie jest łatwe. Zarówno synowa, jak i teściowa próbowały się dogadywać, ale z dnia na dzień było coraz gorzej. Nawarstwiające się pretensje co jakiś czas wybuchały, a kłótnie stawały się coraz częstsze. – Mówiłeś, iż jak nie damy rady ze sobą mieszkać, to się wyprowadzimy! – żona rozpłakała się. – No przecież nie jest aż tak źle! – odpowiedziała pobłażliwie teściowa. – Z takiego powodu nie warto pakować walizek i odchodzić. Rok po ślubie żona zaszła w ciążę i urodziła zdrowego syna. Poród wnuka zbiegł się w czasie z odejściem teściowej z pracy – nie mogła znaleźć nowego zatrudnienia, bo nikt nie chciał zatrudniać kobiety w wieku przedemerytalnym. Synowa i teściowa musiały więc siedzieć razem w domu 24 godziny na dobę, każda zamknięta z drugą – nie miały gdzie wyjść. Atmosfera z dnia na dzień pogarszała się coraz mocniej. Mąż tylko wzruszał ramionami i wysłuchiwał pretensji, bo był jedynym żywicielem rodziny. – Teraz oboje nie możemy zostawić mojej mamy bez środków do życia. Nie mogę jej zostawić samej i nie stać mnie na wynajem mieszkania oraz pomaganie mamy. Jak tylko znajdzie pracę, wyprowadzimy się! Ale młoda żona traciła cierpliwość. Spakowała swoje rzeczy i synka i przeprowadziła się do swojej mamy. Gdy wychodziła, powiedziała mężowi, iż do domu jego matki już nigdy nie wróci. jeżeli zależy mu na rodzinie, niech coś wymyśli. Była pewna, iż ukochany natychmiast będzie próbował ją odzyskać. Myliła się jednak bardzo. Minęły ponad trzy miesiące od wyprowadzki do matki, a mąż choćby nie próbował żony odzyskać. Mieszka razem z mamą, z żoną i dzieckiem kontaktuje się przez wideo, gdy wraca z pracy i odwiedza ich w weekendy w domu teściowej. Mąż ma jednocześnie uwagę i troskę dwóch kobiet, a rodzicielka szczerze współczuje synowi, którego zostawiła rozgoryczona żona, i nie musi zajmować się wnukiem. Mąż – wygrany! Teściowa pewnie też nie narzeka, bo niczego tak naprawdę nie straciła! A młoda kobieta wcale nie jest szczęśliwa. przez cały czas kocha męża, choć wie, iż nie zachowuje się adekwatnie. – Czego się spodziewałaś, kiedy odchodziłaś? – pyta mąż. – Zawsze możesz wrócić. Najpewniej żona nie zamierza odchodzić od matki i wynająć mieszkania – będąc na urlopie wychowawczym, po prostu nie ma na to środków. Czy to już koniec ich rodziny? Jak Państwo uważają, czy ma choć cień szansy, żeby wrócić do domu teściowej i nie stracić twarzy?

– Oczywiste jest, iż to wszystko moja wina! – Sios...

naszkraj.online 2 tygodni temu Nie muszę choćby mówić, iż to wszystko moja wina! Zuzanna, siostra mojego chłopaka, szlocha żałośnie. choćby przez myśl mi nie przeszło, iż coś takiego może się wydarzyć! Teraz kompletnie nie wiem, jak sobie z tym poradzić. Nie mam pojęcia,...
Mimo sprzeciwu żony zaprosił matkę do domu, aby mogła zobaczyć swoją nowo narodzoną wnuczkę.

Mimo sprzeciwu żony zaprosił matkę do domu, aby mo...

newskey24.com 2 tygodni temu Wbrew woli żony zaprosił mamę do domu, żeby mogła obejrzeć nowo narodzoną wnuczkę. Moja matka to prawdziwy koszmar, jeżeli chodzi o komunikację. Nie szanuje cudzych granic. Na przykład nie lubiła mojej żony, nie z jakiegoś konkretnego powodu, a po......
KOLEJNE ZGONY CIĘŻARNYCH KOBIET. CZY W POLSCE MOŻNA BEZPIECZNIE RODZIĆ?

KOLEJNE ZGONY CIĘŻARNYCH KOBIET. CZY W POLSCE MOŻN...

youtube.com 2 tygodni temu Audycja przeznaczona dla osób powyżej 16. roku życia. W ostatnich tygodniach tylko w województwie mazowieckim zmarły 3 ciężarne kobiety. Dodatkowo, nie cichnie medialna burza dotycząca “porodówek na SORach”. Pojawiają się pytania - czy kobiety w Pols...
Klaudia z „Rolnik szuka żony” w zmysłowej sesji ciążowej. Zobacz zdjęcia i reakcję fanów

Klaudia z „Rolnik szuka żony” w zmysłowej sesji ci...

poranny.pl 2 tygodni temu Klaudia z "Rolnik szuka żony" w zmysłowej sesji ciążowej zachwyciła internautów. Uczestniczka 9. edycji popularnego programu TVP podzieliła się w sieci wyjątkowymi zdjęciami, wykonanymi tuż przed narodzinami dziecka. Fani nie kryją emocji ...
„Stan zapalny zaczyna się w tarczycy”. Dr Tadeusz Oleszczuk o tym, jak czytać onkopakiet | „Jak zdrowie”, odc. 12

„Stan zapalny zaczyna się w tarczycy”. Dr Tadeusz ...

zwierciadlo.pl 2 tygodni temu - Co czwarta osoba w Polsce zachoruje na nowotwór, a co ósma na cukrzycę - ostrzega dr Tadeusz Oleszczuk w 12. odcinku podcastu „Jak zdrowie”. Anna Augustyn-Protas rozmawia z ginekologiem i lekarzem holistycznym - o tym, gdzie naprawdę zaczyna...
Przez cały rok dawać dzieciom pieniądze, żeby spłacać kredyt! Więcej już nie dam ani grosza!

Przez cały rok dawać dzieciom pieniądze, żeby spła...

twojacena.pl 2 tygodni temu Warszawa, 12 lutego 2025 r. Dziś znowu przeglądam stare notatki z lat PRL-u, kiedy dorastałem na blokowiskach przy ul. Marszałkowskiej. Wtedy, w wieku trzydziestu lat, po latach samotności, wziąłem ślub z Marią. Ludzie wówczas uważali mnie za wieczne...
Zamieniłem miłość na bogactwo. A los zwrócił mi ją – w ciąży, podając jedzenie w ekskluzywnej restauracji.

Zamieniłem miłość na bogactwo. A los zwrócił mi ją...

polregion.pl 2 tygodni temu Wymieniłem miłość na bogactwo. Los jednak zwrócił ją do mnie ciężarną, podającą jedzenie w ekskluzywnej restauracji. To, co wydarzyło się tej nocy, nie tylko zakończyło moje zaręczyny, ale też odmieniło całe moje życie. Witold, milioner, siedział prz...
„Nie patrz na mnie tak! Nie potrzebuję tego dziecka. Weź je!” – krzyknęła nieznajoma, wrzucając mi nosidełko w ręce. Nie rozumiałem, co się dzieje.

„Nie patrz na mnie tak! Nie potrzebuję tego dzieck...

newskey24.com 2 tygodni temu Nie patrz na mnie tak! Nie chcę tego dziecka. Weź je ze sobą! rzuciła nieznajoma, podrzucając mi nosidełko niczym szklankę wody. Stałam tam, nie mając pojęcia, co się dzieje. Mój mąż i ja prowadziliśmy życie w pełnej harmonii. Rzadko...
Po dwóch latach spędzonych za granicą dowiedziałem się po powrocie, iż mój syn przeżył niespodziankę!

Po dwóch latach spędzonych za granicą dowiedziałem...

twojacena.pl 2 tygodni temu Słuchaj, kochana, mam taką historię, iż aż mi głowa kręci. Dwóch lat mieszkałam za granicą, w Niemczech, i dopiero po powrocie do Polski odkryłam, iż mój syn przeżył prawdziwą niespodziankę. Moja córka, Bronisława, poślubiła obywatela innego kraju Po...
Dotknij wzrokiem i poczuj szczęście

Dotknij wzrokiem i poczuj szczęście

twojacena.pl 2 tygodni temu Dotknąć spojrzenia i poczuć szczęście Od dziewiętnastu lat Jagoda mieszka w swojej wsi z mamą i babcią i wciąż ma nadzieję, iż kiedyś spotka Grzegorza, którego kocha od dawna. Uśmiechając się, wspomina sąsiadkachłopca, starszego od niej o pięć lat,.....
Prawdziwe piekło kobiet. "Zamknięto 29 oddziałów położniczych"

Prawdziwe piekło kobiet. "Zamknięto 29 oddziałów p...

wgospodarce.pl 2 tygodni temu Porody na SOR-ach to śmiertelne zagrożenie dla kobiet w ciąży i rodzących się dzieci
Z życia wzięte. "Zauważyłam zacieki w ich łazience i wszystko wyszorowałam": Myślałam, iż pomagam, a synowa wpadła w szał

Z życia wzięte. "Zauważyłam zacieki w ich łazience...

zycie.news 2 tygodni temu Zobaczyłam te zacieki w łazience zupełnie przypadkiem.
Cały rok dawać dzieciom pieniądze, żeby spłacić kredyt! Już ani grosza więcej nie dam!

Cały rok dawać dzieciom pieniądze, żeby spłacić kr...

newskey24.com 2 tygodni temu Całe dwanaście miesięcy płaciliśmy miesięczną ratę za kredyt, żeby pomóc dzieciom. Teraz nie zamierzam już dawać ani grosza! Mój mąż i ja mamy tylko jedno dziecko dorosłego syna. Piotr już ma własną rodzinę, a my zostaliśmy dziadkami. Urodziłam się.....
Śmierć młodej kobiety po porodzie w prywatnej klinice. NFZ żąda zwrotu pieniędzy

Śmierć młodej kobiety po porodzie w prywatnej klin...

uwaga.tvn.pl 2 tygodni temu Wracamy do historii pani Anny, która, według prokuratury, zmarła w wyniku zaniedbań lekarzy. NFZ zażądał teraz od prywatnej kliniki, w której kobieta rodziła, zwrot 250 tys. zł.
Wracałem po dwóch latach spędzonych za granicą i dowiedziałem się, iż mój syn przeżył niespodziankę.

Wracałem po dwóch latach spędzonych za granicą i d...

newskey24.com 2 tygodni temu Spędziłam dwa lata w Niemczech, a gdy wróciłam do domu w Warszawie, dowiedziałam się, iż mój syn przeżył nieoczekiwaną przygodę. Moja jedyna córka, Jadwiga, poślubiła obywatela Austrii, a ja zamieszkałam z nimi w małym mieszkaniu przy ul. Marszałkows...
Badania naukowe potwierdzają: mężczyźni bardziej dążą do bycia w związku niż kobiety

Badania naukowe potwierdzają: mężczyźni bardziej d...

przemyslenia.pl 2 tygodni temu We współczesnym społeczeństwie często padają pytania o różnice między mężczyznami …
Doprowadziła byłego męża do szału

Doprowadziła byłego męża do szału

naszkraj.online 2 tygodni temu Leszek, usiądź przynajmniej na dwie godziny z Michałem Paulina patrzy na męża z niezadowoleniem. Muszę iść do lekarza. Nie mogę Aleksander wstaje gwałtownie z kanapy. Spotykam się z kumplami. Zaraz wychodzę. Leszku, naprawdę. Boli mnie głowa, a kręgo...
Przez cały rok dawać dzieciom pieniądze na spłatę kredytu! Nie dam ani grosza więcej!

Przez cały rok dawać dzieciom pieniądze na spłatę ...

twojacena.pl 2 tygodni temu Pamiętam, iż kiedyś, prawie dwa pokolenia temu, postanowiliśmy całe roczne wynagrodzenie przeznaczyć na spłatę kredytu, który wzięliśmy pod naszą opiekę. Nie zamierzałam już więcej dawać ani grosza. Mój mąż, Jan Kowalski, i ja, Helena Nowak, mieliśmy...
Pobieranie organów od żywych ludzi i namawianie do eutanazji

Pobieranie organów od żywych ludzi i namawianie do...

stronazycia.pl 2 tygodni temu W lipcu 2025 roku amerykański HHS (odpowiednik Ministerstwa Zdrowia) przeprowadził kontrolę postępowania w przypadkach pobierania organów. Okazało się, iż w 103 na 351 przypadków możliwe było to, iż zostały one pobrane za życia pacjenta.
Nowa metoda może zwiększyć skuteczność in vitro u kobiet po 40. roku życia

Nowa metoda może zwiększyć skuteczność in vitro u ...

nieplodnirazem.pl 2 tygodni temu Naukowcy odkryli przełomową metodę odmładzania kobiecych komórek jajowych, co może znacząco…
Spędziłem dwa lata za granicą, a po powrocie dowiedziałem się, iż mój syn doświadczył „niespodzianki”.

Spędziłem dwa lata za granicą, a po powrocie dowie...

twojacena.pl 2 tygodni temu Spędziłam dwa lata za granicą i po powrocie dowiedziałam się, iż mój syn przeżył niespodziankę. Moja córka, Jadwiga, poślubiła obywatela czeskiego. Przez ostatnie dwa lata mieszkałam z nimi w Krakowie, opiekowałam się wnuczką i prowadziłam dom. Jadwi...
Matka przyznała, iż nie cieszy się z macierzyństwa. "Nie wiem, jak wytrzymam kolejny tydzień"

Matka przyznała, iż nie cieszy się z macierzyństwa...

gazeta.pl 2 tygodni temu "Mam 25 lat i macierzyństwo to najgorsze, co mnie spotkało" - pisze w anonimowym poście na Facebooku jedna z matek. "Mam dość własnego dziecka, tego wymarzonego, wyczekanego, które miało być pierwszym z wielu. A jednocześnie nienawidzę się za te...
Ciocia Rita – Opowieść o 47-letniej samotnej warszawiance, która nigdy nie była zamężna, nie lubi dzieci i ludzi, a jej życie to tylko praca i dom, aż do chwili, gdy spotkanie z głodnym chłopcem z sąsiedztwa zmienia jej codzienność – historia o zimnych sercach, przemianie i pomaganiu nieznajomym, rozgrywająca się w zwykłym blokowisku na ursynowskim osiedlu

Ciocia Rita – Opowieść o 47-letniej samotnej warsz...

polregion.pl 2 tygodni temu Ciocia Rita Mam 47 lat. Taka sobie zwyczajna kobieta. Można powiedzieć szara myszka. Bez urody, figury raczej brakuje, klasyczny nie zrobiła kariery w modelingu. Samotna, nigdy nie byłam zamężna i nie chcę, bo co by tu dużo mówić faceci...
Zapytała, dlaczego dzieci w Polsce są "systemowo niekochane". "Są najważniejsze, dopóki się nie urodzą"

Zapytała, dlaczego dzieci w Polsce są "systemowo n...

gazeta.pl 2 tygodni temu - Dzieci w Polsce są niekochane systemowo - powiedziała w swoim filmie na Tik Toku Julia Wiktoria Machowska, jedna z twórczyń internetowych. Kobieta wywołała prawdziwą burzę w sieci, twierdząc, iż coraz częściej dziecko przedstawiane jest w kategorii...
Ojczym: Nowa Rodzina, Nowe Wyzwania

Ojczym: Nowa Rodzina, Nowe Wyzwania

polregion.pl 3 tygodni temu A po to, żebyś nie zawracał głowy młodej dziewczynie! wybuchnął Krzysiek. Co-o-o? Zawróciłeś Nastce w głowie! Myślisz, iż nie widać, jak patrzysz na nią? To nie macocha dla ciebie! Piotr nie wytrzymał chwycił chłopaka za kurtkę, drugą ręką już...
Znalazłem Tylko Jedną Kartkę, Gdy Przyjechałem Po Żonę i Nowo Narodzone Bliźniaki

Znalazłem Tylko Jedną Kartkę, Gdy Przyjechałem Po ...

twojacena.pl 3 tygodni temu Gdy Wojtek przyjechał do szpitala po żonę i nowo narodzone bliźniaczki, serce waliło mu jak młot. W dłoniach ściskał wiązkę balonów z napisem Witamy w domu, a na tylnym siedzeniu auta leżał miękki koc, w który miał otulić córeczki....
Oczywiście, iż wszystko pamiętał doskonale

Oczywiście, iż wszystko pamiętał doskonale

polregion.pl 3 tygodni temu Ja nic nie pamiętam, bo to się nie wydarzyło! poważnie rzekł Rudzki, patrząc na nią szczerymi, staruszkowymi oczami. Rozmowa jakoś nagle ucichła, i każdy poszedł w swoją stronę. Po co skłamał? myślała Grażyna. Przecież po oczach było widać, że...
Kolejna porażka rządu związana z porodówkami

Kolejna porażka rządu związana z porodówkami

wpolityce.pl 3 tygodni temu W Polsce rządzonej przez koalicję 13 grudnia zamykane są kolejne porodówki, a podobny los prawdopodobnie czeka kolejne. Polaków elektryzowały pomysły dotyczące tego, iż kobiety miałyby rodzić na SOR-ach. Odpowiedzią miał być program "Top Mama", który...
Urodziła pijane dziecko, sama miała prawie 3 promile. „Oznacza to nieodwracalne uszkodzenia”

Urodziła pijane dziecko, sama miała prawie 3 promi...

uwaga.tvn.pl 3 tygodni temu W szpitalu w Tomaszowie Lubelskim na świat przyszła dziewczynka z blisko 2 promilami. Choć urodziła się w 9. miesiącu ciąży, ważyła niespełna 2 kilogramy.
Porzuciłem miłość dla bogactwa. Los przyprowadził ją z powrotem – w ciąży, podając dania w ekskluzywnej restauracji.

Porzuciłem miłość dla bogactwa. Los przyprowadził ...

twojacena.pl 3 tygodni temu Wymieniłem miłość na bogactwo. I los zwrócił ją do mnie ciężarną, podającą jedzenie w eleganckiej restauracji. To, co wydarzyło się tej nocy, nie tylko zakończyło moje zaręczyny, ale i odmieniło całe moje życie. Wojciech, milioner, siedział przy stol...
Serce? Masz zaledwie dwanaście lat, co ty wiesz o sercu?

Serce? Masz zaledwie dwanaście lat, co ty wiesz o ...

newsempire24.com 3 tygodni temu Serce? Masz tylko dwanaście lat, co ty wiesz o sercu? Wiem, iż jeżeli źle bije, człowiek umiera powiedziała dziewczynka, patrząc poważnie. Nauczę się je naprawiać. Marysia wychowywała się z ojczymem. Jej biologiczny ojciec opuścił matkę, gdy dowiedzi...
Porody na SOR nie są zgodne z konstytucją. Pomysł rządu zaszkodzi ciężarnym

Porody na SOR nie są zgodne z konstytucją. Pomysł ...

mamadu.pl 3 tygodni temu Rząd planuje kierować rodzące kobiety na Szpitalne Oddziały Ratunkowe tam, gdzie zlikwidowano oddziały położnicze. Zdaniem resortu zdrowia porody na SOR-ach mają być bezpieczne dla pacjentek i noworodków. Kobiety, samorządowcy i legislatorzy ostrzega...
Nikomu cię nie oddam. Opowiadanie. Ojczym nigdy ich nie skrzywdził. Przynajmniej nigdy nie wytykał kromki chleba ani nie złościł się o naukę, tylko czasem krzyczał na Anię, gdy wracała później, niż powinna. — Obiecałem twojej mamie, iż będę na ciebie uważać! – wrzeszczał, gdy Ania próbowała nieśmiało tłumaczyć, iż jest już dorosła. – Ja lepiej wiem, co możesz robić, a czego nie! Myślisz, iż jak masz maturę, to wszystko ci wolno? Najpierw znajdź porządną pracę, a potem graj dorosłą! Potem, gdy nieco ochłonął, mówił już spokojniej: — Przecież on cię zostawi, nie widziałem, kto cię odwozi? Samochód drogi, twarz przystojna, po co mu taka zwykła dziewczyna jak ty, Aniu? Jeszcze będziesz płakać, zapamiętaj moje słowa. Ania nie wierzyła ojczymowi. Olek był przystojny, studiował na trzecim roku na prywatnej uczelni, a ona sama chętnie by tam studiowała, gdyby ją było stać. Nie dostała się na konkursie, więc poszła do technikum, gdzie jej się nie podobało, rozdawała ulotki, roznosiła gazety, a głównie przygotowywała się do egzaminów na następny rok. Tak poznała Olka – podała mu ulotkę, wziął najpierw jedną, później drugą, trzecią, i zaproponował: — Dziewczyno, może dam ci spokój z ulotkami, a ty pójdziesz z nami do kawiarni? Nie wiadomo, co ją wtedy podkusiło – zgodziła się. Już nauczona, ulotki z tego rejonu nie wyrzuciła do śmieci, chciała je potem wrzucić do zsypu wracając z kawiarni. W kawiarni Olek przedstawił ją swoim znajomym, częstował pizzą i lodami. Ona i siostra takie przysmaki miały tylko w urodziny – pieniędzy nie było, a ojczym nie pozwalał ruszać babcinej emerytury, mówiąc, iż trzeba ją zostawić na czarną godzinę. Naprawdę miał niezłą pensję, ale połowę wydawał na samochód, który ciągle się psuł, a resztę przegrywał. Ania nie narzekała — chwała mu, iż ich z Alą nie wyrzucił z mieszkania. Mieszkanie było jego, a mamine sprzedali, gdy chorowała. Oczywiście chciałyby słodyczy, pizzy, napojów, ale jak już coś dostała, oddawała wszystko siostrze. W kawiarni spytała Olka, czy może wziąć kawałek pizzy dla Ali. Popatrzył na nią zdziwiony, ale kupił jej całą pizzę i dużą czekoladę z orzechami do domu. Ojczym niepotrzebnie się martwił — Olek był dobry. Przy nim Ania jeszcze bardziej czuła swoją nieporadność, zaczęła pilniej przygotowywać się do egzaminów, znalazła normalną pracę — kasjerkę w sklepie. Tam płacili nieźle, kupiła sobie porządne dżinsy i fryzurę u prawdziwej fryzjerki, by Olek był z niej dumny. Kiedy zaprosił ją na działkę, Ania wiedziała, co się wydarzy, ale się nie bała — nie była już dzieckiem. Kochali się przecież. Bała się tylko, iż ojczym jej nie wypuści, ale on sam coraz później wracał do domu, czasem zupełnie znikał. Ania wiedziała gdzie – u cioci Luśki, pielęgniarki z ich osiedla, dawno jej się podobał, ona też już po rozwodzie, choć niechętnie wiązała się z facetem z dwoma dziewczynami, ale w końcu uległa jego nieporadnym zalotom. Taki układ Ani był na rękę, choć Ala płakała, kiedy dowiedziała się, iż zostaje sama na noc, ale Ania kupiła jej czekoladę, chipsy, napój, więc pogodziła się z losem. O tym, iż jest w ciąży, Ania dowiedziała się późno. Nigdy się tym nie przejmowała, nikt jej nie uczył liczyć dni. Koleżanka z kasy, Pani Weronika, zażartowała: — Coś ty cała promieniejesz, brzuchol ci rośnie — może w ciąży jesteś? Śmiali się, ale wieczorem Ania kupiła test. Dwie kreski! Nie mogła uwierzyć… Olek nie był zachwycony. Powiedział, iż nie w porę, dał jej kasę na lekarza. Ania całą noc przepłakała, poszła do lekarza, ale było już za późno — szesnasty tydzień. Na działce się to stało, a ona myślała, iż po pierwszym razie nie zajdzie. Przez jakiś czas udało się ukrywać wszystko przed ojczymem, ale brzuch rósł jak na drożdżach, musiała się przyznać. Jak on wtedy krzyczał! — Gdzie ten twój chłopak? Zamierza się z tobą żenić? Ania spuściła wzrok. Olka od miesiąca nie widziała — kiedy dowiedział się, iż dziecka nie da się usunąć, zniknął. — No tak — westchnął ojczym. — Ostrzegałem cię, Aniu… Nie powiedział od razu, pewnie naradził się z ciocią Luśką. — Skoro już tak wyszło — urodź. Ale dziecko zostawisz w szpitalu, nie potrzebuję dodatkowej gęby do wykarmienia. Bo… żenię się, Aniu. Luśka też w ciąży — bliźniaki. Rozumiesz, troje maluchów w jednym domu to przesada. — Ona tu będzie mieszkać? – zdziwiła się Ania. — A gdzie? Żona przecież, gdzie ma iść? Wydawało się, iż żartuje, ale nie — stale powtarzał to samo, groził wyrzuceniem jej z siostrą, jeżeli przyjdzie z dzieckiem. Ania wiedziała, iż to nie jego słowa, powtarza, co Luśka mu wmawia. Ale to nic nie zmieniało — nie mogła oddać dziecka. — Nie martw się — powiedziała ciocia Luśka — takie maluchy idą jak świeże bułeczki, zaraz ktoś go pokocha jak własne. Ania płakała, dzwoniła do Olka, próbowała wymyślić, gdzie się schronić z siostrą i dzieckiem, ale nic nie wymyśliła. I wtedy pewnego dnia Weronika odezwała się, wskazując parę w czarnych ubraniach: — Niesamowite, ciągle czarny noszą. Całe życie żałobą żyć, nie wiem… Mogli urodzić kolejne dziecko, albo adoptować. Tę parę Ania często widywała, razem lub osobno. Byli uprzejmi, mieli sympatyczne choć smutne twarze, nie wiedziała, co ich spotkało. — U nich córka zginęła, pamiętasz, była głośna sprawa — rozbił się bus z dziećmi. Jechali na wycieczkę do innego miasta, kierowca zasnął. On zginął i ich dziewczynka. A ludzie dobrzy — lekarz i anglistka. Mieszkałam obok, gdy byłam mężatką. Wszyscy wtedy chodzili do nich z aniołkami. Córka kupiła na wycieczce figurkę aniołka, trzymała ją w ręce. Ledwo odzyskali. Nie wiem, kto pierwszy przyniósł im aniołka, a potem już wielu. Bałam się, iż jej to zaszkodzi, ale chyba pomagało. W jednym z filmów Ania widziała, jak dziewczyna oddała swoje dziecko parze, która nie mogła mieć własnych. Ci podobno dzieci mieć mogli, pewno nie chcieli, ale Ania o nich ciągle myślała. Była już w ósmym miesiącu, przez cały czas pracowała, by nie stracić pracy, i akurat para stanęła u jej kasy. Mężczyzna powiedział: — Kochana, chyba pora na urlop macierzyński? Jeszcze tu urodzisz. Ania nie narzekała, ale było jej ciężko – plecy bolały, zgaga męczyła, nogi puchły. Nikt nie pytał jak się czuje, tylko lekarka narzekała. Ta troska wzruszyła ją — od razu miała łzy w oczach. Potem, dwa dni później, gdy po pracy szła do domu z siatką zakupów, ten mężczyzna ją dogonił, pomógł nieść. Ania poczuła się niezręcznie, ale też miło. Pomyślała, iż jest dobrym człowiekiem. Aniołka zobaczyła w wystawie sklepu — była przecena, lato w pełni, figurki nie cieszyły się powodzeniem. Uległa impulsowi, kupiła, wzięła adres od Weroniki i poszła. Gdy zadzwoniła do drzwi, zlękła się — tyle lat minęło, może nie wypada? Mało kto teraz przynosi im anioły. Otworzyła jej drzwi kobieta. Wydawało się, iż ją rozpoznała, bo brwi podniosła ze zdumienia. Ania gwałtownie wyciągnęła figurkę, spuszczając głowę, bała się, iż kobieta zamknie drzwi lub nakrzyczy. Nic takiego się nie stało. Kobieta wzięła aniołka, uśmiechnęła się: — Wejdź. Napijesz się herbaty? Przy herbacie spokojnie opowiedziała Ani ich historię, którą ta już słyszała, ale z ust tej kobiety wszystko zabrzmiało boleśnie i szczerze. — Czemu nie mieliście więcej dzieci? – półszeptem zapytała Ania. — Ciężki poród. Musieli mi usunąć macicę. Nie mogłam już rodzić. Zrobiło się niezręcznie — co ona ma prawo pytać o cudze życie? Chciała zapytać o adopcję, ale nie umiała. — Myśleliśmy o adopcji — powiedziała kobieta, jakby czytała w myślach — choćby przeszliśmy kurs dla adopcyjnych rodziców. Ale w ostatniej chwili zrezygnowałam. Prosiłam córkę o znak. Nic się nie wydarzyło, zupełnie nic. Właśnie wtedy w pokoju zabrzmiał brzęk szkła — jakby szklanka spadła na podłogę. Kobieta zadrżała, Ania spojrzała w tamtą stronę, myśląc, iż nikogo więcej w mieszkaniu nie ma. Wyszły razem do salonu. Bała się, iż zastanie coś w rodzaju kapliczki — ciemność, świece, zdjęcia. Ale nie, zdjęcie córki było tylko jedno, pokój rozświetlony, bez świec — tylko aniołki wszędzie. Jeden leżał na ziemi, rozbity. Kobieta podniosła fragmenty porcelany, długo się przyglądała, po czym powiedziała: — To ta figurka. Jej. Ania poczuła rumieniec. Co to — jeżeli nie znak? Córeczkę urodziła w terminie. Do tej pory ciocia Luśka mieszkała już z nimi i też urodziła, przed czasem. Dzieci były w szpitalu, miały niebawem wyjść, już kupili dwa białe łóżeczka z kokosowymi materacami. Dla jej dziecka nikt nic nie kupował, miała zostawić je w szpitalu. Tylko Ala szeptała wieczorami: — A nie można jej gdzieś schować? By nie wiedzieli, iż twoja córeczka jest tu? Pomogę ci. Słowa te wzruszały Anię do łez, ale przy siostrze się hamowała. Treść listu przygotowała wcześniej. Napisała, iż nie może zatrzymać dziecka, iż jest zdrowe i nie muszą się martwić. Przypomniała też o znaku — rozbitej figurce. Włożyła wszystkie uzbierane pieniądze w kopercie. Powinno wystarczyć — przecież są dobrzy. Ze szpitala wypisywali rano — ale podrzucić dziecko w dzień się bała. Cały dzień przesiedziała w centrum handlowym, choć było jej ciężko, kręciło się w głowie. Liczyła się jednak miłość do córeczki, której musiała znaleźć dom. Gdy centrum zamknęli, godzinę siedziała jeszcze na ławce, dobrze, iż było ciepło. Gdy w mieście zapanował zmierzch, weszła do klatki, gdy pan z psem wychodził na spacer. Córeczkę miała w nosidełku, kupionym za własne pieniądze, pani Weronika przyniosła na wypis. Teraz postawiła nosidełko pod drzwiami, wsunęła pod koc list z pieniędzmi i już miała zadzwonić i uciekać, ale drzwi nagle się otworzyły. W progu stanął ojciec zmarłej dziewczynki. — Co ty tu robisz? Ania aż podskoczyła ze strachu. Dostrzegł nosidełko. — Co to? Łzy same popłynęły. Ania opowiedziała wszystko — o Olku, który ją zostawił, o ojczymie, który ich utrzymywał już siedem lat, a teraz się żeni i ma bliźniaki, o cioci Luśce, która wymyśliła, iż napisze odmowę w szpitalu. Wysłuchał uważnie, potem powiedział: — Galia już śpi, nie chcę jej budzić. Pogadamy rano. Chodź, pościelę ci w salonie. Spać w pokoju pełnym aniołków było dziwnie. Ale Ania zasnęła od razu, przytulając córeczkę do serca. Obudziła się, bo poczuła pustkę. Córeczki nie było. Zrozumiała, iż nie zdoła jej oddać, nigdy, już chciała biec, szukać, zabrać ją… Podskoczyła, ale zanim zdążyła zrobić krok, weszła Galia. Miała w ramionach dziewczynkę. — Proszę — uśmiechnęła się. – Musisz ją nakarmić, lulam ją trochę, chciałam, żebyś się wyspała, ale długo to nie potrwa. Gdy Ania karmiła córkę, nie śmiała podnieść wzroku na Galię. Co powiedział jej mąż? Może już zdecydowali, iż ją adoptują? Jak powiedzieć, iż zmieniła zdanie? — Ile lat ma twoja siostra? — nagle zapytała Galia. — Dwanaście — odpowiedziała Ania w zdziwieniu. — Myślisz, iż zgodzi się z nami zamieszkać? To pytanie było tak nieoczekiwane, iż Ania spojrzała na Galię. — Co? — nie zrozumiała. — Sławek wszystko mi opowiedział. Że nie macie gdzie mieszkać, iż ojczym cię wyrzuca. Pomyślałam, iż jak zostanie tam siostra, zrobią z niej służącą. Niech też u nas zamieszka. — Co to znaczy „też”? — wydukała Ania. Galia wskazała sklejonego aniołka przy zdjęciu – wyglądał dziwnie, ale można go było rozpoznać. — Myślę, iż to był znak. Powinniśmy ci pomóc – powiedziała spokojnie. – Rozmawialiśmy, mamy miejsce, przeprowadzicie się do nas. Pomogę ci z córeczką. Porzuć głupoty. Nie wolno rozdzielać matki i dziecka. Ani zrobiło się tak radośnie i tak wstyd, iż znów się zaczerwieniła. — Więc się zgadzasz? Ania kiwnęła głową, chowając twarz w kocu córeczki, by Galia nie widziała łez…

Nikomu cię nie oddam. Opowiadanie. Ojczym nigdy ic...

newskey24.com 3 tygodni temu Nikomu nie oddam. Opowieść. Ojczym zasadniczo nie dokuczał dziewczynom. Chleba nie wyliczał, za oceny się nie czepiał, tylko jak Zosia wracała później niż powinna, to potrafił zrobić porządną awanturę. Obiecałem twojej matce, iż będę miał na ciebie o...
Moja synowa była wściekła, gdy powiedziałem jej, iż mamy tradycję nazywania dziecka imieniem dziadka.

Moja synowa była wściekła, gdy powiedziałem jej, i...

twojacena.pl 3 tygodni temu Pamiętam, iż moja synowa Zofia Nowak zareagowała gniewnie, gdy wyjaśniłem jej, iż w naszej rodzinie, od pokoleń, chłopcom nadaje się imię po dziadku. Mieliśmy ze sobą dobre stosunki żyliśmy razem w spokojnym domu pod Warszawą, nie kłócąc się bez...

Popularne

Nie ma mieszkania, nie ma dzieci. „Narasta frustracja młodego pokolenia”

Nie ma mieszkania, nie ma dzieci. „Narasta frustracja młodeg...

6 dni temu 140
Trochę dodaj, trochę odejmij; myślisz, że to zwykły banał? Wyprowadza z równowagi nawet dorosłych

Trochę dodaj, trochę odejmij; myślisz, że to zwykły banał? W...

2 dni temu 129
Nauczycielka z Kielna wraca do pracy. "Nie ma żadnych zarzutów", ale sprawa jest w toku

Nauczycielka z Kielna wraca do pracy. "Nie ma żadnych zarzut...

5 dni temu 126
Lista imion, które są hitem wśród rodziców. "Wracają na szczyt popularności"

Lista imion, które są hitem wśród rodziców. "Wracają na szcz...

1 dzień temu 114
Absurdalny egzamin na UMED w Łodzi. Student, który go nie zdał, idzie do sądu

Absurdalny egzamin na UMED w Łodzi. Student, który go nie zd...

5 dni temu 110
English (US) English (US) · Polish (PL) Polish (PL) · Russian (RU) Russian (RU) ·
Kontakt · Regulamin · O nas ·

© Dziecko 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone.